C-326/24 P

Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołanie białoruskich przedsiębiorstw Grodno Azot i Khimvolokno Plant, potwierdzając zasadność ich umieszczenia na liście sankcyjnej UE z powodu wspierania reżimu Łukaszenki poprzez wypłatę zysków państwu.

Białoruskie przedsiębiorstwa Grodno Azot i Khimvolokno Plant odwołały się od decyzji Rady UE o umieszczeniu ich na liście sankcyjnej, argumentując, że wypłaty zysków na rzecz państwa nie stanowią wsparcia dla reżimu. Sąd pierwszej instancji oddalił ich skargę. W odwołaniu do Trybunału Sprawiedliwości przedsiębiorstwa podniosły zarzuty dotyczące ciężaru dowodu, błędnej wykładni charakteru dywidend, braku analizy „znacznego” charakteru wsparcia oraz nadmiernie szerokiej wykładni kryterium wsparcia dla reżimu. Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołanie, uznając, że wypłaty zysków na rzecz państwa, niezależnie od ich kwalifikacji prawnej (podatek czy dywidenda), stanowią wystarczające wsparcie finansowe dla reżimu Łukaszenki, a ocena ich „znaczności” leży w gestii Rady.

Sprawa dotyczyła odwołania wniesionego przez białoruskie przedsiębiorstwa Grodno Azot AAT i Khimvolokno Plant od wyroku Sądu Unii Europejskiej, który oddalił ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady UE dotyczących środków ograniczających wobec Białorusi. Przedsiębiorstwa zostały umieszczone na liście sankcyjnej z powodu „wsparcia dla reżimu Łukaszenki”, co miało polegać na wypłacaniu części swoich zysków państwu białoruskiemu na mocy obowiązkowego środka państwowego (dekret nr 637/2005). Wnoszące odwołanie podnosiły, że wypłaty te powinny być traktowane jako podatki, a nie jako wsparcie dla reżimu, kwestionowały również „znaczny” charakter tych płatności oraz zarzucały Sądowi naruszenie zasad dotyczących ciężaru dowodu i nadmiernie szeroką wykładnię kryterium wsparcia dla reżimu. Argumentowały, że Sąd oparł się na dowodach przedstawionych przez nie same, a nie na materiale dowodowym Rady, co stanowiło odwrócenie ciężaru dowodu. Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołanie. Potwierdził, że Sąd prawidłowo ocenił, iż Rada nie popełniła błędu w ocenie okoliczności faktycznych. Podkreślono, że wypłaty zysków na rzecz państwa, niezależnie od ich kwalifikacji prawnej (podatek czy dywidenda), stanowią wystarczające wsparcie finansowe dla reżimu Łukaszenki, zwłaszcza gdy przedsiębiorstwo należy prawie w całości do państwa. Trybunał uznał, że Rada nie musiała udowadniać, iż płatności te służyły finansowaniu osobistych wydatków prezydenta Łukaszenki ani że przedsiębiorstwa były odpowiedzialne za naruszenia praw człowieka. Ocena „znaczności” wsparcia finansowego leży w gestii Rady, która posiada szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w tym zakresie, a porównywanie kwot z innymi sprawami lub z PKB nie jest decydujące. Trybunał stwierdził również, że uzasadnienie decyzji Rady było wystarczające, a zarzuty dotyczące ciężaru dowodu i wykładni przepisów były bezzasadne.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy