C-253/24

Trybunał Sprawiedliwości2025-09-04

cjeuprawo_pracyczas_pracy_urlopyWysokatrybunal

czas pracyurlop wypoczynkowypraca na czas określonysędziowie honorowizasada niedyskryminacjiprawo UETSUEochrona pracowników

Podsumowanie

Trybunał orzekł, że włoskie przepisy uzależniające ponowne powołanie sędziów honorowych od zrzeczenia się prawa do urlopu wypoczynkowego naruszają prawo Unii.

Sprawa dotyczyła włoskich sędziów honorowych, którzy w ramach procedury oceny w celu ponownego powołania musieli zrzec się prawa do urlopu wypoczynkowego za okres poprzedzający. Sąd odsyłający zapytał TSUE, czy takie przepisy są zgodne z prawem UE, w szczególności z dyrektywą o czasie pracy i porozumieniem ramowym w sprawie pracy na czas określony. TSUE uznał, że zrzeczenie się prawa do urlopu wypoczynkowego, które jest bezwarunkowym prawem pracownika, jest niedopuszczalne, nawet w ramach środków zapobiegających nadużyciom umów na czas określony.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów prawa Unii w kontekście włoskich regulacji dotyczących sędziów i prokuratorów honorowych. Sędziowie ci, w celu ponownego powołania na stanowisko, musieli przejść procedurę oceny, która wiązała się ze zrzeczeniem się wszelkich roszczeń z poprzedniego okresu służby, w tym prawa do corocznego płatnego urlopu. Sąd apelacyjny w L'Aquili zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy takie zrzeczenie się prawa do urlopu, które jest bezwarunkowym prawem pracownika wynikającym z prawa UE, jest zgodne z klauzulą 4 i 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, art. 7 dyrektywy 2003/88/WE oraz art. 31 Karty praw podstawowych. TSUE, po rozważeniu dopuszczalności wniosku, uznał, że włoskie przepisy, które uzależniają ponowne powołanie sędziów honorowych od zrzeczenia się prawa do corocznego płatnego urlopu, stoją na przeszkodzie prawu Unii. Trybunał podkreślił, że prawo do urlopu wypoczynkowego jest prawem podstawowym, które nie może być uzależnione od zrzeczenia się go w ramach środków zapobiegających nadużyciom umów na czas określony. Zrzeczenie się tego prawa jest niedopuszczalne, nawet jeśli celem jest zapewnienie skutecznych sankcji za nadużycia umów na czas określony.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Takie przepisy stoją na przeszkodzie prawu Unii.

Uzasadnienie

Prawo do corocznego płatnego urlopu jest prawem podstawowym, bezwzględnie wiążącym i bezwarunkowym, przyznanym każdemu pracownikowi przez prawo Unii. Nie może być ono uzależnione od zrzeczenia się go w ramach środków zapobiegających nadużyciom umów na czas określony.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

skarżący (NZ)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Ministero della Giustizia	organ_krajowy	pozwany
NZ	osoba_fizyczna	skarżący
Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)	organ_krajowy	interwenient

Przepisy (11)

Główne

Porozumienie ramowe art. 4 § 1

Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony

Zakazuje mniej korzystnego traktowania pracowników zatrudnionych na czas określony w porównaniu do pracowników na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie jest uzasadnione obiektywnymi powodami.

Porozumienie ramowe art. 5 § 1

Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony

Wymaga od państw członkowskich wprowadzenia środków zapobiegających nadużyciom kolejnych umów na czas określony i karania tych nadużyć.

Dyrektywa 2003/88/WE art. 7 § 1

Dyrektywa 2003/88/WE

Gwarantuje każdemu pracownikowi prawo do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni.

Karta art. 31 § 2

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

Ustanawia prawo każdego pracownika do corocznego płatnego urlopu.

Pomocnicze

Porozumienie ramowe art. 2 § 1

Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony

Karta art. 47

Karta praw podstawowych Unii Europejskiej

dekr. ust. nr 116/2017 art. 29 § 1