C-239/23

Trybunał orzekł, że choć przepisy UE nie zabraniają państwom członkowskim ograniczania wypłaty dodatku wyrównawczego do obszarów w obrębie własnego regionu, to nie mogą one stosować kryterium siedziby gospodarstwa rolnego jako warunku przyznania tego dodatku.

Sprawa dotyczyła rolnika posiadającego gospodarstwo rolne rozciągające się na dwa niemieckie kraje związkowe (Badenia-Wirtembergia i Bawaria), który ubiegał się o dodatek wyrównawczy na obszary górskie. Kraj związkowy Badenia-Wirtembergia odmówił wypłaty dodatku za grunty położone w Bawarii, powołując się na przepisy administracyjne uzależniające wypłatę od siedziby gospodarstwa w tym kraju związkowym. Sąd odsyłający zapytał TSUE, czy takie ograniczenie jest zgodne z prawem UE. Trybunał stwierdził, że choć przepisy UE pozwalają na regionalne programowanie wsparcia, to kryterium siedziby gospodarstwa jest niedopuszczalne, ponieważ nie ma związku z biofizycznymi cechami obszaru i narusza zasadę niedyskryminacji.

Sprawa C-239/23 dotyczyła wykładni przepisów rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, w szczególności dotyczących płatności dla rolników na obszarach z ograniczeniami naturalnymi (obszary górskie). Rolnicza spółka cywilna (GbR) z siedzibą w Badenii-Wirtembergii, posiadająca grunty rolne również w Bawarii, zwróciła się o przyznanie dodatku wyrównawczego za rok 2019. Właściwe organy Badenii-Wirtembergii przyznały dodatek jedynie za grunty położone w tym kraju związkowym, odmawiając wypłaty za grunty w Bawarii, powołując się na krajowe przepisy administracyjne uzależniające przyznanie dodatku od siedziby gospodarstwa w danym kraju związkowym. Sąd administracyjny w Sigmaringen, rozpatrując skargę rolnika, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi zgodności tych przepisów z prawem Unii. Trybunał rozpatrzył łącznie pierwsze i drugie pytanie, analizując, czy przepisy rozporządzenia nr 1305/2013 stoją na przeszkodzie uregulowaniom lub praktykom państwa członkowskiego lub jego regionu, które wykluczają przyznanie dodatku wyrównawczego dla gruntów położonych poza terytorium regionu przyznającego dodatek, a także czy siedziba gospodarstwa rolnika może stanowić dopuszczalne kryterium różnicujące. Trybunał stwierdził, że rozporządzenie nr 1305/2013 pozostawia państwom członkowskim pewien zakres uznania w zakresie wdrażania wsparcia, w tym w zakresie programowania regionalnego. Oznacza to, że region może przyznawać wsparcie jedynie na swoim terytorium. Jednakże, Trybunał podkreślił, że kryterium siedziby gospodarstwa rolnika nie ma związku z biofizycznymi cechami obszaru i narusza zasadę niedyskryminacji (art. 40 ust. 2 TFUE), osłabiając skuteczność przepisów dotyczących dodatków wyrównawczych. W związku z tym, przepisy te stoją na przeszkodzie stosowaniu kryterium siedziby gospodarstwa jako warunku przyznania dodatku. Odpowiadając na trzecie pytanie, Trybunał orzekł, że jeśli państwo członkowskie lub jego region zdecyduje się na przyznanie dodatku wyrównawczego w ramach swojego programu rozwoju obszarów wiejskich, to rolnicy spełniający określone warunki (aktywni zawodowo, grunty na kwalifikujących się obszarach) mają bezpośrednie, oparte na prawie Unii, uprawnienie do otrzymania tego dodatku. Uprawnienie to jest wymagalne od tego państwa członkowskiego lub regionu, który zdecydował się przyznać dodatek na swoim terytorium. Trybunał uznał drugą część trzeciego pytania za niedopuszczalną z powodu braku wystarczających informacji i wyjaśnień ze strony sądu odsyłającego co do innych potencjalnych przesłanek, poza siedzibą gospodarstwa, które mogłyby być stosowane przez państwo członkowskie. W konsekwencji, pytanie czwarte również nie wymagało odpowiedzi.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (24)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy