C-306/16
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy dotyczące tygodniowego okresu odpoczynku nie wymagają udzielenia go najpóźniej siódmego dnia po sześciu dniach pracy, ale muszą być zapewnione w każdym siedmiodniowym okresie.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących minimalnego tygodniowego okresu odpoczynku pracowników. Sąd portugalski pytał, czy pracownik musi otrzymać co najmniej jeden dzień odpoczynku najpóźniej siódmego dnia po sześciu dniach pracy. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy dyrektyw nie nakładają takiego wymogu, a jedynie wymagają zapewnienia odpoczynku w każdym siedmiodniowym okresie, pozostawiając państwom członkowskim pewną swobodę co do jego udzielenia.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Tribunal da Relação do Porto w związku ze sporem dotyczącym prawa pracownika do jednego dnia obowiązkowego odpoczynku tygodniowego w każdym okresie siedmiodniowym. Sąd pytał, czy pracownik wykonujący pracę w systemie zmianowym, w zakładzie otwartym codziennie, musi otrzymać dzień odpoczynku najpóźniej siódmego dnia po sześciu kolejnych dniach pracy. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując art. 5 dyrektywy 2003/88/WE, stwierdził, że przepisy te nie precyzują chwili, w której powinien nastąpić minimalny okres odpoczynku tygodniowego, a jedynie wymagają jego udzielenia w każdym siedmiodniowym okresie. Trybunał podkreślił, że państwa członkowskie mają pewną swobodę w wyborze momentu udzielenia tego odpoczynku, pod warunkiem zapewnienia pracownikowi odpowiedniej ochrony. Zaznaczono również, że art. 31 Karty praw podstawowych UE nie dostarcza dodatkowych informacji dla wykładni tych przepisów. Czwarty zarzut sądu odsyłającego został uznany za niedopuszczalny z powodu braku wyjaśnienia jego istotności dla sprawy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy te nie nakładają takiego wymogu, a jedynie wymagają zapewnienia odpoczynku w każdym siedmiodniowym okresie.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że sformułowanie 'w okresie siedmiodniowym' należy interpretować jako autonomiczne pojęcie prawa UE, które nie precyzuje chwili udzielenia odpoczynku, a jedynie nakłada obowiązek jego zapewnienia w ramach każdego siedmiodniowego okresu. Państwa członkowskie mają pewną swobodę w wyborze momentu udzielenia tego odpoczynku, pod warunkiem zapewnienia pracownikowi odpowiedniej ochrony.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
nie dotyczy (udzielono odpowiedzi na pytanie)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| António Fernando Maio Marques da Rosa | osoba_fizyczna | powód w postępowaniu głównym |
| Varzim Sol – Turismo, Jogo e Animação SA | spolka | pozwany |
| Rząd portugalski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd węgierski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd polski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd fiński | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd szwedzki | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (11)
Główne
Dyrektywa 93/104 art. 5
Dyrektywa Rady 93/104/WE
Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony w okresie siedmiodniowym do minimalnego nieprzerwanego okresu odpoczynku w wymiarze 24 godzin oraz również do odpoczynku dobowego w wymiarze 11 godzin.
Dyrektywa 2003/88 art. 5 § akapit pierwszy
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony w okresie siedmiodniowym do minimalnego nieprzerwanego okresu odpoczynku w wymiarze 24 godzin oraz również do odpoczynku dobowego w wymiarze 11 godzin.
Pomocnicze
Dyrektywa 2003/88 art. 3
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Odpoczynek dobowy w wymiarze 11 godzin.
Dyrektywa 2003/88 art. 17 § ust. 4 lit. a)
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Możliwość stosowania odstępstw od art. 5 w przypadku działań związanych z pracą w systemie zmianowym.
Dyrektywa 2003/88 art. 18
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Możliwość stosowania odstępstw od art. 5 w drodze układów zbiorowych.
Dyrektywa 2003/88 art. 15
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Państwa członkowskie mogą stosować lub wprowadzać bardziej korzystne przepisy.
Dyrektywa 2003/88 art. 16 § lit. a)
Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Możliwość ustanowienia okresu rozliczeniowego nieprzekraczającego 14 dni w celu stosowania art. 5.
Karta art. 31 § ust. 2
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do ograniczenia maksymalnego wymiaru czasu pracy, do okresów dziennego i tygodniowego odpoczynku oraz do corocznego płatnego urlopu.
Cód. Trab. 2003 art. 205 § ust. 1
Kodeks pracy z 2003 r. (Portugalia)
Pracownik ma prawo do co najmniej jednego dnia odpoczynku na tydzień.
Cód. Trab. 2009 art. 221
Kodeks pracy z 2009 r. (Portugalia)
Organizacja pracy w systemie zmianowym.
Cód. Trab. 2009 art. 232 § ust. 1
Kodeks pracy z 2009 r. (Portugalia)
Pracownik ma prawo do co najmniej jednego dnia odpoczynku na tydzień.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy dyrektyw UE dotyczące tygodniowego okresu odpoczynku nie precyzują chwili jego udzielenia, a jedynie wymagają zapewnienia go w każdym siedmiodniowym okresie. Państwa członkowskie mają pewną swobodę w wyborze momentu udzielenia odpoczynku, pod warunkiem zapewnienia pracownikowi odpowiedniej ochrony. Artykuł 31 Karty praw podstawowych UE nie dostarcza dodatkowych informacji dla wykładni przepisów dyrektyw.
Odrzucone argumenty
Interpretacja, że pracownik musi otrzymać dzień odpoczynku najpóźniej siódmego dnia po sześciu kolejnych dniach pracy. Pytanie czwarte dotyczące art. 16 lit. a) dyrektywy 2003/88/WE zostało uznane za niedopuszczalne z powodu braku uzasadnienia jego istotności dla sprawy.
Godne uwagi sformułowania
"w okresie siedmiodniowym" należy uznać za autonomiczne pojęcie prawa Unii podlegające jednolitej wykładni państwom członkowskim przyznaje pewną swobodę co do wyboru tej chwili nie uściśla chwili, w której należy udzielić tego minimalnego okresu odpoczynku dyrektywa ta ustanawia minimalne normy ochrony pracownika
Skład orzekający
M. Ilešič
prezes izby
A. Rosas
sędzia
C. Toader
sędzia
A. Prechal
sprawozdawca
E. Jarašiūnas
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów UE dotyczących minimalnego tygodniowego okresu odpoczynku pracowników, w szczególności zasady udzielania go w każdym siedmiodniowym okresie."
Ograniczenia: Orzeczenie nie wyklucza możliwości stosowania przez państwa członkowskie bardziej korzystnych przepisów krajowych lub układów zbiorowych, które mogłyby gwarantować udzielenie odpoczynku w ściśle określonym terminie (np. najpóźniej siódmego dnia).
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy powszechnego prawa pracowniczego, jakim jest odpoczynek tygodniowy, i wyjaśnia istotne kwestie dotyczące elastyczności w jego udzielaniu przez pracodawców.
“Czy pracodawca może kazać Ci pracować przez 7 dni z rzędu? TSUE wyjaśnia zasady odpoczynku tygodniowego.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI