C-257/01

Trybunał Sprawiedliwości oddalił skargę Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności rozporządzeń Rady dotyczących polityki wizowej i kontroli granic, uznając, że Rada prawidłowo zastrzegła dla siebie uprawnienia wykonawcze w szczególnych przypadkach i uzasadniła swoje decyzje.

Komisja Europejska wniosła o stwierdzenie nieważności dwóch rozporządzeń Rady (WE) nr 789/2001 i 790/2001, które zastrzegały dla Rady uprawnienia wykonawcze w zakresie szczegółowych przepisów i procedur dotyczących rozpatrywania wniosków wizowych oraz kontroli granicznej. Komisja zarzuciła naruszenie art. 202 WE i art. 1 drugiej decyzji w sprawie komitologii, twierdząc, że Rada nie wykazała szczególnego charakteru przepisów ani nie uzasadniła wystarczająco swojego działania. Dodatkowo, Komisja podniosła zarzut naruszenia art. 202 WE w związku z przyznaniem Państwom Członkowskim uprawnień do dokonywania zmian w niektórych przepisach. Trybunał oddalił oba zarzuty, uznając, że Rada miała podstawy do zastrzeżenia dla siebie uprawnień wykonawczych ze względu na specyfikę i delikatność zagadnień wizowych i granicznych, a także prawidłowo uzasadniła swoje decyzje. Odnośnie drugiego zarzutu, Trybunał stwierdził, że procedura informowania o zmianach przez Państwa Członkowskie nie narusza prawa wspólnotowego, gdyż dotyczy ona informacji faktycznych, które jedynie państwa te mogą dostarczyć.

Skarga Komisji Europejskich dotyczyła dwóch rozporządzeń Rady (WE) nr 789/2001 i 790/2001, które miały na celu uregulowanie procedur wykonawczych w zakresie polityki wizowej i kontroli granicznej. Komisja zarzuciła Radzie, że ta nieprawidłowo zastrzegła dla siebie uprawnienia wykonawcze, zamiast przyznać je Komisji, co jest zasadą wynikającą z art. 202 Traktatu WE i decyzji 1999/468/WE (tzw. decyzja komitologiczna). Komisja argumentowała, że Rada nie wykazała szczególnego charakteru przepisów, które miały być wykonywane, ani nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia dla takiego działania. Ponadto, Komisja kwestionowała procedurę przewidzianą w art. 2 tych rozporządzeń, która pozwalała Państwom Członkowskim na dokonywanie zmian w niektórych przepisach i załącznikach Wspólnych Instrukcji Konsularnych (WIK) i Wspólnego Podręcznika (WP). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę w pełnym składzie, oddalił skargę Komisji. W odniesieniu do pierwszego zarzutu, Trybunał uznał, że Rada miała podstawy do zastrzeżenia dla siebie uprawnień wykonawczych. Wskazał na specyfikę i delikatność zagadnień związanych z polityką wizową i kontrolą granic, które wcześniej należały do współpracy międzyrządowej, a także na szczególne przepisy przejściowe zawarte w Traktacie z Amsterdamu (art. 67 i 68 WE). Trybunał stwierdził, że Rada prawidłowo uzasadniła swoje decyzje, odnosząc się do zwiększonej roli Państw Członkowskich i relacji politycznych z państwami trzecimi. Podkreślono, że zastrzeżenie uprawnień wykonawczych stanowi wyjątek, a Rada zobowiązała się do przeglądu tej kwestii po zakończeniu okresu przejściowego. W odniesieniu do drugiego zarzutu, dotyczącego uprawnień Państw Członkowskich do dokonywania zmian, Trybunał uznał, że art. 202 WE nie reguluje rozdziału uprawnień między Wspólnotą a Państwami Członkowskimi. Stwierdzono, że przepisy, które mogą być zmieniane przez Państwa Członkowskie, zawierają głównie informacje o charakterze faktycznym, które jedynie te państwa są w stanie skutecznie dostarczyć. Trybunał podkreślił, że WIK i WP zostały przyjęte w okresie współpracy międzyrządowej, a ich włączenie w ramy UE nie pozbawiło Państw Członkowskich uprawnień do ich właściwego stosowania. Komisja nie wykazała, że wprowadzona procedura mogłaby zaszkodzić skutecznemu wykonaniu przepisów, ani że należało zastosować jednolitą procedurę uaktualnienia. W związku z tym, oba zarzuty Komisji zostały oddalone, a skarga w całości odrzucona.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (7)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy