C-298/17
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przedsiębiorstwo oferujące streaming programów TV przez Internet nie jest operatorem sieci, a państwa członkowskie mogą nakładać na takie firmy obowiązki 'must carry'.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy o usłudze powszechnej w kontekście francuskich przepisów nakładających obowiązek 'must carry' na dystrybutorów treści. Sąd odsyłający pytał, czy firma streamująca programy TV przez Internet jest operatorem sieci, a jeśli nie, czy państwo może nałożyć na nią obowiązek rozpowszechniania. Trybunał stwierdził, że samo oferowanie streamingu nie czyni firmy operatorem sieci, ale jednocześnie nie wykluczył możliwości nakładania przez państwa członkowskie obowiązków 'must carry' na takie podmioty, o ile są one zgodne z prawem UE.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 31 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej. Sprawa wyłoniła się z konfliktu między France Télévisions a francuską radą ds. audiowizualnych (CSA) w związku z decyzją zobowiązującą France Télévisions do umożliwienia Playmédia odtwarzania jej programów w streamingu internetowym. Kluczowe pytanie dotyczyło tego, czy firma oferująca streaming programów telewizyjnych w Internecie jest 'przedsiębiorstwem udostępniającym sieć łączności elektronicznej' w rozumieniu dyrektywy. Trybunał orzekł, że samo oferowanie streamingu nie czyni firmy operatorem sieci, podkreślając konieczność rozróżnienia między infrastrukturą sieciową a treścią. Jednocześnie, odpowiadając na kolejne pytania, Trybunał stwierdził, że dyrektywa o usłudze powszechnej nie stoi na przeszkodzie nakładaniu przez państwa członkowskie obowiązków 'must carry' na przedsiębiorstwa, które nie są operatorami sieci, ale oferują streaming treści, o ile takie środki są zgodne z prawem Unii i służą realizacji celów interesu ogólnego, takich jak pluralizm mediów. W odniesieniu do kwestii związanych z art. 56 TFUE, Trybunał uznał pytania za niedopuszczalne z uwagi na czysto wewnętrzny charakter sporu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, samo oferowanie streamingu nie czyni przedsiębiorstwa operatorem sieci.
Uzasadnienie
Definicja 'udostępniania sieci łączności elektronicznej' obejmuje tworzenie i obsługę infrastruktury, a nie jedynie korzystanie z niej do dostarczania treści. Oddzielenie regulacji dotyczących infrastruktury od regulacji dotyczących treści jest kluczowe.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| France Télévisions SA | spolka | skarżący |
| Playmédia | spolka | pozwany |
| Conseil supérieur de l’audiovisuel (CSA) | organ_krajowy | pozwany |
| Ministre de la Culture et de la Communication | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd francuski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd litewski | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd polski | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (8)
Główne
dyrektywa o usłudze powszechnej art. 31 § 1
Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników
Przedsiębiorstwo oferujące oglądanie programów telewizyjnych w bezpośredniej transmisji strumieniowej w Internecie nie jest z tego powodu uważane za przedsiębiorstwo udostępniające sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną do publicznego rozpowszechniania kanałów radiowych lub telewizyjnych.
ustawa o wolności komunikacji art. 2-1
Ustawa z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji
Definicja dystrybutora usług.
ustawa o wolności komunikacji art. 34-2
Ustawa z dnia 30 września 1986 r. o wolności komunikacji
Obowiązek rozpowszechniania usług radiowych i telewizyjnych.
Pomocnicze
dyrektywa ramowa art. 1 § 3
Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej
Przepisy dyrektywy ramowej nie stoją na przeszkodzie podejmowaniu środków niezbędnych do realizacji ogólnych interesów, w tym związanych z treścią programów i polityką audiowizualną.
dyrektywa ramowa art. 2 § lit. m)
Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej
Definicja 'udostępniania sieci łączności elektronicznej' obejmuje ustanowienie, obsługę, kontrolowanie i udostępnianie sieci.
dyrektywa o usłudze powszechnej art. 2
Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników
Stosuje się definicje z dyrektywy ramowej.
dyrektywa o usłudze powszechnej art. motyw 45
Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników
Serwisy dostarczające treści nie podlegają wspólnym ramom regulacyjnym dla sieci i usług łączności elektronicznej ani obowiązkom świadczenia usługi powszechnej w zakresie tych działalności.
TFUE art. 56
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Swoboda świadczenia usług; nie ma zastosowania do sytuacji ograniczonych do jednego państwa członkowskiego, chyba że wykazano związek z prawem UE.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przedsiębiorstwo oferujące streaming nie jest operatorem sieci w rozumieniu dyrektywy. Państwa członkowskie mogą nakładać obowiązki 'must carry' na dystrybutorów treści, o ile jest to zgodne z prawem UE i służy celom interesu ogólnego.
Odrzucone argumenty
Playmédia powinna być traktowana jako operator sieci, podlegający obowiązkom 'must carry' na mocy art. 31 ust. 1 dyrektywy. Francuskie przepisy nakładające obowiązek 'must carry' na dystrybutorów treści naruszają art. 56 TFUE.
Godne uwagi sformułowania
konieczne jest oddzielenie unormowań dotyczących sposobów przekazywania informacji od unormowań dotyczących ich treści serwisy dostarczające treści nie podlegają wspólnym ramom regulacyjnym dla sieci i usług łączności elektronicznej nie stoją one w sprzeczności ze środkami podejmowanymi przez Unię lub na szczeblu krajowym w odniesieniu do takich usług, zgodnie z przepisami prawa Unii i w celu promowania kulturowej i językowej różnorodności oraz ochrony pluralizmu w mediach
Skład orzekający
M. Szpunar
rzecznik generalny
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia operatora sieci w kontekście streamingu internetowego oraz zakresu obowiązków 'must carry' nakładanych na dystrybutorów treści."
Ograniczenia: Dotyczy głównie sytuacji, gdy spór ma charakter wewnętrzny dla państwa członkowskiego; kwestia transgraniczna wymagałaby wykazania związku z prawem UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy kluczowej kwestii rozgraniczenia między infrastrukturą sieciową a treścią w erze cyfrowej, co ma istotne implikacje dla regulacji mediów i internetu.
“Streaming TV przez Internet to nie to samo co sieć: TSUE wyjaśnia obowiązki 'must carry'.”
Sektor
media
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI