C-305/18

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że kwalifikowanie spalarni odpadów jako strategicznych obiektów infrastruktury nie narusza unijnej hierarchii postępowania z odpadami, pod warunkiem zgodności z innymi przepisami, a także że plany zwiększające wydajność spalarni wymagają oceny wpływu na środowisko.

Wniosek o interpretację przepisów UE dotyczył włoskiego dekretu kwalifikującego spalarnie odpadów jako strategiczne obiekty infrastruktury. Skarżący podnosili, że narusza to unijną hierarchię postępowania z odpadami, która priorytetyzuje recykling i ponowne użycie. Dodatkowo, zarzucano brak oceny wpływu na środowisko dla planów zwiększających wydajność spalarni. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że kwalifikacja spalarni jako strategicznych nie jest sprzeczna z hierarchią, o ile przestrzegane są inne przepisy dyrektywy o odpadach. Jednocześnie orzekł, że plany dotyczące zwiększenia wydajności spalarni lub budowy nowych instalacji, które mogą mieć znaczący wpływ na środowisko, podlegają obowiązkowej ocenie wpływu na środowisko zgodnie z dyrektywą SEA.

Sprawa C-305/18 dotyczyła pytań prejudycjalnych skierowanych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez włoski Tribunale amministrativo regionale per il Lazio. Wniosek miał na celu wykładnię dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (dyrektywa SEA) oraz dyrektywy 2008/98/WE w sprawie odpadów (dyrektywa w sprawie odpadów). Postępowanie główne dotyczyło skargi na włoski dekret z dnia 10 sierpnia 2016 r., który kwalifikował spalarnie odpadów jako „strategiczne obiekty infrastruktury i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym”. Skarżący, stowarzyszenia ochrony środowiska, argumentowali, że taka kwalifikacja narusza zasadę „hierarchii postępowania z odpadami” ustanowioną w dyrektywie w sprawie odpadów, która priorytetyzuje zapobieganie, ponowne użycie i recykling nad unieszkodliwianiem (w tym spalaniem). Podnosili, że spalarnie nie powinny być traktowane priorytetowo w porównaniu do zakładów recyklingu i ponownego użycia. Dodatkowo, skarżący zarzucali naruszenie dyrektywy SEA, ponieważ przyjęcie dekretu nie było poprzedzone oceną wpływu na środowisko, mimo że dotyczył on zwiększenia wydajności istniejących spalarni i budowy nowych instalacji. Trybunał Sprawiedliwości UE w swoim wyroku z dnia 8 maja 2019 r. rozstrzygnął następująco: 1. **W odniesieniu do hierarchii postępowania z odpadami:** Trybunał uznał, że zasada hierarchii postępowania z odpadami (art. 4 dyrektywy w sprawie odpadów), w świetle art. 13 tej dyrektywy, nie stoi na przeszkodzie kwalifikowaniu spalarni odpadów jako „strategicznych obiektów infrastruktury i instalacji o istotnym znaczeniu krajowym”. Podkreślono jednak, że takie uregulowanie krajowe musi być zgodne z innymi, bardziej szczegółowymi przepisami dyrektywy, a także musi zapewniać, że gospodarowanie odpadami nie szkodzi zdrowiu ludzkiemu ani środowisku. 2. **W odniesieniu do oceny wpływu na środowisko:** Trybunał orzekł, że uregulowanie krajowe, takie jak włoski dekret, które podwyższa wydajność istniejących spalarni odpadów i przewiduje utworzenie nowych instalacji tego rodzaju, wchodzi w zakres pojęcia „planów i programów” w rozumieniu dyrektywy SEA, gdy może wywierać znaczący wpływ na środowisko. W związku z tym takie plany i programy muszą być poddane uprzedniej ocenie wpływu na środowisko zgodnie z wymogami dyrektywy SEA. Trybunał wskazał, że ocena skutków środowiskowych przeprowadzana na podstawie dyrektywy EIA nie zwalnia z obowiązku przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko wymaganej przez dyrektywę SEA. Wyrok ten podkreśla znaczenie przestrzegania unijnych przepisów dotyczących ochrony środowiska, w tym hierarchii postępowania z odpadami i obowiązku oceny wpływu na środowisko dla planów i programów mogących mieć znaczący wpływ na środowisko.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (14)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy