C-279/12
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że spółki wodociągowe i kanalizacyjne, które świadczą publiczne usługi w zakresie środowiska i podlegają ścisłemu nadzorowi państwa, mogą być uznane za organy władzy publicznej w rozumieniu dyrektywy o dostępie do informacji o środowisku, nawet jeśli prowadzą działalność komercyjną.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy o dostępie do informacji o środowisku, w szczególności definicji „organu władzy publicznej”. Skarżący domagali się dostępu do informacji od spółek wodociągowych i kanalizacyjnych w Wielkiej Brytanii. Spółki te, mimo prywatyzacji, świadczą usługi publiczne i podlegają regulacjom państwowym. Trybunał orzekł, że takie spółki mogą być uznane za organy władzy publicznej, jeśli nie działają w pełni niezależnie, a państwo ma możliwość wywierania decydującego wpływu na ich działania w zakresie ochrony środowiska.
Sprawa C-279/12 dotyczyła wykładni art. 2 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber) w związku ze sporem między organizacjami Fish Legal i Emily Shirley a Information Commissioner oraz spółkami wodnymi (United Utilities Water plc, Yorkshire Water Services Ltd, Southern Water Services Ltd). Skarżący domagali się dostępu do informacji od spółek wodnych, które odmówiły ich udostępnienia, twierdząc, że nie są organami władzy publicznej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę w składzie wielkiej izby, musiał ustalić, czy spółki te, mimo prywatyzacji sektora wodociągowego i kanalizacyjnego w Anglii i Walii, mogą być uznane za organy władzy publicznej w rozumieniu dyrektywy. Trybunał wyjaśnił, że aby ustalić, czy podmiot sprawuje „publiczne funkcje administracyjne” (art. 2 ust. 2 lit. b), należy zbadać, czy przyznano mu uprawnienia wykraczające poza normy stosowane w relacjach między podmiotami prywatnymi. Ponadto, w odniesieniu do podmiotów świadczących publiczne usługi dotyczące środowiska (art. 2 ust. 2 lit. c), kluczowe jest, czy nie działają one w pełni niezależnie, a państwo ma możliwość wywierania decydującego wpływu na ich działania w tej dziedzinie. Trybunał podkreślił, że nawet spółki prowadzące działalność komercyjną mogą być uznane za organy władzy publicznej, jeśli podlegają kontroli państwa w zakresie świadczenia usług publicznych. Wreszcie, orzeczono, że jeśli podmiot jest uznany za organ władzy publicznej, zobowiązany jest udostępniać wszelkie posiadane informacje o środowisku, chyba że są one oczywiście niezwiązane ze świadczonymi usługami publicznymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, spółki te mogą być uznane za organy władzy publicznej, jeśli nie działają w pełni niezależnie, a państwo ma możliwość wywierania decydującego wpływu na ich działania w dziedzinie ochrony środowiska. W przypadku spółek świadczących usługi publiczne, mogą być uznane za organy władzy publicznej na podstawie art. 2 ust. 2 lit. c), jeśli podlegają organowi lub osobie z art. 2 ust. 2 lit. a) lub b) i nie określają one w pełni niezależnie sposobu świadczenia usług.
Uzasadnienie
Trybunał analizuje definicję „organu władzy publicznej” w dyrektywie 2003/4/WE, uwzględniając cele konwencji z Aarhus. Kluczowe jest, czy podmiot sprawuje publiczne funkcje administracyjne (art. 2 ust. 2 lit. b) – co wymaga zbadania, czy przyznano mu uprawnienia wykraczające poza normy prywatnoprawne) lub czy świadczy publiczne usługi dotyczące środowiska i podlega kontroli państwa (art. 2 ust. 2 lit. c) – co oznacza brak pełnej niezależności i możliwość decydującego wpływu państwa na działania w zakresie środowiska.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (w zakresie wykładni)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Fish Legal | inne | skarżący |
| Emily Shirley | osoba_fizyczna | skarżący |
| Information Commissioner | organ_krajowy | pozwany |
| United Utilities Water plc | spolka | pozwany |
| Yorkshire Water Services Ltd | spolka | pozwany |
| Southern Water Services Ltd | spolka | pozwany |
| Rząd Zjednoczonego Królestwa | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd duński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd włoski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (5)
Główne
Dyrektywa 2003/4/WE art. 2 § ust. 2
Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG
Definicja „organu władzy publicznej” obejmuje organy administracyjne, osoby prawne sprawujące publiczne funkcje administracyjne (łącznie z obowiązkami, działaniami lub usługami dotyczącymi środowiska) oraz osoby prawne świadczące publiczne usługi dotyczące środowiska i podlegające organom władzy publicznej. Kluczowe jest, czy podmiot nie działa w pełni niezależnie, a państwo ma możliwość wywierania decydującego wpływu.
Dyrektywa 2003/4/WE art. 3 § ust. 1
Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG
Państwa członkowskie zapewniają, że organy władzy publicznej są obowiązane udostępnić informacje o środowisku każdemu wnioskodawcy na jego wniosek, bez konieczności wykazania interesu.
Pomocnicze
Konwencja z Aarhus art. 2 § ust. 2
Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska
Definicja „władzy publicznej” jest podstawą dla definicji w dyrektywie 2003/4/WE.
WIA 1991
Water Industry Act 1991
Brytyjska ustawa regulująca działalność spółek wodnych i kanalizacyjnych, która stanowi podstawę prawną dla ich funkcjonowania i nadzoru.
EIR 2004 art. 2 § ust. 2
Environmental Information Regulations 2004
Brytyjskie przepisy implementujące dyrektywę 2003/4/WE, definiujące pojęcie „organu władzy publicznej”.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Spółki wodne, mimo prywatyzacji i prowadzenia działalności komercyjnej, świadczą usługi publiczne w zakresie środowiska i podlegają ścisłemu nadzorowi państwa, co uzasadnia uznanie ich za organy władzy publicznej w rozumieniu dyrektywy. Kryteria uznania za organ władzy publicznej powinny być interpretowane szeroko, aby zapewnić skuteczny dostęp do informacji o środowisku, zgodnie z celami dyrektywy i konwencji z Aarhus. Jeśli podmiot jest uznany za organ władzy publicznej, powinien udostępniać wszystkie posiadane informacje o środowisku, a nie tylko te związane z konkretnymi funkcjami publicznymi.
Odrzucone argumenty
Spółki wodne, jako podmioty prywatne prowadzące działalność komercyjną, nie są organami władzy publicznej w rozumieniu dyrektywy. Nadzór państwa nad spółkami wodnymi ma charakter regulacyjny, a nie administracyjny, co nie uzasadnia uznania ich za organy władzy publicznej. Obowiązek udostępniania informacji o środowisku powinien ograniczać się do informacji związanych z konkretnymi funkcjami publicznymi sprawowanymi przez dany podmiot.
Godne uwagi sformułowania
„organy władzy publicznej” powinny zostać rozszerzone, tak by uwzględniać rząd lub inne organy administracji publicznej na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym, niezależnie od tego, czy pełnią one określone obowiązki dotyczące środowiska. organy administracyjne w sensie funkcjonalnym, czyli podmioty prawa publicznego lub prywatnego, którym na podstawie mającego do nich zastosowanie systemu prawnego powierzono zadanie świadczenia usług użyteczności publicznej, zwłaszcza w dziedzinie ochrony środowiska, i którym to podmiotom przyznano w tym celu uprawnienia wychodzące poza zakres norm mających zastosowanie w stosunkach między podmiotami prawa prywatnego. podlegają organowi lub osobie, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a) lub b) dyrektywy 2003/4, efektem czego należy je uznać na podstawie art. 2 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy za „organy władzy publicznej”, jeżeli przedsiębiorstwa te nie określają naprawdę niezależnie sposobu, w jaki świadczą te usługi, gdyż organ władzy publicznej objęty zakresem stosowania art. 2 ust. 2 lit. a) lub b) tej dyrektywy ma możliwość wywierania decydującego wpływu na działania tych przedsiębiorstw w dziedzinie ochrony środowiska.
Skład orzekający
V. Skouris
prezes
K. Lenaerts
wiceprezes
M. Ilešič
prezes_izby
L. Bay Larsen
prezes_izby
T. von Danwitz
prezes_izby
E. Juhász
prezes_izby
A. Borg Barthet
prezes_izby
J.L. da Cruz Vilaça
prezes_izby
A. Rosas
sędzia
G. Arestis
sędzia
A. Arabadjiev
sędzia
C. Toader
sędzia
A. Prechal
sprawozdawca
E. Jarašiūnas
sędzia
C. Vajda
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie, czy podmioty prywatne świadczące usługi publiczne (zwłaszcza w dziedzinie środowiska) mogą być uznane za organy władzy publicznej w rozumieniu prawa UE, co wpływa na ich obowiązki w zakresie dostępu do informacji."
Ograniczenia: Wykładnia dotyczy specyficznych kryteriów podległości i sprawowania funkcji publicznych, które mogą wymagać oceny w kontekście konkretnego prawa krajowego i systemu regulacyjnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa ochrony środowiska i dostępu do informacji, a także relacji między sektorem prywatnym a publicznym po prywatyzacji. Wykładnia pojęcia 'organu władzy publicznej' ma szerokie zastosowanie.
“Czy prywatne firmy wodociągowe to 'organy władzy publicznej'? TSUE wyjaśnia zasady dostępu do informacji o środowisku.”
Sektor
woda i ścieki
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI