C-289/15
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przesłanka podwójnej karalności w kontekście wykonania wyroków skazujących między państwami członkowskimi jest spełniona, gdy czyny będące podstawą wyroku podlegałyby karze także w państwie wykonującym, niezależnie od dokładnej kwalifikacji prawnej.
Sprawa dotyczyła wykładni decyzji ramowej o wzajemnym uznawaniu wyroków skazujących, w szczególności przesłanki podwójnej karalności. Słowacki sąd zapytał, czy wystarczy, że czyn jest przestępstwem ogólnie w państwie wykonującym, czy też musi być identycznie zakwalifikowany. Trybunał uznał, że wystarczy, aby czyny będące podstawą wyroku podlegały karze także w państwie wykonującym, nawet jeśli kwalifikacja prawna lub znamiona czynu się różnią.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez słowacki sąd okręgowy dotyczył wykładni art. 7 ust. 3 i art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW w sprawie wzajemnego uznawania wyroków skazujących. Chodziło o ustalenie, czy przesłanka podwójnej karalności jest spełniona, gdy czyn, za który skazano obywatela w jednym państwie członkowskim, stanowi przestępstwo w innym państwie członkowskim, ale z inną kwalifikacją prawną lub innymi znamionami. W rozpatrywanej sprawie obywatel Słowacji został skazany w Czechach za utrudnianie wykonania orzeczenia organu władzy publicznej. Słowacki sąd miał wątpliwości, czy czyn ten stanowi przestępstwo w Słowacji, ponieważ słowackie przepisy wymagały, aby orzeczenie było wydane przez słowacki organ. Trybunał Sprawiedliwości UE wyjaśnił, że dla spełnienia przesłanki podwójnej karalności wystarczy, aby czyny będące podstawą wyroku skazującego podlegały sankcji karnej także w państwie wykonującym, gdyby wystąpiły na jego terytorium. Nie jest wymagane, aby przestępstwa były identyczne pod względem znamion czy kwalifikacji prawnej. Kluczowe jest, aby okoliczności faktyczne czynu były penalizowane w obu państwach. Trybunał podkreślił, że decyzja ramowa opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania i ma na celu ułatwienie resocjalizacji skazanych osób, co przemawia za ścisłą wykładnią podstaw odmowy uznania wyroku.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Przesłanka podwójnej karalności jest spełniona, gdy czyny będące podstawą wyroku wydanego w państwie wydającym podlegałyby także sankcji karnej na terytorium państwa wykonującego, gdyby wystąpiły na tym terytorium, niezależnie od dokładnej kwalifikacji prawnej lub znamion przestępstwa.
Uzasadnienie
Trybunał podkreślił, że decyzja ramowa opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania i ma na celu ułatwienie resocjalizacji. Wymóg podwójnej karalności nie wymaga identyczności przestępstw, a jedynie tego, by okoliczności faktyczne czynu były penalizowane w obu państwach. Ograniczenie podstaw odmowy uznania wyroku sprzyja realizacji celów współpracy sądowej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Jozef Grundza | osoba_fizyczna | oskarżony w postępowaniu głównym |
| Krajská prokuratúra Prešov | organ_krajowy | strona w postępowaniu głównym |
| Rząd czeski | inne | interwenient |
| Rząd austriacki | inne | interwenient |
| Rząd słowacki | inne | interwenient |
| Rząd szwedzki | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (9)
Główne
Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW art. 7 § 3
Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW
W odniesieniu do przestępstw innych niż te z wykazu, państwo wykonujące może uzależnić uznanie wyroku od tego, czy czyny stanowią przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego, niezależnie od znamion lub kwalifikacji.
Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW art. 9 § 1 lit. d)
Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW
Państwo wykonujące może odmówić uznania wyroku, jeżeli czyny, co do których wydano wyrok, nie stanowią przestępstwa zgodnie z prawem państwa wykonującego (w przypadkach nieobjętych art. 7 ust. 1 lub gdy państwo złożyło oświadczenie na podstawie art. 7 ust. 4).
ustawa nr 549/2011 art. 4 § 1
Ustawa nr 549/2011 (Słowacja)
Orzeczenie może zostać uznane i wykonane, jeżeli czyn stanowi przestępstwo zgodnie ze słowackim porządkiem prawnym.
ustawa nr 549/2011 art. 4 § 2
Ustawa nr 549/2011 (Słowacja)
W przypadku przestępstw zagrożonych karą co najmniej 3 lat pozbawienia wolności, sąd nie przeprowadza kontroli podwójnej karalności, jeśli przestępstwo odpowiada kategoriom z § 4 ust. 3.
ustawa nr 549/2011 art. 16 § 1 lit. b)
Ustawa nr 549/2011 (Słowacja)
Sąd odmawia uznania i wykonania orzeczenia, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa zgodnie z prawem słowackim (z wyjątkiem procedury z § 4 ust. 2 i 3).
Pomocnicze
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
Trestný zákon art. 348 § 1 lit. d)
Słowacki kodeks karny
Definiuje przestępstwo utrudniania wykonania orzeczenia sądu lub innego organu władzy publicznej.
Trestní zákoník art. 337 § 1 lit. a)
Czeski kodeks karny
Definiuje przestępstwo utrudniania wykonania orzeczenia sądu lub innego organu władzy publicznej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przesłanka podwójnej karalności powinna być interpretowana w sposób umożliwiający wzajemne uznawanie wyroków, zgodnie z celem decyzji ramowej i zasadą wzajemnego zaufania. Wystarczające jest, aby czyny będące podstawą wyroku podlegały karze w państwie wykonującym, niezależnie od dokładnej kwalifikacji prawnej lub znamion przestępstwa. Ścisła wykładnia podstaw odmowy uznania wyroku sprzyja realizacji celów współpracy sądowej i ułatwieniu resocjalizacji.
Godne uwagi sformułowania
przesłanka podwójnej karalności jest spełniona, gdy wskazane w wyroku wydanym przez właściwy organ państwa wydającego okoliczności faktyczne leżące u podstaw przestępstwa podlegałyby także, jako takie, sankcji karnej na terytorium państwa wykonującego, gdyby wystąpiły one na tym terytorium nie wymaga się, aby przestępstwa były identyczne w obydwu rozpatrywanych państwach członkowskich zasada wzajemnego uznawania stanowi kamień węgielny współpracy sądowej w sprawach karnych w Unii Europejskiej
Skład orzekający
J.L. da Cruz Vilaça
prezes_izby
M. Berger
sprawozdawca
A. Borg Barthet
sędzia
E. Levits
sędzia
F. Biltgen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia przesłanki podwójnej karalności w kontekście wzajemnego uznawania wyroków skazujących w UE, zasada wzajemnego zaufania w współpracy sądowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego kontekstu decyzji ramowej 2008/909/WSiSW i jej stosowania przez państwa członkowskie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa wyjaśnia kluczowy aspekt współpracy sądowej w UE – jak państwa członkowskie mogą uznawać i wykonywać wyroki skazujące wydane w innych krajach, co jest istotne dla prawników zajmujących się prawem karnym międzynarodowym i europejskim.
“UE ułatwia ściganie przestępców: kluczowa wykładnia podwójnej karalności.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI