C-242/17
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że włoskie przepisy wymagające od pośredników certyfikacji zrównoważonego rozwoju biopłynów nie naruszają prawa UE ani zasady swobodnego przepływu towarów, nawet jeśli pośrednicy nie posiadają fizycznie produktu.
Sprawa dotyczyła włoskich przepisów nakładających na pośredników w łańcuchu dostaw biopłynów obowiązek przedstawienia certyfikatów zrównoważonego rozwoju, nawet jeśli nie posiadają oni fizycznie produktu. Wnioskodawca, spółka L.E.G.O., straciła dotacje z powodu braku takich certyfikatów. Sąd odsyłający pytał, czy przepisy te są zgodne z dyrektywą o energii odnawialnej i art. 34 TFUE. Trybunał uznał, że włoskie przepisy są dopuszczalne, ponieważ system certyfikacji ISCC zatwierdzony przez Komisję dotyczył biopaliw, a nie biopłynów, a dodatkowe wymogi krajowe są proporcjonalne do celów ochrony środowiska i zapobiegania oszustwom.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 18 dyrektywy 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych oraz art. 34 TFUE. Spór powstał na tle włoskich przepisów, które wymagały od pośredników w łańcuchu dostaw biopłynów przedstawienia certyfikatów zrównoważonego rozwoju, nawet jeśli nie posiadali oni fizycznie produktu. Spółka L.E.G.O. straciła dotacje na instalację termoelektryczną zasilaną biopłynem z powodu braku takich certyfikatów. Włoski sąd administracyjny uznał, że pośrednik Movendi Srl jest podmiotem gospodarczym zobowiązanym do przedłożenia certyfikatu. Sąd odsyłający (Consiglio di Stato) pytał, czy prawo Unii sprzeciwia się takim krajowym przepisom, które nakładają szersze obowiązki niż te wynikające z zatwierdzonego przez Komisję dobrowolnego systemu certyfikacji ISCC, oraz czy pośrednicy powinni podlegać tym obowiązkom. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że art. 18 ust. 7 dyrektywy 2009/28 w związku z decyzją wykonawczą 2011/438 nie sprzeciwia się włoskim przepisom, ponieważ system ISCC został zatwierdzony jedynie dla biopaliw, a nie biopłynów. Ponadto, Trybunał stwierdził, że art. 34 TFUE również nie jest naruszony, ponieważ włoskie przepisy, wymagające certyfikacji od wszystkich podmiotów w łańcuchu dostaw, są uzasadnione nadrzędnymi wymogami ochrony środowiska i zapobiegania oszustwom, a także są proporcjonalne do osiągnięcia tych celów. Włoskie przepisy zapewniają identyfikowalność produktu i spełnianie kryteriów zrównoważonego rozwoju, co jest niezbędne do zapobiegania ryzyku oszustwa i ochrony zdrowia.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy te nie są sprzeczne, ponieważ system ISCC został zatwierdzony tylko dla biopaliw, a nie biopłynów, a dodatkowe wymogi krajowe dotyczące biopłynów są dopuszczalne.
Uzasadnienie
Decyzja wykonawcza 2011/438 zatwierdziła system ISCC jedynie w odniesieniu do biopaliw, a nie biopłynów. W związku z tym, państwa członkowskie zachowują swobodę w nakładaniu dodatkowych warunków dotyczących certyfikacji biopłynów, pod warunkiem że są one zgodne z prawem UE.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
Włoskie przepisy krajowe (pośrednio)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Legatoria Editoriale Giovanni Olivotto (L.E.G.O.) SpA | spolka | skarżący |
| Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA | spolka | pozwany |
| Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Mare e del Territorio | organ_krajowy | pozwany |
| Ministero dello Sviluppo Economico | organ_krajowy | pozwany |
| Ministero delle Politiche Agricole e Forestali | organ_krajowy | pozwany |
| ED & F Man Liquid Products Italia Srl | spolka | interwenient |
| Unigrà Srl | spolka | interwenient |
| Movendi Srl | spolka | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Dyrektywa 2009/28/WE art. 17
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych
Określa kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopaliw i biopłynów, które muszą być spełnione, aby energia z nich pochodząca była uwzględniana do celów krajowych, obowiązku stosowania energii odnawialnej oraz kwalifikowalności do wsparcia finansowego. Państwa członkowskie nie mogą odmawiać uwzględnienia biopaliw i biopłynów spełniających te kryteria z innych powodów dotyczących zrównoważonego rozwoju.
Dyrektywa 2009/28/WE art. 18
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych
Określa zasady weryfikacji zgodności biopaliw i biopłynów z kryteriami zrównoważonego rozwoju, w tym stosowanie systemu bilansu masy. Pozwala państwom członkowskim na wymaganie od podmiotów gospodarczych przedstawienia dowodów spełnienia kryteriów, a także na zatwierdzanie dobrowolnych systemów certyfikacji przez Komisję. Ust. 7 stanowi, że jeśli podmiot przedstawia dowód z zatwierdzonego systemu, państwo członkowskie nie może wymagać dalszych dowodów w zakresie objętym decyzją.
TFUE art. 34
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Zakazuje środków o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie między państwami członkowskimi. Może być uzasadniony względami interesu ogólnego, takimi jak ochrona środowiska, zdrowia, życia ludzi i zwierząt, pod warunkiem proporcjonalności.
Pomocnicze
Decyzja wykonawcza 2011/438/UE art. 1
Decyzja wykonawcza Komisji 2011/438/UE z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie zatwierdzenia programu „International Sustainability and Carbon Certyfikation”
Zatwierdza program ISCC jako spełniający kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopaliw i biopłynów, ale w kontekście art. 18 ust. 4 dyrektywy 2009/28, zatwierdzenie dotyczyło biopaliw.
Rozporządzenie międzyresortowe z dnia 23 stycznia 2012 r. art. 8
Decreto interministeriale del 23 gennaio 2012 che istituisce il „Sistema di certificazione nazionale della sostenibilità dei biocarburanti e dei bioliquidi”
Reguluje sytuację podmiotów przystępujących do dobrowolnych systemów certyfikacji, nakładając obowiązek uzupełnienia weryfikacji za pomocą krajowego systemu certyfikacji, jeśli dobrowolny system nie obejmuje wszystkich kryteriów.
Rozporządzenie międzyresortowe z dnia 23 stycznia 2012 r. art. 12 § ust. 2
Decreto interministeriale del 23 gennaio 2012 che istituisce il „Sistema di certificazione nazionale della sostenibilità dei biocarburanti e dei bioliquidi”
Pozwala podmiotom gospodarczym łańcucha dostaw biopłynów na przynależność do dobrowolnych systemów, pod warunkiem przedstawienia w oświadczeniu lub certyfikacie informacji o spełnianiu kryteriów zrównoważonego rozwoju na całej długości łańcucha dostaw.
Argumenty
Skuteczne argumenty
System ISCC zatwierdzony przez Komisję dotyczył wyłącznie biopaliw, a nie biopłynów, co pozwala państwom członkowskim na wprowadzenie dodatkowych wymogów dla biopłynów. Włoskie przepisy dotyczące certyfikacji biopłynów są proporcjonalne do celów ochrony środowiska i zapobiegania oszustwom. Państwa członkowskie mają swobodę w definiowaniu 'podmiotu gospodarczego' w kontekście systemu bilansu masy, w tym obejmowania pośredników.
Odrzucone argumenty
Włoskie przepisy nakładające dodatkowe obowiązki certyfikacyjne na pośredników naruszają art. 18 ust. 7 dyrektywy 2009/28/WE, ponieważ system ISCC został zatwierdzony dla biopaliw i biopłynów. Włoskie przepisy stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie, naruszając art. 34 TFUE, bez uzasadnienia. Pośrednicy, którzy nie posiadają fizycznie produktu, nie powinni podlegać obowiązkom certyfikacji.
Godne uwagi sformułowania
System ten został zatwierdzony tylko dla biopaliw, a warunki te odnoszą się jedynie do biopłynów. Państwa członkowskie zachowują znaczną swobodę działania przy bardziej szczegółowym określaniu konkretnych warunków, na jakich dane podmioty gospodarcze mają korzystać z takiego systemu. Obowiązek taki powoduje bowiem, że przywóz biopłynów jest utrudniony, gdyż zwykli pośrednicy, nie podlegając temu obowiązkowi certyfikacji na podstawie art. 18 dyrektywy 2009/28, kiedy dokonują przywozu biopłynu do Włoch, także muszą przedstawić wspomniany certyfikat i podlegać obowiązkom administracyjnym i związanym z tym kosztom. Cele ochrony środowiska jak też walka z oszustwami mogą uzasadniać środki krajowe, które mogą utrudniać handel w obrębie Unii, pod warunkiem że środki te są proporcjonalne do zamierzonego celu.
Skład orzekający
M. Ilešič
prezes izby
A. Rosas
sędzia
C. Toader
sprawozdawca
A. Prechal
sędzia
E. Jarašiūnas
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących certyfikacji zrównoważonego rozwoju biopłynów, stosowanie art. 34 TFUE w kontekście wymogów środowiskowych, zakres swobody państw członkowskich w zakresie systemów bilansu masy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej Włoch i dyrektywy 2009/28/WE. Zmiany legislacyjne (np. dyrektywa 2015/1513) mogą wpływać na aktualność niektórych aspektów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa ochrony środowiska i energii odnawialnej, a także interpretacji zasad swobodnego przepływu towarów w UE. Pokazuje, jak przepisy krajowe mogą być dostosowywane do celów unijnych, ale też jak mogą być kwestionowane.
“Czy pośrednik bez fizycznego kontaktu z towarem musi mieć certyfikat zrównoważonego rozwoju? TSUE wyjaśnia zasady UE.”
Sektor
energia
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI