C-326/19
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że włoskie przepisy dotyczące umów na czas określony dla pracowników naukowych na uniwersytetach są zgodne z unijną dyrektywą, pod warunkiem, że istnieją środki zapobiegające nadużyciom.
Sprawa dotyczyła pracownika naukowego EB, zatrudnionego na włoskim uniwersytecie na podstawie umowy na czas określony. EB kwestionował zgodność włoskich przepisów dotyczących umów na czas określony dla pracowników naukowych z dyrektywą UE, argumentując, że prowadzą one do nadużyć i dyskryminacji. Sąd odsyłający zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami dotyczącymi wykładni klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony. Trybunał uznał, że włoskie przepisy, które przewidują umowy na czas określony dla pracowników naukowych z możliwością przedłużenia i oceny, są zgodne z prawem UE, o ile istnieją mechanizmy zapobiegające nadużyciom, nawet jeśli nie wymagają one obiektywnych kryteriów oceny każdej umowy.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w ramach dyrektywy Rady 99/70/WE. Sprawa została zainicjowana przez pracownika naukowego EB, zatrudnionego na włoskim uniwersytecie na podstawie umowy na czas określony, który domagał się przekształcenia jego umowy w umowę na czas nieokreślony lub dopuszczenia do oceny w celu uzyskania stałego stanowiska. EB argumentował, że włoskie przepisy dotyczące umów na czas określony dla pracowników naukowych, w szczególności art. 24 ustawy nr 240/2010, są niezgodne z prawem UE, ponieważ prowadzą do nadużyć i dyskryminacji. Sąd odsyłający powziął wątpliwości co do zgodności tych przepisów z klauzulą 5 porozumienia ramowego, która ma na celu zapobieganie nadużyciom wynikającym z kolejnych umów na czas określony. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując sprawę, stwierdził, że włoskie przepisy, które przewidują umowy na czas określony dla pracowników naukowych na okres trzech lat z możliwością jednokrotnego przedłużenia o dwa lata, uzależnione od dostępności środków i pozytywnej oceny działalności naukowej, są zgodne z klauzulą 5 porozumienia ramowego. Trybunał podkreślił, że włoskie prawo zawiera środki zapobiegające nadużyciom, takie jak ograniczenie łącznego czasu trwania umów i liczby ich odnowień. Choć przepisy te nie wymagają określenia obiektywnych i przejrzystych kryteriów oceny każdej umowy, Trybunał uznał, że nie podważają one celu ani skuteczności porozumienia ramowego. W szczególności, możliwość przejścia na umowę typu B, a następnie na stałe stanowisko profesora nadzwyczajnego, stanowi środek zapobiegający niestabilności zatrudnienia. Zasada równoważności, na którą powoływał się EB, nie znalazła zastosowania w tej sprawie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, klauzula 5 Porozumienia ramowego nie stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, pod warunkiem, że istnieją środki zapobiegające nadużyciom, nawet jeśli nie wymagają one obiektywnych i przejrzystych kryteriów oceny każdej umowy.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że włoskie przepisy zawierają środki zapobiegające nadużyciom, takie jak ograniczenia czasowe i liczby odnowień, które są zgodne z klauzulą 5 Porozumienia ramowego. Możliwość przejścia na umowę na czas nieokreślony stanowi środek zapobiegający niestabilności zatrudnienia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
uniwersytet (w kontekście zgodności przepisów)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| EB | osoba_fizyczna | skarżący |
| Presidenza del Consiglio dei Ministri | organ_krajowy | pozwany |
| Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca – MIUR | organ_krajowy | pozwany |
| Università degli Studi „Roma Tre” | organ_krajowy | pozwany |
| Federazione Lavoratori della Conoscenza – CGIL (FLC-CGIL) | inne | interwenient |
| Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL) | inne | interwenient |
| Anief – Associazione Professionale e Sindacale | inne | interwenient |
| Confederazione Generale Sindacale | inne | interwenient |
| Cipur – Coordinamento Intersedi Professori Universitari di Ruolo | inne | interwenient |
Przepisy (5)
Główne
Dyrektywa 99/70/WE art. Załącznik - Klauzula 5
Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC
Klauzula 5 wymaga od państw członkowskich wprowadzenia środków zapobiegających nadużyciom wynikającym z kolejnych umów na czas określony, takich jak obiektywne powody odnowienia, maksymalna łączna długość umów lub liczba odnowień. Nie wymaga jednak określenia obiektywnych kryteriów oceny każdej umowy, jeśli istnieją inne środki zapobiegające nadużyciom i zapewniające stabilność zatrudnienia.
Ustawa nr 240/2010 art. Art. 24 ust. 3 lit. a)
Ustawa nr 240 z dnia 30 grudnia 2010 r. – Norme in materia di organizzazione delle università, di personale accademico e reclutamento
Przepis ten przewiduje umowy na czas określony dla pracowników naukowych na okres trzech lat z możliwością jednokrotnego przedłużenia o dwa lata, uzależnione od dostępności środków i pozytywnej oceny działalności naukowej. Trybunał uznał, że te ograniczenia czasowe i możliwość przedłużenia są zgodne z klauzulą 5 Porozumienia ramowego.
dekr.ust. nr 81/2015 art. Art. 29 ust. 2 lit. d)
Dekret ustawodawczy nr 81/2015
Wyłącza stosowanie art. 5 ust. 4a dekretu ustawodawczego nr 368/2001 do umów na czas określony zawartych na podstawie ustawy nr 240/2010.
Pomocnicze
dekr.ust. nr 368/2001 art. Art. 5 ust. 4a
Dekret ustawodawczy nr 368/2001
Przepis ten, który transponował dyrektywę 99/70/WE, przewidywał automatyczne przekształcenie umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony po przekroczeniu 36 miesięcy. Jednakże, zgodnie z art. 29 ust. 2 lit. d) dekretu ustawodawczego nr 81/2015, ten przepis nie ma zastosowania do umów zawartych na podstawie ustawy nr 240/2010.
dekr.ust. nr 165/2001 art. Art. 36 ust. 2 i 5
Dekret ustawodawczy nr 165/2001
Przepisy te dotyczą pracowników zatrudnionych na podstawie umów na czas określony w administracji publicznej i naruszenie przepisów bezwzględnie obowiązujących nie skutkuje zawarciem umowy na czas nieokreślony, ale może rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Włoskie przepisy dotyczące umów na czas określony dla pracowników naukowych zawierają środki zapobiegające nadużyciom (ograniczenia czasowe, liczba odnowień), zgodne z klauzulą 5 Porozumienia ramowego. Możliwość przejścia na umowę typu B, a następnie na stałe stanowisko profesora nadzwyczajnego, stanowi środek zapobiegający niestabilności zatrudnienia. Brak konieczności określania obiektywnych kryteriów oceny każdej umowy, jeśli istnieją inne mechanizmy zapewniające stabilność zatrudnienia.
Odrzucone argumenty
Włoskie przepisy prowadzą do nadużyć i dyskryminacji pracowników naukowych zatrudnianych na czas określony. Wyłączenie możliwości przekształcenia umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony po 36 miesiącach jest niezgodne z prawem UE w braku innych skutecznych środków. Brak obiektywnych kryteriów oceny potrzeb uniwersytetu przy zawieraniu i przedłużaniu umów na czas określony.
Godne uwagi sformułowania
zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy zawieranych na czas określony nie jest konieczne, by uregulowanie to określało obiektywne i przejrzyste kryteria pozwalające zweryfikować, czy zawarcie i odnowienie takich umów faktycznie odpowiada rzeczywistej potrzebie, czy pozwalają one osiągnąć zamierzony cel i czy są w tym zakresie niezbędne.
Skład orzekający
A. Kumin
prezes izby
T. von Danwitz
sędzia
P.G. Xuereb
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja klauzuli 5 Porozumienia ramowego w kontekście umów na czas określony dla pracowników naukowych w sektorze publicznym, zwłaszcza w odniesieniu do wymogów dotyczących zapobiegania nadużyciom i stabilności zatrudnienia."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki włoskiego systemu prawnego i organizacji uniwersytetów, ale zawiera ogólne zasady wykładni prawa UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu umów na czas określony w sektorze publicznym, szczególnie w środowisku akademickim, i wyjaśnia, jakie środki są wymagane przez prawo UE, aby zapobiec nadużyciom.
“Czy umowy na czas określony dla naukowców są legalne? TSUE wyjaśnia zasady zapobiegania nadużyciom.”
Sektor
edukacja wyższa
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI