C-296/24 do C-307/24

Trybunał orzekł, że pracownik przygraniczny, który mieszka z dzieckiem swojego małżonka lub zarejestrowanego partnera, uczestniczy w jego utrzymaniu, co uprawnia go do otrzymania dodatku rodzinnego.

Sprawa dotyczyła wykładni pojęcia „uczestniczenia w utrzymaniu dziecka” w kontekście przyznawania dodatku rodzinnego pracownikom przygranicznym na dzieci ich małżonków lub zarejestrowanych partnerów, z którymi nie łączy ich więź filiacyjna. Sąd kasacyjny Luksemburga zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy sam fakt wspólnego zamieszkiwania pracownika z dzieckiem jest wystarczający do uznania tego warunku. Trybunał, opierając się na zasadzie swobodnego przepływu pracowników i szerokiej wykładni przepisów, orzekł, że wspólne zamieszkiwanie pracownika z dzieckiem jego małżonka lub partnera jest wystarczające do domniemania uczestnictwa w jego utrzymaniu i przyznania dodatku rodzinnego.

W niniejszej sprawie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał 12 wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przez luksemburski sąd kasacyjny. Dotyczyły one wykładni przepisów prawa Unii w kontekście przyznawania dodatku rodzinnego pracownikom przygranicznym na dzieci ich małżonków lub zarejestrowanych partnerów, z którymi nie łączy ich więź filiacyjna. Kluczowym zagadnieniem było ustalenie, co oznacza „uczestniczenie w utrzymaniu dziecka” w rozumieniu art. 45 TFUE, art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011 oraz art. 2 pkt 2 dyrektywy 2004/38. Sąd odsyłający pytał, czy sam fakt wspólnego zamieszkiwania pracownika z dzieckiem jest wystarczający do spełnienia tego warunku, czy też należy brać pod uwagę inne obiektywne okoliczności. Trybunał przypomniał, że przepisy dotyczące swobodnego przepływu pracowników należy interpretować szeroko. Odwołując się do swojej wcześniejszej wykładni, stwierdził, że definicja „członka rodziny” zawarta w dyrektywie 2004/38 obejmuje również dzieci małżonka lub zarejestrowanego partnera, które pozostają na utrzymaniu. W tym kontekście Trybunał orzekł, że wspólne zamieszkiwanie pracownika niebędącego rezydentem z dzieckiem jego małżonka lub zarejestrowanego partnera jest wystarczające do wykazania, że pracownik ten uczestniczy w utrzymaniu dziecka. Domniemanie to wynika z faktu tworzenia wspólnoty rodzinnej i dzielenia miejsca zamieszkania, co sugeruje przyczynianie się do kosztów utrzymania gospodarstwa domowego. Trybunał podkreślił, że organy krajowe nie mogą wymagać od pracownika bardziej szczegółowego dowodu, chyba że w wyjątkowych okolicznościach, gdy pracownik złożył fałszywe oświadczenia lub w rzeczywistości nie ponosi żadnych kosztów. Istnienie obowiązku alimentacyjnego po stronie drugiego rodzica ani prawo do kontaktów z dzieckiem nie wykluczają możliwości uczestnictwa pracownika w utrzymaniu dziecka, jeśli dzielą miejsce zamieszkania.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy