C-279/20

TSUE orzekł, że data złożenia wniosku o azyl przez rodzica-uchodźcę jest kluczowa dla oceny, czy dziecko jest małoletnie w kontekście prawa do łączenia rodzin, nawet jeśli dziecko osiągnęło pełnoletność przed przyznaniem statusu uchodźcy.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy o łączeniu rodzin w kontekście dziecka, które osiągnęło pełnoletność w trakcie procedury azylowej rodzica. Bundesverwaltungsgericht zapytał TSUE, czy datą decydującą o statusie małoletniego jest data złożenia wniosku o azyl przez rodzica, czy późniejsza data. TSUE uznał, że data złożenia wniosku o azyl jest właściwa, aby chronić prawo do życia rodzinnego i najlepszy interes dziecka, nawet jeśli wniosek o łączenie rodzin złożono po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności. Określono również kryteria oceny faktycznych więzi rodzinnych, podkreślając, że nie jest wymagane wspólne zamieszkiwanie, a wystarczające mogą być okazjonalne odwiedziny i regularne kontakty.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/86/WE w sprawie prawa do łączenia rodzin. Sprawa dotyczyła obywatelki Syrii, która ubiegała się o wizę w celu dołączenia do ojca, który uzyskał status uchodźcy w Niemczech. Kluczowym problemem było to, że córka osiągnęła pełnoletność (18 lat) przed przyznaniem ojcu statusu uchodźcy i złożeniem przez nią wniosku o wizę. Niemieckie prawo krajowe uzależniało możliwość łączenia rodzin od spełnienia kryterium wieku w momencie złożenia wniosku o wizę lub uzyskania przez rodzica zezwolenia na pobyt. Bundesverwaltungsgericht miał wątpliwości, czy niemieckie przepisy są zgodne z dyrektywą, zwłaszcza w kontekście wcześniejszego orzecznictwa TSUE (wyrok A i S, C-550/16). TSUE w swoim wyroku rozstrzygnął, że art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że datą decydującą o statusie małoletniego dziecka jest data złożenia przez rodzica wniosku o udzielenie azylu, pod warunkiem że wniosek o łączenie rodzin zostanie złożony w ciągu trzech miesięcy od nadania rodzicowi statusu uchodźcy. Trybunał podkreślił, że taka wykładnia jest niezbędna dla zapewnienia jednolitego stosowania prawa UE, ochrony najlepszego interesu dziecka (art. 24 ust. 2 Karty Praw Podstawowych) oraz ochrony prawa do życia rodzinnego (art. 7 Karty). Uznanie statusu uchodźcy ma charakter deklaratoryjny, a prawo do łączenia rodzin nie powinno być osłabione przez opóźnienia w procedurach administracyjnych. W odniesieniu do pytania o faktyczne więzi rodzinne (art. 16 ust. 1 lit. b) dyrektywy), TSUE stwierdził, że sam stosunek prawny nie wystarcza. Jednakże nie jest wymagane wspólne zamieszkiwanie ani prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Wystarczające mogą być okazjonalne odwiedziny i regularne kontakty, które pozwalają na odtworzenie relacji osobistych i uczuciowych. Nie można również wymagać wzajemnego wsparcia finansowego, zwłaszcza w sytuacji uchodźców.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy