C-263/14

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2016-06-14

cjeusankcjeśrodki ograniczające, WPZiBWysokatrybunal

WPZiBpiractwoumowy międzynarodoweprocedura legislacyjnakontrola parlamentarnaobowiązek informowaniaUE-Tanzaniaoperacja Atalanta

Podsumowanie

Trybunał stwierdził nieważność decyzji Rady dotyczącej zawarcia umowy UE-Tanzania w sprawie przekazywania piratów, uznając, że naruszono obowiązek informowania Parlamentu Europejskiego.

Parlament Europejski zaskarżył decyzję Rady dotyczącą zawarcia umowy między UE a Tanzanią w sprawie przekazywania piratów. Głównym zarzutem było błędne wybranie podstawy prawnej, która wykluczała udział Parlamentu. Drugi zarzut dotyczył naruszenia obowiązku informowania Parlamentu o wszystkich etapach negocjacji i zawierania umów. Trybunał uznał drugi zarzut za zasadny, stwierdzając nieważność decyzji Rady z powodu naruszenia procedury informowania Parlamentu, mimo że umowa dotyczyła głównie WPZiB.

Parlament Europejski wniósł skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady dotyczącej podpisania i zawarcia umowy między Unią Europejską a Zjednoczoną Republiką Tanzanii w sprawie warunków przekazywania przez siły morskie dowodzone przez UE osób podejrzanych o piractwo. Parlament podniósł dwa zarzuty: pierwszy dotyczył błędnego wyboru podstawy prawnej decyzji, która została oparta wyłącznie na art. 37 TUE (WPZiB), podczas gdy zdaniem Parlamentu umowa miała również charakter współpracy sądowej w sprawach karnych i policyjnej, co wymagałoby zastosowania art. 82 i 87 TFUE oraz procedury z udziałem Parlamentu. Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 218 ust. 10 TFUE, który nakłada na instytucje obowiązek natychmiastowego i pełnego informowania Parlamentu na wszystkich etapach procedury negocjacji i zawierania umów międzynarodowych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę w wielkiej izbie, oddalił pierwszy zarzut, uznając, że umowa UE-Tanzania ma charakter przede wszystkim związany z WPZiB, a jej postanowienia dotyczące współpracy sądowej i policyjnej mają charakter pomocniczy. Jednakże Trybunał uznał drugi zarzut za zasadny. Stwierdzono, że Rada naruszyła obowiązek informowania Parlamentu, nie przekazując mu informacji o przebiegu negocjacji, ostatecznych tekstów umowy i decyzji, a także informując go z opóźnieniem o przyjęciu decyzji. W związku z tym Trybunał stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, ale na mocy art. 264 akapit drugi TFUE utrzymał w mocy jej skutki do czasu wydania nowego aktu prawnego, aby uniknąć zakłóceń w funkcjonowaniu operacji Atalanta i ściganiu piratów. Koszty postępowania zostały rozłożone między strony.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli elementy niebędące WPZiB mają charakter wyłącznie pomocniczy w stosunku do głównego celu WPZiB.

Uzasadnienie

Trybunał uznał, że umowa UE-Tanzania dotycząca przekazywania piratów ma przede wszystkim charakter WPZiB, a jej postanowienia dotyczące współpracy sądowej i policyjnej są pomocnicze w stosunku do celu operacji Atalanta, jakim jest zwalczanie piractwa i zapobieganie bezkarności. Dlatego decyzja mogła być oparta wyłącznie na art. 37 TUE.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

stwierdzono_niewaznosc

Strona wygrywająca

skarżący (Parlament Europejski)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Parlament Europejski	instytucja_ue	skarżący
Komisja Europejska	instytucja_ue	interwenient
Rada Unii Europejskiej	instytucja_ue	pozwany
Republika Czeska	panstwo_czlonkowskie	interwenient
Królestwo Szwecji	panstwo_czlonkowskie	interwenient
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej	panstwo_czlonkowskie	interwenient