C-24/16 i C-25/16

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł w sprawie jurysdykcji sądów w sporach o naruszenie wzorów wspólnotowych oraz dopuszczalności cytowania wzorów w celach reklamowych akcesoriów.

Sprawa dotyczyła jurysdykcji sądów w sporach o naruszenie wzorów wspólnotowych, w szczególności czy niemiecki sąd może wydać orzeczenie dotyczące całej Unii Europejskiej przeciwko firmie z siedzibą w innym państwie członkowskim, jeśli istnieje między pozwanymi ścisły związek (łańcuch dostaw). Ponadto rozstrzygano, czy używanie wizerunków produktów chronionych wzorem wspólnotowym do celów reklamowych akcesoriów jest dopuszczalne jako "cytowanie" oraz jak określić prawo właściwe dla naruszeń praw własności intelektualnej w kontekście handlu elektronicznego i międzynarodowych dostaw.

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczyły wykładni przepisów dotyczących wzorów wspólnotowych, jurysdykcji sądów oraz prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych. Sprawa wywodziła się ze sporów między Nintendo a firmami BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA, dotyczących rzekomego naruszenia praw do wzorów wspólnotowych przez sprzedaż akcesoriów do konsoli Wii. Pierwsze pytanie prejudycjalne dotyczyło jurysdykcji sądu w sprawach wzorów wspólnotowych. Trybunał orzekł, że sąd, którego jurysdykcja wynika z art. 82 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 (miejsce zamieszkania pozwanego lub siedziba przedsiębiorstwa), może wydać postanowienia dotyczące środków przewidzianych w art. 89 ust. 1 i art. 88 ust. 2 tego rozporządzenia, które obejmują działania drugiego pozwanego (z siedzibą w innym państwie członkowskim), nawet jeśli jego jurysdykcja wynika z art. 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 (jurysdykcja w przypadku łącznego dochodzenia roszczeń), pod warunkiem istnienia ścisłego związku między sprawami i możliwości wydania sprzecznych orzeczeń. Zakres terytorialny takich postanowień może obejmować całą Unię Europejską. Drugie pytanie dotyczyło interpretacji art. 20 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 6/2002 w kontekście używania wizerunków produktów chronionych wzorem wspólnotowym do celów reklamowych akcesoriów. Trybunał uznał, że takie użycie stanowi działanie odtwarzania w celach "cytowania", jeśli jest zgodne z uczciwymi praktykami handlowymi, nie utrudnia nadmiernie zwykłego używania wzoru i jest wskazane źródło. Działanie to jest dopuszczalne, o ile spełnione są te kumulatywne warunki, co należy ocenić na poziomie krajowym. Trzecie pytanie dotyczyło określenia prawa właściwego dla naruszeń praw własności intelektualnej na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia „Rzym II”. Trybunał wyjaśnił, że pojęcie „państwa, w którym naruszenie to miało miejsce” odnosi się do państwa, gdzie wystąpiło zdarzenie powodujące szkodę. W przypadku zarzucenia wielu działań naruszających prawa w różnych państwach członkowskich, należy ocenić całościowo zachowanie pozwanego w celu określenia miejsca pierwotnego działania stanowiącego naruszenie, a nie odnosić się do każdego indywidualnego działania. Zapytanie dotyczące współdziałania uznano za niedopuszczalne z powodu braku wyjaśnienia przez sąd odsyłający podstaw jego zadania.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy