C-29/18, C-30/18 i C-44/18

Trybunał orzekł, że niższa odprawa dla pracowników na czas określony przy zakończeniu umowy o wykonanie określonego zadania, w porównaniu do odprawy dla pracowników na czas nieokreślony przy zwolnieniu grupowym, nie narusza zasady niedyskryminacji, jeśli wynika z obiektywnych przyczyn związanych z charakterem umów.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy o pracy na czas określony w kontekście różnic w odprawach przyznawanych pracownikom na czas określony (umowy o wykonanie określonego zadania) i na czas nieokreślony po rozwiązaniu umowy o świadczenie usług. Sąd odsyłający pytał, czy niższa odprawa dla pracowników na czas określony narusza zasadę niedyskryminacji. Trybunał uznał, że różnica w odprawach jest uzasadniona obiektywnymi przyczynami, wynikającymi z odmiennego charakteru i przewidywalności zakończenia umów.

W niniejszym wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrzył trzy wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania). Sprawy dotyczyły wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w ramach dyrektywy 1999/70/WE, oraz zasady niedyskryminacji wynikającej z Karty praw podstawowych UE. Przedmiotem sporów były trzy przypadki pracowników zatrudnionych przez Cobra Servicios Auxiliares SA na podstawie umów o pracę na czas określony (o wykonanie określonego zadania), które zakończyły się w związku z rozwiązaniem umowy o świadczenie usług między Cobrą a jej klientem, Unión Fenosa. Pracownicy ci otrzymali odprawę w wysokości 12 dni wynagrodzenia za rok pracy, zgodnie z hiszpańskim art. 49 ust. 1 lit. c) kodeksu pracy. Jednocześnie, w związku z tym samym rozwiązaniem umowy o świadczenie usług, Cobra rozpoczęła procedurę zwolnienia grupowego pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, którzy otrzymali odprawę w wysokości 20 dni wynagrodzenia za rok pracy, zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. b) kodeksu pracy. Sąd odsyłający powziął wątpliwość, czy taka różnica w wysokości odpraw, wynikająca z odmiennego traktowania pracowników na czas określony i nieokreślony, narusza zasadę niedyskryminacji. W szczególności, czy istnieją obiektywne powody uzasadniające tę różnicę. Trybunał, analizując sprawę, przypomniał, że celem porozumienia ramowego jest zapewnienie równego traktowania pracowników zatrudnionych na czas określony. Stwierdził, że pracownicy zatrudnieni na czas określony w ramach umów o wykonanie określonego zadania są porównywalni z pracownikami zatrudnionymi na czas nieokreślony, jeśli wykonują te same zadania. Następnie Trybunał zbadał, czy istnieją obiektywne powody uzasadniające różnicę w odprawach. Trybunał uznał, że taka różnica jest uzasadniona. Podkreślił, że umowy o pracę na czas określony, zawarte w celu wykonania określonego zadania, mają z góry znany termin zakończenia, związany z wykonaniem tego zadania lub upływem czasu. Natomiast rozwiązanie umowy o pracę na czas nieokreślony z przyczyn leżących po stronie pracodawcy (np. ekonomicznych, produkcyjnych) stanowi zdarzenie nieprzewidziane, które zakłóca normalny przebieg stosunku pracy. Odprawa w wysokości 20 dni za rok pracy, przewidziana w art. 53 ust. 1 lit. b) kodeksu pracy, ma na celu skompensowanie pracownikowi tego nieprzewidzianego zakończenia stosunku pracy i zawodu wynikającego z niespełnienia uzasadnionych oczekiwań co do stabilności zatrudnienia. Odprawa w wysokości 12 dni za rok pracy, przewidziana w art. 49 ust. 1 lit. c) kodeksu pracy, jest natomiast związana z naturalnym wygaśnięciem umowy na czas określony po wykonaniu zadania. W związku z tym Trybunał orzekł, że klauzula 4 porozumienia ramowego nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje niższą odprawę dla pracowników zatrudnionych na czas określony w sytuacji, gdy ich umowy wygasają z powodu zakończenia określonego zadania (związanego z rozwiązaniem umowy o świadczenie usług), podczas gdy pracownicy zatrudnieni na czas nieokreślony, wykonujący te same zadania, otrzymują wyższą odprawę w ramach zwolnienia grupowego z przyczyn obiektywnych. Drugie pytanie prejudycjalne, dotyczące interpretacji art. 20 i 21 Karty praw podstawowych, stało się bezzasadne w świetle odpowiedzi na pierwsze pytanie.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy