C-308/14
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że wymóg posiadania prawa pobytu w Wielkiej Brytanii jako warunek przyznania świadczeń rodzinnych i ulgi podatkowej na dziecko nie narusza prawa UE, oddalając skargę Komisji Europejskiej.
Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, zarzucając naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 poprzez uzależnienie przyznania świadczeń rodzinnych i ulgi podatkowej na dziecko od posiadania prawa pobytu w Wielkiej Brytanii. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że świadczenia te są świadczeniami z zabezpieczenia społecznego, a wymóg prawa pobytu dla osób nieaktywnych zawodowo, choć stanowi dyskryminację pośrednią, jest uzasadniony ochroną finansów publicznych i nie wykracza poza konieczne.
Skarga Komisji Europejskiej dotyczyła zarzutu uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Komisja twierdziła, że wymóg posiadania prawa pobytu w Wielkiej Brytanii jako warunek przyznania świadczeń rodzinnych i ulgi podatkowej na dziecko narusza art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Trybunał Sprawiedliwości UE, po analizie przepisów rozporządzenia nr 883/2004 i dyrektywy 2004/38/WE, zakwalifikował sporne świadczenia jako świadczenia z zabezpieczenia społecznego. W kwestii głównego zarzutu, Trybunał uznał, że art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004 stanowi normę kolizyjną, a nie ustanawia materialnych warunków przyznawania świadczeń, które należą do prawa krajowego. W związku z tym, prawo UE nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym uzależniającym prawo do świadczeń od posiadania prawa pobytu. Odnosząc się do zarzutu pomocniczego dotyczącego dyskryminacji, Trybunał stwierdził, że wymóg legalności pobytu dla obywateli innych państw członkowskich, którzy nie są czynni zawodowo, stanowi dyskryminację pośrednią, ale jest ona uzasadniona koniecznością ochrony finansów publicznych i nie wykracza poza to, co jest niezbędne. Trybunał podkreślił, że weryfikacja prawa pobytu nie jest przeprowadzana systematycznie i jest zgodna z dyrektywą 2004/38/WE. W konsekwencji, Trybunał oddalił skargę Komisji i obciążył ją kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wymóg posiadania prawa pobytu nie narusza art. 4 rozporządzenia nr 883/2004, ponieważ świadczenia te są świadczeniami z zabezpieczenia społecznego, a prawo UE nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym uzależniającym prawo do świadczeń od posiadania prawa pobytu.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że rozporządzenie nr 883/2004 stanowi normę kolizyjną, a nie ustanawia materialnych warunków przyznawania świadczeń, które należą do prawa krajowego. Prawo UE nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym uzależniającym prawo do świadczeń od posiadania prawa pobytu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skarge
Strona wygrywająca
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Komisja Europejska | instytucja_ue | skarżąca |
| Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej | panstwo_czlonkowskie | pozwana |
Przepisy (18)
Główne
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 4
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Zasada równego traktowania osób podlegających rozporządzeniu.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 11 § ust. 3 lit. e
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Norma kolizyjna określająca właściwe ustawodawstwo dla osób nieaktywnych zawodowo (miejsce zamieszkania).
ustawa z 1992 r. art. 141
Social Security Contributions and Benefits Act 1992
Prawo do świadczeń na dziecko.
ustawa z 1992 r. art. 146
Social Security Contributions and Benefits Act 1992
Wymóg przebywania na terytorium Wielkiej Brytanii dla świadczeń rodzinnych.
zasada nr 23 § 1)
Child Benefit (General) Regulations 2006
Traktowanie osoby jako nieprzebywającej na terytorium Wielkiej Brytanii, jeśli nie ma zwykłego miejsca zamieszkania.
zasada nr 23 § 4)
Child Benefit (General) Regulations 2006
Osoba ubiegająca się o świadczenia po 1 maja 2004 r. i nieposiadająca prawa pobytu jest traktowana jako nieprzebywająca na terytorium Wielkiej Brytanii.
ustawa z 2002 r. art. 3 § ust. 3 i 7
Tax Credits Act 2002
Wnioski o ulgę podatkową, warunek przebywania w Zjednoczonym Królestwie.
zasada nr 3 § 1) i 4)
Tax Credits (Residence) Regulations 2003
Traktowanie osoby jako nieprzebywającej w Zjednoczonym Królestwie, jeśli nie mieszka stale lub korzysta z praw pracownika.
zasada nr 3 § 5)
Tax Credits (Residence) Regulations 2003
Osoba ubiegająca się o ulgę po 1 maja 2004 r. i nieposiadająca prawa pobytu jest traktowana jako nieprzebywająca w Zjednoczonym Królestwie.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 1 § lit. j
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Definicja 'zamieszkania' jako miejsca zwykłego pobytu.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 1 § lit. z
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Definicja 'świadczenia rodzinnego'.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 3 § ust. 1 lit. j
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Zakres stosowania rozporządzenia do świadczeń rodzinnych.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 67
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Uprawnienie do świadczeń rodzinnych.
Rozporządzenie nr 987/2009 art. 11 § ust. 1 i 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009
Ustalanie miejsca zamieszkania.
Dyrektywa 2004/38 art. 7 § ust. 1
Dyrektywa 2004/38/WE
Prawo pobytu przez okres dłuższy niż trzy miesiące.
Dyrektywa 2004/38 art. 14 § ust. 2
Dyrektywa 2004/38/WE
Prawo pobytu i możliwość weryfikacji warunków.
Dyrektywa 2004/38 art. 24 § ust. 1 i 2
Dyrektywa 2004/38/WE
Równe traktowanie, wyjątki dotyczące pomocy społecznej.
ustawa z 1971 r. art. 2 § ust. 1 lit. a)
Immigration Act 1971
Prawo zamieszkiwania w Zjednoczonym Królestwie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wymóg prawa pobytu dla świadczeń z zabezpieczenia społecznego dla osób nieaktywnych zawodowo jest dopuszczalny, nawet jeśli stanowi dyskryminację pośrednią, pod warunkiem, że jest proporcjonalny i służy ochronie finansów publicznych. Rozporządzenie nr 883/2004 stanowi normę kolizyjną, a nie ustanawia materialnych warunków przyznawania świadczeń, które należą do prawa krajowego. Weryfikacja prawa pobytu nie jest przeprowadzana systematycznie i jest zgodna z dyrektywą 2004/38/WE.
Odrzucone argumenty
Wymóg posiadania prawa pobytu narusza art. 4 rozporządzenia nr 883/2004, ponieważ stanowi dodatkowy warunek nieprzewidziany w prawie UE. Wymóg prawa pobytu stanowi dyskryminację bezpośrednią lub pośrednią zakazaną na mocy art. 4 rozporządzenia nr 883/2004. Kryterium prawa pobytu jest automatycznym mechanizmem, który nie pozwala na indywidualną ocenę sytuacji wnioskodawcy.
Godne uwagi sformułowania
nic nie stoi co do zasady na przeszkodzie temu, by przyznawanie takich świadczeń społecznych obywatelom Unii, którzy nie są czynni zawodowo, było uzależnione od wymogu spełnienia przez nich warunków posiadania prawa do legalnego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim przepis ten, jako taki, nie ma na celu ustanowienia materialnych warunków, od których zależy istnienie prawa do świadczeń z zabezpieczenia społecznego. Do ustawodawstwa każdego państwa członkowskiego należy zasadniczo ustalenie tych warunków Tym samym, z posiadanych przez Trybunał informacji wynika, że w przeciwieństwie do tego, co utrzymuje Komisja, kontrola poszanowania warunków określonych w dyrektywie 2004/38 w odniesieniu do istnienia prawa pobytu nie jest przeprowadzana systematycznie, a w rezultacie nie jest sprzeczna z wymogami art. 14 ust. 2 wspomnianej dyrektywy.
Skład orzekający
A. Tizzano
wiceprezes Trybunału, pełniący obowiązki prezesa pierwszej izby
F. Biltgen
sędzia
E. Levits
sędzia
M. Berger
sprawozdawca
S. Rodin
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie wymogu prawa pobytu jako warunku przyznania świadczeń socjalnych dla obywateli UE nieaktywnych zawodowo, nawet w przypadku dyskryminacji pośredniej."
Ograniczenia: Dotyczy głównie świadczeń z zabezpieczenia społecznego (nie pomocy społecznej) i osób nieaktywnych zawodowo. Konieczność indywidualnej oceny w przypadkach wątpliwości.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii związanych z prawem do świadczeń socjalnych dla obywateli UE przebywających w innym państwie członkowskim, co jest istotne dla wielu osób i prawników zajmujących się prawem imigracyjnym i socjalnym.
“Czy prawo do świadczeń socjalnych w UE zależy od posiadania 'prawa pobytu'?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI