C-283/11
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że art. 15 ust. 6 dyrektywy 2010/13/UE, ograniczający wynagrodzenie za udostępnianie krótkich fragmentów wydarzeń budzących duże zainteresowanie odbiorców do dodatkowych kosztów, jest ważny i zgodny z Kartą Praw Podstawowych.
Sprawa dotyczyła ważności art. 15 ust. 6 dyrektywy 2010/13/UE, który ogranicza wynagrodzenie dla podmiotów posiadających wyłączne prawa do transmisji wydarzeń budzących duże zainteresowanie odbiorców do dodatkowych kosztów poniesionych w związku z udostępnieniem sygnału innym nadawcom w celu przygotowania krótkich relacji informacyjnych. Bundeskommunikationssenat zapytał, czy przepis ten narusza prawo własności (art. 17 KPP) i wolność prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 KPP). Trybunał uznał, że wyłączne prawa do transmisji nie stanowią ustalonej sytuacji prawnej chronionej przez art. 17 KPP w świetle prawa UE, a ograniczenie wolności gospodarczej jest proporcjonalne do celu, jakim jest zapewnienie dostępu do informacji i pluralizmu mediów.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat (Austria) dotyczył ważności art. 15 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE w sprawie świadczenia audiowizualnych usług medialnych. Przepis ten stanowi, że ewentualne wynagrodzenie dla nadawcy posiadającego wyłączne prawa do transmisji wydarzeń budzących duże zainteresowanie odbiorców, za udostępnienie sygnału innym nadawcom w celu przygotowania krótkich relacji informacyjnych, nie może przewyższać dodatkowych kosztów poniesionych bezpośrednio w związku z tym udostępnieniem. Bundeskommunikationssenat powziął wątpliwość, czy przepis ten jest zgodny z prawem własności (art. 17 Karty Praw Podstawowych UE) i wolnością prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 KPP), a także z art. 1 protokołu dodatkowego do EKPC. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba) uznał Bundeskommunikationssenat za sąd w rozumieniu art. 267 TFUE, a tym samym za dopuszczalny wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. W odniesieniu do istoty sprawy, Trybunał stwierdził, że wyłączne prawa do transmisji telewizyjnej, nabyte po wejściu w życie dyrektywy 2007/65/WE, nie stanowią ustalonej sytuacji prawnej chronionej na mocy art. 17 ust. 1 Karty, ponieważ prawo Unii nakłada obowiązek zapewnienia prawa do krótkich relacji informacyjnych. Ponadto, Trybunał uznał, że ograniczenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej wynikające z art. 15 ust. 6 dyrektywy 2010/13 jest proporcjonalne. Celem przepisu jest ochrona podstawowej wolności otrzymywania informacji oraz wspieranie pluralizmu mediów, co stanowi cel interesu ogólnego. Ograniczenie to nie narusza istoty wolności gospodarczej i jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, ponieważ alternatywne rozwiązania, dopuszczające wyższe wynagrodzenie, mogłyby zniechęcić nadawców do przygotowywania krótkich relacji informacyjnych. Trybunał podkreślił, że ustawodawca Unii dokonał wyważenia między wolnością gospodarczą a wolnością otrzymywania informacji i pluralizmem mediów, uznając dostęp odbiorców do informacji za priorytetowy. W związku z tym, Trybunał orzekł, że analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 15 ust. 6 dyrektywy 2010/13/UE.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, wyłączne prawa do transmisji telewizyjnej nabyte po wejściu w życie dyrektywy 2007/65/WE nie stanowią ustalonej sytuacji prawnej chronionej na mocy art. 17 ust. 1 Karty, ponieważ prawo Unii nakłada obowiązek zapewnienia prawa do krótkich relacji informacyjnych.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że ochrona z art. 17 ust. 1 Karty dotyczy praw majątkowych, które tworzą ustaloną sytuację prawną. Wyłączne prawa do transmisji, choć mają wartość majątkową, podlegają ograniczeniom wynikającym z prawa UE, które nakłada obowiązek udostępniania sygnału w celu przygotowania krótkich relacji informacyjnych. Podmiot nabywający takie prawa po wejściu w życie dyrektywy 2007/65/WE nie może powoływać się na ochronę z art. 17 ust. 1 Karty w zakresie przekraczającym te ograniczenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
ważność dyrektywy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Sky Österreich GmbH | spolka | wnoszący_odwołanie |
| Österreichischer Rundfunk | spolka | strona_w_postępowaniu_głównym |
| Rząd niemiecki | inne | interwenient |
| Rząd polski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Parlament Europejski | instytucja_ue | interwenient |
| Rada Unii Europejskiej | instytucja_ue | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (12)
Główne
Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych art. 15 § 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE
Ograniczenie ewentualnego wynagrodzenia dla podmiotu praw wyłącznych do dodatkowych kosztów poniesionych bezpośrednio w związku z udostępnieniem sygnału innym nadawcom w celu przygotowania krótkich relacji informacyjnych.
Karta art. 16
Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej
Wolność prowadzenia działalności gospodarczej.
Karta art. 17
Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej
Prawo własności.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna odesłania prejudycjalnego.
Pomocnicze
Dyrektywa Rady 89/552/EWG art. 3k
Poprzedniczka art. 15 dyrektywy 2010/13/UE, wprowadzająca podobne zasady.
Dyrektywa 2007/65/WE
Zmieniła dyrektywę 89/552/EWG, wprowadzając art. 3k.
B-VG art. 20 § 2
Konstytucja Austrii
Dotyczy możliwości zwolnienia organów kolegialnych z obowiązku przestrzegania wytycznych organu wyższego stopnia.
Fernseh-Exklusivrechtegesetz art. 5 § 4
Austriacka ustawa federalna o wyłącznych prawach do rozpowszechniania telewizyjnego
Przepis obowiązujący do 30.09.2010 r., dotyczący decydowania przez Bundeskommunikationssenat o warunkach udostępniania krótkich relacji informacyjnych.
Fernseh-Exklusivrechtegesetz art. 5 § 2
Austriacka ustawa federalna o wyłącznych prawach do rozpowszechniania telewizyjnego
Przepis obowiązujący od 01.10.2010 r., ograniczający żądanie zwrotu kosztów do dodatkowych kosztów udostępnienia sygnału.
KOG art. 36 § 1-3
Austriacka ustawa federalna o utworzeniu Kommunikationsbehörde Austria i Bundeskommunikationssenat
Reguluje utworzenie i kompetencje Bundeskommunikationssenat.
KOG art. 37 § 1-2
Austriacka ustawa federalna o utworzeniu Kommunikationsbehörde Austria i Bundeskommunikationssenat
Reguluje skład i niezależność Bundeskommunikationssenat.
EKPC art. 1
Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
Protokół dodatkowy nr 1, dotyczący ochrony własności.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ograniczenie wynagrodzenia do dodatkowych kosztów jest konieczne do zapewnienia dostępu do informacji i pluralizmu mediów. Wyłączne prawa do transmisji nabyte po wejściu w życie dyrektywy nie stanowią ustalonej sytuacji prawnej chronionej przez art. 17 KPP. Ograniczenie wolności gospodarczej jest proporcjonalne do celu interesu ogólnego.
Odrzucone argumenty
Art. 15 ust. 6 dyrektywy 2010/13/UE narusza prawo własności (art. 17 KPP). Art. 15 ust. 6 dyrektywy 2010/13/UE narusza wolność prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16 KPP). Wynagrodzenie powinno uwzględniać cenę nabycia praw wyłącznych i znaczenie wydarzenia.
Godne uwagi sformułowania
ochrona podstawowej wolności otrzymywania informacji wspieranie pluralizmu dzięki różnorodności źródeł i oferty audycji informacyjnych nie można się powoływać w świetle prawa Unii na ustaloną sytuację prawną podlegającą ochronie na mocy art. 17 ust. 1 Karty wolność prowadzenia działalności gospodarczej nie jest uprawnieniem bezwzględnym, lecz powinna być rozpatrywana w świetle swojej funkcji społecznej ustawodawca Unii miał prawo ustanowić normy zawarte w art. 15 dyrektywy 2010/13/UE, które wprowadzają ograniczenia wolności prowadzenia działalności gospodarczej i przywilejowują w ramach właściwego wyważenia wchodzących w grę praw i interesów dostęp odbiorców do informacji w stosunku do swobody zawierania umów.
Skład orzekający
V. Skouris
prezes
K. Lenaerts
wiceprezes
A. Tizzano
prezes_izby
M. Ilešič
prezes_izby
T. von Danwitz
sprawozdawca
J. Malenovský
prezes_izby
A. Borg Barthet
sędzia
U. Lõhmus
sędzia
J.C. Bonichot
sędzia
C. Toader
sędzia
J.J. Kasel
sędzia
M. Safjan
sędzia
D. Šváby
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 17 i 16 Karty Praw Podstawowych w kontekście praw wyłącznych i dostępu do informacji w mediach."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej regulacji dotyczącej krótkich relacji informacyjnych z wydarzeń budzących duże zainteresowanie odbiorców.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy konfliktu między prawami wyłącznymi mediów a prawem publicznym do informacji i pluralizmem mediów, co jest tematem aktualnym w dobie cyfryzacji i rosnącej koncentracji własności mediów.
“Czy wyłączne prawa do transmisji sportowych ograniczają dostęp do informacji? TSUE rozstrzyga.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI