C-24/21

Trybunał orzekł, że zakaz uprawy GMO na poziomie regionalnym jest dopuszczalny, jeśli służy zapewnieniu wyboru konsumentom i producentom oraz jest proporcjonalny do celu.

Sprawa dotyczyła zgodności regionalnego zakazu uprawy genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy w regionie Friuli-Wenecja Julijska z prawem UE. Trybunał orzekł, że taki zakaz jest dopuszczalny na mocy art. 26a dyrektywy 2001/18, pod warunkiem że służy on zapewnieniu wyboru między uprawami GMO, konwencjonalnymi i ekologicznymi, a także jest konieczny i proporcjonalny do tego celu, uwzględniając specyfikę regionalną. Trybunał stwierdził również, że w takim przypadku nie ma potrzeby odrębnej analizy zgodności z art. 34-36 TFUE.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2001/18/WE w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) oraz rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 dotyczącego genetycznie zmodyfikowanej żywności i pasz. Sprawa wyłoniła się z postępowania dotyczącego kary nałożonej na rolnika za uprawę genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810, co było sprzeczne z regionalną ustawą nr 5/2011 regionu Friuli-Wenecja Julijska. Sąd odsyłający pytał, czy zakaz uprawy GMO na poziomie regionalnym jest zgodny z prawem UE i czy nie narusza swobodnego przepływu towarów (art. 34-36 TFUE). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że art. 26a dyrektywy 2001/18 pozwala państwom członkowskim na podejmowanie właściwych środków zapobiegających niezamierzonemu występowaniu GMO w innych produktach, w celu zapewnienia konsumentom i producentom wyboru między różnymi rodzajami upraw. TSUE podkreślił, że celem takich środków nie jest ochrona zdrowia czy środowiska (co jest przedmiotem procedury zatwierdzania GMO), lecz zapewnienie współistnienia upraw i możliwości wyboru. Zakaz regionalny jest dopuszczalny, jeśli jest konieczny i proporcjonalny do tego celu, uwzględniając specyfikę regionalną, takie jak warunki klimatyczne, topografia, struktura gospodarstw rolnych oraz docelowy poziom mieszania się upraw. TSUE zaznaczył, że sądy krajowe powinny brać pod uwagę wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące środków współistnienia upraw. W odniesieniu do drugiego pytania, TSUE stwierdził, że ponieważ dziedzina wprowadzania do obrotu GMO jest wyczerpująco zharmonizowana na poziomie UE przez dyrektywę 2001/18 i rozporządzenie 1829/2003, krajowe środki dotyczące uprawy GMO należy oceniać wyłącznie w świetle tych przepisów harmonizujących. W związku z tym nie ma potrzeby odrębnego badania zgodności z art. 34-36 TFUE, jeśli środek jest zgodny z prawem UE dotyczącym GMO.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (17)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy