C-244/17

Trybunał stwierdził nieważność decyzji Rady dotyczącej stanowiska UE w ramach Rady Współpracy z Kazachstanem, uznając, że została ona błędnie przyjęta na podstawie zasady jednomyślności zamiast większości kwalifikowanej.

Komisja Europejska wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2017/477, kwestionując dodanie do jej podstawy prawnej art. 31 ust. 1 TUE, który wymaga jednomyślności w sprawach objętych Wspólną Polityką Zagraniczną i Bezpieczeństwa (WPZiB). Komisja argumentowała, że decyzje podejmowane na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE powinny być przyjmowane większością kwalifikowaną, nawet jeśli niektóre aspekty umowy międzynarodowej dotyczą WPZiB. Trybunał, analizując przepisy TFUE i TUE, uznał, że choć umowa o partnerstwie z Kazachstanem zawiera elementy związane z WPZiB, to zaskarżona decyzja dotyczyła głównie kwestii proceduralnych i instytucjonalnych, a nie samej WPZiB. W związku z tym, dodanie art. 31 ust. 1 TUE było nieuzasadnione, a decyzja powinna była zostać przyjęta większością kwalifikowaną. Trybunał stwierdził nieważność decyzji, ale utrzymał jej skutki w mocy ze względów pewności prawa.

Skarga Komisji Europejskiej dotyczyła decyzji Rady (UE) 2017/477 w sprawie stanowiska Unii Europejskiej w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o wzmocnionym partnerstwie i współpracy między UE a Republiką Kazachstanu. Komisja zarzuciła Radzie, że błędnie dodała do podstawy prawnej zaskarżonej decyzji art. 31 ust. 1 TUE, który wymaga jednomyślności przy podejmowaniu decyzji w sprawach objętych Wspólną Polityką Zagraniczną i Bezpieczeństwa (WPZiB). Komisja argumentowała, że decyzje podejmowane na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE, dotyczące stanowisk w ramach organów utworzonych przez umowy międzynarodowe, powinny być co do zasady przyjmowane większością kwalifikowaną, zgodnie z art. 218 ust. 8 akapit pierwszy TFUE. Rada natomiast utrzymywała, że ze względu na powiązania umowy o partnerstwie z WPZiB, konieczne było zastosowanie zasady jednomyślności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę w wielkiej izbie, podkreślił, że procedura określona w art. 218 TFUE jest procedurą ogólną, która musi uwzględniać specyfikę poszczególnych dziedzin działań Unii, w tym WPZiB. Analizując treść umowy o partnerstwie z Kazachstanem, Trybunał stwierdził, że choć zawiera ona pewne postanowienia dotyczące polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, to mają one charakter pomocniczy w stosunku do głównych elementów umowy, takich jak wspólna polityka handlowa i współpraca na rzecz rozwoju. Zaskarżona decyzja dotyczyła głównie przyjęcia regulaminów wewnętrznych i utworzenia podkomitetów, co miało charakter proceduralny i instytucjonalny. W związku z tym, Trybunał uznał, że dodanie art. 31 ust. 1 TUE było nieuzasadnione i że decyzja powinna była zostać przyjęta większością kwalifikowaną. W konsekwencji, Trybunał stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, na mocy art. 264 akapit drugi TFUE, Trybunał utrzymał w mocy skutki tej decyzji ze względów pewności prawa, aby uniknąć zakłóceń w funkcjonowaniu organów utworzonych na podstawie umowy o partnerstwie. Rada Unii Europejskiej została obciążona kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (6)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy