C-239/14
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że brak skutku zawieszającego dla odwołania od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o azyl nie narusza prawa do skutecznej ochrony sądowej, jeśli decyzja ta nie prowadzi bezpośrednio do wydalenia.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących prawa do skutecznego środka odwoławczego dla osób ubiegających się o azyl, w kontekście belgijskiego prawa, które nie nadawało skutku zawieszającego odwołaniu od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o azyl. Sąd odsyłający pytał, czy takie rozwiązanie jest zgodne z dyrektywą 2005/85/WE i Kartą praw podstawowych. Trybunał uznał, że brak skutku zawieszającego jest dopuszczalny, o ile sama decyzja nie prowadzi do wydalenia i nie narusza ryzyka nieludzkiego traktowania.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 39 dyrektywy 2005/85/WE oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Sprawa wyłoniła się z konfliktu między Abdoulaye Amadou Tall a Centre public d’action sociale de Huy w przedmiocie cofnięcia pomocy społecznej. A. Tall, obywatel Senegalu, złożył w Belgii drugi wniosek o azyl po oddaleniu pierwszego. Belgijski organ odmówił rozpatrzenia drugiego wniosku, a w konsekwencji CPAS cofnął mu pomoc społeczną. Sąd odsyłający (tribunal du travail de Liège) zauważył, że prawo belgijskie nie przewiduje środka odwoławczego o skutku zawieszającym od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o azyl, co pozbawiało A. Talla prawa do pobytu i pomocy społecznej. W związku z tym sąd zwrócił się do Trybunału z pytaniem, czy takie rozwiązanie jest zgodne z prawem UE. Trybunał uznał pytanie za dopuszczalne, mimo zmian w prawie belgijskim, które nastąpiły po złożeniu wniosku. Rozpatrując sprawę co do istoty, Trybunał stwierdził, że art. 39 dyrektywy 2005/85/WE, interpretowany w świetle art. 47 Karty praw podstawowych i art. 19 ust. 2 Karty, nie stoi na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie nadaje skutku zawieszającego środkowi odwoławczemu od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o azyl. Kluczowe jest to, że sama taka decyzja nie prowadzi do wydalenia i nie stwarza ryzyka nieludzkiego traktowania. Prawo do skutecznego środka odwoławczego, w tym z skutkiem zawieszającym, jest wymagane w przypadku decyzji nakazującej powrót, jeśli wykonanie tej decyzji naraziłoby osobę na ryzyko sprzeczne z EKPC.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, brak skutku zawieszającego jest zgodny z prawem UE, o ile sama decyzja o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia nie prowadzi bezpośrednio do wydalenia i nie narusza ryzyka nieludzkiego traktowania.
Uzasadnienie
Trybunał wyjaśnił, że dyrektywa 2005/85/WE stanowi normy minimalne, a państwa członkowskie mają pewien zakres swobody. Choć art. 39 dyrektywy wymaga skutecznego środka odwoławczego, nie oznacza to automatycznie skutku zawieszającego dla każdej decyzji. Skutek zawieszający jest kluczowy, gdy decyzja może narazić osobę na ryzyko sprzeczne z EKPC (np. wydalenie do kraju, gdzie grozi tortura), co nie ma miejsca w przypadku samej decyzji o pozostawieniu wniosku o azyl bez rozpatrzenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Abdoulaye Amadou Tall | osoba_fizyczna | skarżący |
| Centre public d’action sociale de Huy | organ_krajowy | pozwany |
| Agence fédérale pour l’accueil des demandeurs d’asile (Fedasil) | organ_krajowy | interwenient |
| Rząd belgijski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd węgierski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (13)
Główne
Dyrektywa 2005/85/WE art. 39 § 1 lit. c
Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich
Państwa członkowskie powinny zapewnić prawo do skutecznego środka odwoławczego od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o azyl.
Dyrektywa 2005/85/WE art. 32 § 2 lit. b
Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich
Decyzja o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku może zostać wydana w ramach procedury szczególnej.
Dyrektywa 2005/85/WE art. 7 § 2
Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich
Państwa członkowskie mogą uczynić wyjątek od prawa do pozostawania w państwie członkowskim podczas procedury w przypadku, gdy kolejny wniosek nie jest dalej rozpatrywany.
Karta art. 47
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do skutecznej ochrony sądowej.
Karta art. 19 § 2
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Zakaz usuwania lub wydalania do państwa, w którym istnieje poważne ryzyko nieludzkiego lub poniżającego traktowania.
Pomocnicze
EKPC art. 3
Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
EKPC art. 13
Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
Dyrektywa 2008/115/WE art. 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
Dyrektywa 2008/115/WE art. 13
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich
loi du 12 janvier 2007 art. 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 2007 r. o przyjmowaniu osób ubiegających się o azyl i niektórych innych kategorii cudzoziemców
loi du 12 janvier 2007 art. 6 § § 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 2007 r. o przyjmowaniu osób ubiegających się o azyl i niektórych innych kategorii cudzoziemców
loi du 8 juillet 1976 art. 57 § § 2
Ustawa organiczna z dnia 8 lipca 1976 r. o publicznych centrach działań społecznych
ustawa z dnia 15 grudnia 1980 r. art. 39/1, 39/2 § 1 akapit trzeci, 39/76, 39/82 § 4 akapit drugi, 57/6/2
Ustawa z dnia 15 grudnia 1980 r. o wjeździe na terytorium, pobycie, osiedlaniu się i wydalaniu z terytorium cudzoziemców
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak skutku zawieszającego dla odwołania od decyzji o pozostawieniu wniosku o azyl bez rozpatrzenia nie narusza prawa UE, jeśli decyzja ta nie prowadzi bezpośrednio do wydalenia i nie stwarza ryzyka nieludzkiego traktowania. Dyrektywa 2005/85/WE stanowi normy minimalne, a państwa członkowskie mają pewien zakres swobody w kształtowaniu procedur. Prawo do skutecznego środka odwoławczego jest wymagane, ale nie zawsze musi oznaczać skutek zawieszający, zwłaszcza gdy nie ma bezpośredniego ryzyka naruszenia praw podstawowych poprzez wydalenie.
Odrzucone argumenty
Belgijskie prawo, nie nadając skutku zawieszającego odwołaniu od decyzji o pozostawieniu wniosku o azyl bez rozpatrzenia, narusza prawo do skutecznego środka odwoławczego (art. 39 dyrektywy 2005/85/WE i art. 47 Karty praw podstawowych).
Godne uwagi sformułowania
„brak skutku zawieszającego względem decyzji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, której wykonanie nie może narazić danego obywatela państwa trzeciego na ryzyko traktowania sprzecznego z art. 3 EKPC, nie stanowi naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej” „procedury ustanowione dyrektywą 2005/85 stanowią normy minimalne” „państwa członkowskie rozporządzają pod kilkoma względami zakresem swobodnego uznania”
Skład orzekający
L. Bay Larsen
prezes_sprawozdawca
J. Malenovský
sędzia
M. Safjan
sędzia
A. Prechal
sędzia
K. Jürimäe
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja prawa do skutecznego środka odwoławczego w kontekście procedur azylowych, w szczególności w odniesieniu do kolejnych wniosków i braku skutku zawieszającego."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji braku skutku zawieszającego dla decyzji o pozostawieniu wniosku o azyl bez rozpatrzenia, a nie decyzji o odmowie udzielenia azylu czy decyzji o wydaleniu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu praw uchodźców i prawa do skutecznej ochrony sądowej, co jest tematem aktualnym i budzącym zainteresowanie prawników specjalizujących się w prawie migracyjnym.
“Czy odmowa rozpatrzenia wniosku o azyl może pozbawić Cię prawa do pomocy i pobytu? TSUE wyjaśnia granice skutecznej ochrony sądowej.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI