C-256/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 124 lit. a) i d) oraz art. 128 rozporządzenia (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej. Sprawa wywodziła się ze sporu między KP a TV i gminą Bodman-Ludwigshafen, dotyczącego powództwa o naruszenie prawa do unijnego znaku towarowego oraz roszczenia wzajemnego o jego unieważnienie. KP cofnął powództwo o naruszenie, jednak pozwani podtrzymali roszczenia wzajemne. Sąd odsyłający (Oberlandesgericht München) miał wątpliwości, czy sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych jest nadal właściwy do rozpatrzenia roszczenia wzajemnego o unieważnienie znaku po cofnięciu przez powoda głównego pozwu o naruszenie. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując pojęcie „roszczenia wzajemnego” jako autonomiczne pojęcie prawa Unii, stwierdził, że jest ono odrębnym i samodzielnym żądaniem, którego rozpatrzenie jest niezależne od żądania głównego. Nawet jeśli roszczenie wzajemne jest uwarunkowane wniesieniem powództwa o naruszenie, ma ono na celu rozszerzenie przedmiotu sporu i doprowadzenie do unieważnienia prawa do znaku. Dlatego też, sąd orzekający w sprawach unijnych znaków towarowych pozostaje właściwy do wydania orzeczenia w przedmiocie ważności znaku towarowego pomimo cofnięcia powództwa głównego, co zapobiega mnożeniu postępowań i zapewnia skuteczną ochronę przed rejestracją znaków naruszających prawo. Rozstrzygnięcie to ma na celu zapewnienie jednolitego charakteru unijnych znaków towarowych i zapobieganie sytuacji, w której właściciel znaku mógłby uniknąć kontroli jego ważności poprzez cofnięcie pozwu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający