C-301/25

Dyrektywa 2005/29/WE art. 3 § ust. 4

Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym

W przypadku kolizji pomiędzy przepisami niniejszej dyrektywy a innymi przepisami prawnymi Unii regulującymi szczególne aspekty nieuczciwych praktyk handlowych, te ostatnie mają pierwszeństwo i stosuje się je do tych szczególnych aspektów.

Dyrektywa 2005/29/WE art. 6 § ust. 1 lit. b

Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym

Praktyka handlowa uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli zawiera fałszywe informacje lub w jakikolwiek sposób wprowadza w błąd przeciętnego konsumenta co do głównych cech produktu, takich jak jego skład czy pochodzenie geograficzne, i powoduje lub może spowodować podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął.

Dyrektywa 2005/29/WE art. 5 § ust. 1 i ust. 4 lit. a

Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym

Nieuczciwe praktyki handlowe są zabronione, w szczególności te, które wprowadzają w błąd w rozumieniu art. 6 i 7.

Dyrektywa 2005/29/WE art. 1

Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym

Cel dyrektywy: przyczynienie się do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony konsumentów poprzez zbliżenie przepisów prawnych odnoszących się do nieuczciwych praktyk handlowych.

Rozporządzenie nr 1169/2011 art. 7 § ust. 1 lit. a i ust. 2

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności

Informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta, tak aby nie byli oni wprowadzani w błąd co do właściwości danego środka spożywczego, w szczególności co do jego składu, kraju lub miejsca pochodzenia.

Rozporządzenie nr 1169/2011 art. 7 § ust. 4

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności

Wymogi rzetelnego informowania mają zastosowanie również do prezentacji środków spożywczych, w tym ich opakowania.

Rozporządzenie nr 1169/2011 art. 1 § ust. 1 i 2

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności

Rozporządzenie stanowi podstawę zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów w zakresie informacji na temat żywności oraz określa ogólne zasady, wymogi i zakresy odpowiedzialności dotyczące informacji na temat żywności, a w szczególności etykietowania.

Kodeks konsumencki art. 21 § ust. 1 lit. b

Dekret ustawodawczy nr 206 – Codice del consumo (kodeks konsumencki) z dnia 6 września 2005 r.

Praktyka handlowa uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli zawiera informacje nieodpowiadające rzeczywistości lub w jakikolwiek sposób wprowadza w błąd przeciętnego konsumenta co do głównych cech produktu, takich jak jego skład czy pochodzenie geograficzne, i powoduje lub może spowodować podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął.

Dyrektywa 2005/29/WE art. 2 § lit. d

Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym

Definicja 'praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów': każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklama i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów.

Dyrektywa 2005/29/WE art. 13

Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonywania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Rozporządzenie nr 1169/2011 art. 3 § ust. 1

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności

Podawanie informacji na temat żywności służy wysokiemu poziomowi ochrony zdrowia i interesów konsumentów przez zapewnienie im podstaw do dokonywania świadomych wyborów.

Dekret ustawodawczy nr 231/2017 art. 3 § ust. 1

Dekret ustawodawczy nr 231 – Disciplina sanzionatoria per la violazione delle disposizioni del regolamento (UE) n. 1169/2011 z dnia 15 grudnia 2017 r.

Naruszenie przepisów art. 7 rozporządzenia nr 1169/2011 dotyczących rzetelnego informowania, powoduje zastosowanie administracyjnej sankcji pieniężnej.