C-277/09
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że państwo członkowskie nie może odmówić prawa do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów, jeśli zostały one wykorzystane do leasingu w innym państwie, nawet jeśli VAT nie został tam zapłacony, a zasada zakazu nadużyć nie stoi temu na przeszkodzie.
Sprawa dotyczyła odmowy prawa do odliczenia VAT naliczonego przez brytyjską spółkę zależną od banku z siedzibą w UK, która nabyła samochody w UK w celu ich leasingu przez niemiecką spółkę zależną tej samej grupy dla klienta z UK. Ze względu na rozbieżności w klasyfikacji transakcji leasingowych między UK a Niemcami, VAT nie został zapłacony ani w jednym, ani w drugim państwie. Trybunał uznał, że prawo do odliczenia VAT naliczonego wynika z art. 17 ust. 3 lit. a szóstej dyrektywy VAT, a zasada zakazu nadużyć nie może być podstawą do odmowy tego prawa w opisanych okolicznościach.
Sprawa C-277/09 dotyczyła interpretacji art. 17 ust. 3 lit. a szóstej dyrektywy VAT w kontekście odmowy prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przez brytyjski organ podatkowy (Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs) na rzecz spółki RBS Deutschland Holdings GmbH (RBSD). RBSD, niemiecka spółka zależna banku z siedzibą w UK, nabyła samochody w UK, od których zapłaciła VAT, w celu ich leasingu dla klienta z UK. Transakcje leasingowe były realizowane przez inną spółkę z grupy, a ze względu na odmienną klasyfikację prawną tych transakcji w UK (świadczenie usług) i Niemczech (dostawa towarów), podatek VAT należny od opłat leasingowych nie został zapłacony w żadnym z tych państw. RBSD domagała się odliczenia VAT zapłaconego przy zakupie samochodów. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że państwo członkowskie nie może odmówić prawa do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów, jeśli zostały one wykorzystane do czynności leasingowych w innym państwie członkowskim, nawet jeśli z tytułu tych czynności nie zapłacono VAT w drugim państwie. Kluczowe jest, że prawo do odliczenia powstałoby, gdyby całość transakcji miała miejsce w pierwszym państwie. Trybunał podkreślił również, że zasada zakazu nadużyć nie stoi na przeszkodzie przyznaniu prawa do odliczenia w sytuacji, gdy podatnicy korzystają ze swobody wyboru struktur organizacyjnych w celu ograniczenia obciążeń podatkowych, o ile czynności te nie są sztuczne i stanowią element rzeczywistej działalności gospodarczej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, państwo członkowskie nie może odmówić prawa do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów, jeśli zostały one wykorzystane do czynności leasingowych w innym państwie członkowskim, tylko dlatego, że z tytułu tych czynności nie zapłacono VAT w drugim państwie.
Uzasadnienie
Prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów wykorzystywanych do czynności w innym państwie członkowskim zależy od tego, czy prawo do odliczenia powstałoby, gdyby całość czynności była dokonywana w tym samym państwie. Różnice w systemach podatkowych państw członkowskich nie mogą pozbawiać podatnika prawa do odliczenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (RBS Deutschland Holdings GmbH)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs | organ_krajowy | pozwany |
| RBS Deutschland Holdings GmbH | spolka | skarżący |
| Vinci plc | spolka | inne |
| Vinci Fleet Services | spolka | inne |
| Lombard Leasing GmbH | spolka | inne |
Przepisy (10)
Główne
szósta dyrektywa VAT art. 17 § 3 lit. a
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku
Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów wykorzystywanych do czynności w innym państwie członkowskim zależy od tego, czy prawo do odliczenia powstałoby, gdyby całość czynności była dokonywana w tym samym państwie. Różnice w systemach podatkowych państw członkowskich nie mogą pozbawiać podatnika prawa do odliczenia.
Pomocnicze
szósta dyrektywa VAT art. 2 § 1
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG
szósta dyrektywa VAT art. 4 § 1 i 2
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG
szósta dyrektywa VAT art. 5 § 1 i 4 lit. b
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG
szósta dyrektywa VAT art. 6 § 1
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG
szósta dyrektywa VAT art. 8 § 1 lit. a i b
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG
szósta dyrektywa VAT art. 9 § 1
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG
szósta dyrektywa VAT art. 17 § 2 lit. a
Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG
VAT Act art. Załącznik 4, Paragraf 1 ust. 2
Value Added Tax Act 1994
VAT Act art. 5 § 2 lit. b
Value Added Tax Act 1994
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów wykorzystywanych do czynności w innym państwie członkowskim zależy od tego, czy prawo do odliczenia powstałoby, gdyby całość czynności była dokonywana w tym samym państwie. Różnice w systemach podatkowych państw członkowskich nie mogą pozbawiać podatnika prawa do odliczenia. Zasada zakazu nadużyć nie może być stosowana w sposób, który podważa prawo do odliczenia, jeśli transakcje są częścią rzeczywistej działalności gospodarczej i nie są sztuczne.
Odrzucone argumenty
Prawo do odliczenia VAT naliczonego jest uzależnione od poboru należnego podatku VAT. Odmowa odliczenia VAT jest uzasadniona, jeśli podatek zapłacony jako naliczony nie został zafakturowany jako należny. Konstrukcja prawna miała na celu uzyskanie korzyści podatkowej sprzecznej z celem szóstej dyrektywy (nadużycie prawa).
Godne uwagi sformułowania
okoliczność, że jedno państwo członkowskie ze względu na dokonaną przez siebie klasyfikację danej czynności handlowej nie pobrało należnego podatku VAT, nie może pozbawiać podatnika uprawnienia do odliczenia naliczonego podatku VAT rozliczonego w innym państwie członkowskim. podatnikom przysługuje co do zasady swoboda wyboru struktur organizacyjnych oraz sposobu dokonywania czynności, które uważają za najlepiej przystosowane do potrzeb ich działalności gospodarczej oraz w celu ograniczenia ich obciążeń podatkowych. zasada zakazu praktyk stanowiących nadużycie nie sprzeciwia się uprawnieniu do odliczenia podatku od wartości dodanej [...] gdy [...] jedno przedsiębiorstwo [...] postanowi dokonać, za pośrednictwem swej spółki zależnej [...] czynności w zakresie leasingu towarów [...] a to w celu uniknięcia sytuacji, w której podatek od wartości dodanej obciążałby opłaty [...]
Skład orzekający
K. Lenaerts
prezes_izby
D. Švabý
sędzia
R. Silva de Lapuerta
sprawozdawca
E. Juhász
sędzia
J. Malenovský
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja prawa do odliczenia VAT w transakcjach transgranicznych, zastosowanie zasady zakazu nadużyć w kontekście optymalizacji podatkowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji rozbieżności w klasyfikacji transakcji leasingowych między państwami członkowskimi i zastosowania art. 17 ust. 3 lit. a szóstej dyrektywy VAT.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak różnice w prawie podatkowym między krajami UE mogą prowadzić do sytuacji, w której VAT nie jest pobierany, a jednocześnie pokazuje granice stosowania zasady zakazu nadużyć w kontekście optymalizacji podatkowej.
“VAT w leasingu transgranicznym: Czy luka między krajami UE pozwala na uniknięcie podatku?”
Sektor
finanse
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI