C-305/22
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że państwo wydające nakaz aresztowania zachowuje prawo do wykonania kary i utrzymania nakazu, jeśli państwo wykonujące odmówiło jego wykonania z naruszeniem procedur UE.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących europejskiego nakazu aresztowania (ENA) i wzajemnego uznawania wyroków w sprawach karnych. Sąd rumuński wydał ENA przeciwko osobie skazanej na karę pozbawienia wolności. Włochy, jako państwo wykonujące, odmówiły wykonania ENA, powołując się na możliwość przejęcia wykonania kary w celu resocjalizacji, ale zrobiły to z naruszeniem procedur przewidzianych w decyzji ramowej 2008/909. Trybunał orzekł, że w takiej sytuacji państwo wydające zachowuje prawo do wykonania kary i utrzymania ENA.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów dotyczących europejskiego nakazu aresztowania (ENA) oraz wzajemnego uznawania wyroków w sprawach karnych w celu ich wykonania w innym państwie członkowskim UE. Sąd rumuński wydał ENA przeciwko C.J. w celu wykonania kary pozbawienia wolności. C.J. został zatrzymany we Włoszech, które to państwo, jako wykonujące ENA, odmówiło jego wykonania, powołując się na możliwość przejęcia wykonania kary w celu resocjalizacji. Jednakże, włoski sąd uczynił to z naruszeniem procedur przewidzianych w decyzji ramowej 2008/909, w szczególności bez uzyskania zgody państwa wydającego (Rumunii) na przejęcie wykonania kary. W związku z tym, rumuńskie organy sądowe wniosły sprzeciw wobec wykonania wyroku. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytania prejudycjalne, orzekł, że odmowa wykonania ENA przez państwo wykonujące, powołująca się na fakultatywną podstawę odmowy (art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584), musi być zgodna z warunkami i procedurami określonymi w decyzji ramowej 2008/909, w tym z wymogiem uzyskania zgody państwa wydającego. Jeśli te warunki nie zostaną spełnione, państwo wydające zachowuje prawo do wykonania kary i utrzymania ENA. Trybunał podkreślił również, że orzeczenie o uznaniu i wykonaniu wyroku przez państwo wykonujące nie stanowi „prawomocnego orzeczenia w związku z popełnieniem tych samych czynów” w rozumieniu art. 3 pkt 2 decyzji ramowej 2002/584, co wyklucza obligatoryjną odmowę wykonania ENA.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, odmowa wykonania ENA przez państwo wykonujące, powołujące się na art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584, musi być zgodna z warunkami i procedurami określonymi w decyzji ramowej 2008/909, w tym z wymogiem uzyskania zgody państwa wydającego.
Uzasadnienie
Decyzja ramowa 2008/909 konkretizuje zasady wzajemnego uznawania i wykonywania wyroków w sprawach karnych, a jej cel (resocjalizacja) jest zbieżny z celem art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584. Stosowanie procedur z 2008/909 jest konieczne dla zapewnienia spójności i skuteczności systemu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
państwo wydające (Rumunia)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| C.J. | osoba_fizyczna | osoba, której dotyczy wniosek |
| Rząd rumuński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd czeski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd francuski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd niderlandzki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Decyzja ramowa 2002/584 art. 4 § pkt 6
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Podstawa fakultatywnej odmowy wykonania ENA, gdy osoba jest obywatelem lub rezydentem państwa wykonującego, a państwo to zobowiązuje się do wykonania kary zgodnie z prawem krajowym. Stosowanie tej podstawy wymaga przestrzegania procedur z decyzji ramowej 2008/909.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 3 § pkt 2
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Podstawa obligatoryjnej odmowy wykonania ENA, gdy zapadło prawomocne orzeczenie w związku z popełnieniem tych samych czynów w innym państwie członkowskim. Orzeczenie o uznaniu i wykonaniu wyroku nie jest takim orzeczeniem.
Decyzja ramowa 2008/909 art. 4 § ust. 2
Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW
Wymóg uzyskania pewności, że wykonanie kary przez państwo wykonujące będzie miało na celu ułatwienie resocjalizacji, co wiąże się z koniecznością uzyskania zgody państwa wydającego.
Decyzja ramowa 2008/909 art. 22 § ust. 1
Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW
Państwo wydające nie może przystąpić do wykonywania kary po rozpoczęciu jej wykonywania przez państwo wykonujące. Przepis ten nie ma zastosowania, gdy odmowa wykonania przez państwo wykonujące była niezgodna z prawem UE.
Decyzja ramowa 2008/909 art. 25
Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW
Przepisy decyzji ramowej 2008/909 stosuje się odpowiednio do wykonywania kar w przypadkach objętych art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584.
Pomocnicze
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TUE art. 4 § ust. 3 akapit pierwszy
Traktat o Unii Europejskiej
Zasada lojalnej współpracy między państwami członkowskimi.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Odmowa wykonania ENA przez państwo wykonujące musi być zgodna z procedurami UE (decyzja ramowa 2008/909), w tym z wymogiem zgody państwa wydającego. Naruszenie procedur UE przez państwo wykonujące nie pozbawia państwa wydającego prawa do wykonania kary i utrzymania ENA. Orzeczenie o uznaniu i wykonaniu wyroku przez państwo wykonujące nie jest "prawomocnym orzeczeniem w związku z popełnieniem tych samych czynów" w rozumieniu art. 3 pkt 2 decyzji ramowej 2002/584.
Odrzucone argumenty
Argumenty sugerujące, że włoski sąd mógł odmówić wykonania ENA bez pełnego przestrzegania procedur UE, powołując się na cel resocjalizacyjny. Argumenty sugerujące, że orzeczenie o uznaniu i wykonaniu wyroku przez Włochy mogło stanowić podstawę do odmowy wykonania ENA na podstawie zasady ne bis in idem.
Godne uwagi sformułowania
zasada wzajemnego uznawania, stanowiąca „kamień węgielny” współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych wykonanie europejskiego nakazu aresztowania stanowi zasadę, a odmowa jego wykonania jest wyjątkiem, który należy interpretować ściśle państwo wydające zachowuje prawo do wykonania tejże kary, a zatem do utrzymania europejskiego nakazu aresztowania nie można uznać, że orzeczenie (...) stanowi „prawomocne orzeczenie w związku z popełnieniem tych samych czynów”
Skład orzekający
K. Lenaerts
prezes
T. von Danwitz
wiceprezes
F. Biltgen
sędzia
K. Jürimäe
sędzia
C. Lycourgos
sędzia
M.L. Arastey Sahún
sędzia
S. Rodin
sędzia
A. Kumin
sędzia
N. Jääskinen
sprawozdawca
D. Gratsias
prezes izby
M. Gavalec
prezes izby
E. Regan
sędzia
I. Ziemele
sędzia
Z. Csehi
sędzia
O. Spineanu-Matei
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia przepisów dotyczących europejskiego nakazu aresztowania, wzajemnego uznawania wyroków, współpracy sądowej w sprawach karnych oraz relacji między decyzją ramową 2002/584 a 2008/909."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy państwo wykonujące narusza procedury UE przy odmowie wykonania ENA.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy kluczowych aspektów współpracy sądowej w UE, w tym europejskiego nakazu aresztowania i ryzyka bezkarności. Wyjaśnia złożone relacje między różnymi aktami prawnymi UE.
“Czy naruszenie procedur UE przez Włochy pozbawiło Rumunię prawa do wykonania kary? TSUE odpowiada.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI