C-297/12
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że zakaz wjazdu do UE nie może być bezterminowy i musi być ograniczony czasowo, nawet jeśli obywatel państwa trzeciego nie złożył wniosku o jego skrócenie.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2008/115 w sprawie powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Sąd odsyłający pytał, czy niemieckie przepisy pozwalające na bezterminowy zakaz wjazdu, uzależniony od wniosku osoby zainteresowanej, są zgodne z dyrektywą, która stanowi, że zakaz co do zasady nie powinien przekraczać pięciu lat. Trybunał stwierdził, że przepisy krajowe nie mogą ograniczać tego prawa do złożenia wniosku, a zakaz wjazdu musi być ograniczony czasowo, chyba że osoba stanowi zagrożenie dla porządku publicznego.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2008/115/WE w sprawie powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich. Sprawa rozpatrywana była w ramach postępowań karnych przeciwko G. Filewowi i A. Osmaniemu, którzy ponownie wjechali na terytorium Niemiec po upływie pięciu lat od ich wydalenia, mimo nałożonych bezterminowych zakazów wjazdu. Niemieckie przepisy (§ 11 ust. 1 Aufenthaltsgesetz) przewidywały, że skutki wydalenia mogą zostać ograniczone w czasie na wniosek zainteresowanego, a w braku takiego wniosku zakaz pozostawał bezterminowy. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytania sądu odsyłającego, orzekł, że art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115 stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które uzależniają ograniczenie czasu obowiązywania zakazu wjazdu od złożenia wniosku przez obywatela państwa trzeciego. Dyrektywa wymaga, aby zakaz wjazdu był co do zasady ograniczony do pięciu lat, niezależnie od wniosku osoby zainteresowanej, chyba że stanowi ona poważne zagrożenie dla porządku publicznego. Trybunał podkreślił, że przepisy dyrektywy stosuje się do skutków wywoływanych po dniu jej stosowania, nawet jeśli decyzje o zakazie wjazdu zostały wydane wcześniej. Ponadto, zakaz wjazdu nie może prowadzić do nałożenia sankcji karnej, jeśli został orzeczony na ponad pięć lat przed ponownym wjazdem lub wejściem w życie przepisów transponujących dyrektywę, chyba że osoba ta stanowi poważne zagrożenie. W przypadku A. Osmaniego, Trybunał stwierdził również, że państwo członkowskie nie może powoływać się na wyjątek z art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy (dotyczący osób podlegających sankcji karnej) po upływie terminu na transpozycję dyrektywy, jeśli osoba ta mogła już bezpośrednio powoływać się na jej przepisy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115/WE stoi na przeszkodzie takiemu przepisowi krajowemu.
Uzasadnienie
Dyrektywa wymaga, aby czas trwania zakazu wjazdu był określany z uwzględnieniem okoliczności i co do zasady nie przekraczał pięciu lat, niezależnie od wniosku osoby zainteresowanej. Brak wniosku nie może uniemożliwić osiągnięcia celu dyrektywy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
obywatele państw trzecich (w zakresie ograniczenia zakazu wjazdu)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Gjoko Filew | osoba_fizyczna | strona w postępowaniu głównym |
| Adnan Osmani | osoba_fizyczna | strona w postępowaniu głównym |
| Rząd niemiecki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd czeski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa 2008/115/WE art. 11 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE
Czas trwania zakazu wjazdu jest określany z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności i co do zasady nie przekracza pięciu lat. Może być dłuższy tylko w przypadku poważnego zagrożenia dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego. Przepis krajowy uzależniający ograniczenie czasu obowiązywania zakazu od wniosku zainteresowanego jest niezgodny z tym przepisem.
Dyrektywa 2008/115/WE art. 2 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE
Państwa członkowskie mogą postanowić, że nie będą stosować dyrektywy do obywateli państw trzecich podlegających sankcji karnej, która przewiduje lub której skutkiem jest zobowiązanie do powrotu.
Aufenthaltsgesetz art. 11 § 1
Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet
Przepis krajowy przewidujący, że skutki wydalenia mogą zostać ograniczone w czasie na wniosek zainteresowanego, a w braku takiego wniosku zakaz pozostaje bezterminowy. Niezgodny z prawem UE.
Aufenthaltsgesetz art. 95 § 2
Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet
Przepis karny przewidujący karę za naruszenie zakazu wjazdu lub pobytu.
Pomocnicze
Dyrektywa 2008/115/WE art. 3 § 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE
Definicja 'zakazu wjazdu' jako decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego zakazującego na określony czas wjazdu i pobytu.
Dyrektywa 2008/115/WE art. 7 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE
Wyznaczenie terminu dobrowolnego wyjazdu (7-30 dni), który może być wyznaczany na wniosek obywatela państwa trzeciego.
k.p.k. art. 456a
Kodeks postępowania karnego
Możliwość wstrzymania wykonania kary pozbawienia wolności w przypadku wydalenia lub przekazania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zakaz wjazdu powinien być ograniczony czasowo zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE. Przepisy krajowe nie mogą ograniczać prawa obywatela państwa trzeciego do wnioskowania o skrócenie zakazu wjazdu. Sankcje karne nie mogą być stosowane za naruszenie zakazu wjazdu, jeśli przekroczył on dopuszczalny czas trwania określony w dyrektywie.
Odrzucone argumenty
Niemieckie przepisy pozwalające na bezterminowy zakaz wjazdu, uzależniony od wniosku osoby zainteresowanej, są zgodne z prawem UE. Wyjątek z art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy pozwala na stosowanie sankcji karnych nawet po upływie terminu transpozycji.
Godne uwagi sformułowania
czas trwania zakazu wjazdu jest określany z należytym uwzględnieniem wszystkich istotnych dla danego przypadku okoliczności i co do zasady nie przekracza pięciu lat stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu [...] który uzależnia ograniczenie czasu obowiązywania zakazu wjazdu od wystąpienia przez danego obywatela państwa trzeciego z wnioskiem państwa członkowskie powinny dostosować swoje ustawodawstwo w tym obszarze w taki sposób, by zapewnić przestrzeganie prawa Unii nie mogą stosować przepisów prawa karnego, które są w stanie zagrozić osiągnięciu celów zamierzonych przez tę dyrektywę i w konsekwencji pozbawić ją skuteczności (effet utile)
Skład orzekający
L. Bay Larsen
prezes izby
J. Malenovský
sędzia
U. Lõhmus
sprawozdawca
M. Safjan
sędzia
A. Prechal
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115/WE w zakresie ograniczenia czasowego zakazu wjazdu dla obywateli państw trzecich oraz stosowania sankcji karnych za jego naruszenie."
Ograniczenia: Dotyczy wykładni prawa UE, stosowanie w poszczególnych państwach członkowskich zależy od ich implementacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu praw imigracyjnych i praw obywateli państw trzecich w UE, a także relacji między prawem krajowym a unijnym. Wykładnia TSUE ma istotne implikacje praktyczne.
“UE mówi 'stop' bezterminowym zakazom wjazdu: TSUE wyznacza granice dla państw członkowskich.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI