C-291/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 148 lit. a) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (VAT). Sprawa wywodziła się ze sporu pomiędzy rumuńską spółką Grup Servicii Petroliere SA a rumuńskimi organami podatkowymi, dotyczącym odmowy zwolnienia z VAT dostawy trzech samopodnośnych morskich platform wiertniczych na rzecz spółek maltańskich. Spółka argumentowała, że dostawa ta powinna być zwolniona z VAT na mocy przepisów dotyczących transportu międzynarodowego. Rumuńskie organy podatkowe odmówiły zwolnienia, wskazując, że platformy te, mimo że mogą być używane do żeglugi, w rzeczywistości są wykorzystywane głównie do stacjonarnej działalności wiertniczej, a nie do żeglugi jako takiej. Sąd apelacyjny w Bukareszcie zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z dwoma pytaniami: po pierwsze, czy samopodnośna morska platforma wiertnicza wchodzi w zakres pojęcia "jednostki pływającej" w rozumieniu art. 148 lit. a) dyrektywy VAT, a po drugie, czy zwolnienie z VAT jest uzależnione od tego, by działalność żeglugowa przeważała nad działalnością wiertniczą. Trybunał przypomniał, że zwolnienia z VAT stanowią autonomiczne pojęcia prawa Unii i powinny być interpretowane ściśle. Analizując wyrażenie "jednostki pływające przeznaczone do żeglugi na pełnym morzu", Trybunał stwierdził, że oznacza ono konieczność wykorzystywania jednostki do żeglugi, przynajmniej głównie lub w przeważającej mierze, w celu przemieszczania się w obszarze morskim. W kontekście celu systemu, jakim jest wspieranie transportu międzynarodowego, Trybunał uznał, że samopodnośne morskie platformy wiertnicze, wykorzystywane głównie stacjonarnie do eksploatacji podmorskich złóż węglowodorów, nie spełniają tego kryterium. W związku z tym orzeczono, że takie konstrukcje nie są "jednostkami pływającymi przeznaczonymi do żeglugi na pełnym morzu" i ich dostawa nie podlega zwolnieniu z VAT.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający