C-235/21
Podsumowanie
Umowa zbycia i leasingu zwrotnego może być uznana za fakturę VAT, jeśli zawiera informacje niezbędne do ustalenia materialnych przesłanek prawa do odliczenia VAT.
Sprawa dotyczy interpretacji art. 203 dyrektywy VAT, który stanowi, że osoba wykazująca VAT na fakturze jest zobowiązana do jego zapłaty. Słoweński sąd najwyższy pytał, czy umowa zbycia i leasingu zwrotnego, która nie została udokumentowana fakturą, może być uznana za fakturę w rozumieniu dyrektywy. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że umowa taka może być uznana za fakturę, jeśli zawiera wszystkie informacje niezbędne organom podatkowym do ustalenia materialnych przesłanek prawa do odliczenia VAT.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Sprawa wywodziła się ze sporu między Raiffeisen Leasing a Republiką Słowenii w przedmiocie zapłaty VAT. Spółka RED zawarła z Raiffeisen Leasing umowę zbycia i leasingu zwrotnego, która zawierała kwotę VAT. Raiffeisen Leasing nie wystawiła faktury, ale RED powołała się na prawo do odliczenia VAT, twierdząc, że umowa stanowi fakturę. Po rozwiązaniu umowy i sprzedaży gruntu, organy podatkowe nakazały Raiffeisen Leasing zapłatę VAT i odsetek. Sąd odsyłający pytał, czy umowa może być uznana za fakturę, a jeśli tak, jakie warunki musi spełniać. Trybunał Sprawiedliwości UE, powołując się na zasadę neutralności VAT i cel art. 203 dyrektywy (eliminacja ryzyka uszczuplenia wpływów podatkowych), orzekł, że umowa zbycia i leasingu zwrotnego może być uznana za fakturę, jeśli zawiera wszystkie informacje niezbędne organom podatkowym do ustalenia, czy materialne przesłanki prawa do odliczenia VAT zostały spełnione. Nie jest istotne badanie woli stron, lecz obiektywna zawartość dokumentu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, umowa zbycia i leasingu zwrotnego może być uznana za fakturę w rozumieniu art. 203 dyrektywy 2006/112, jeśli zawiera wszystkie informacje niezbędne organom podatkowym do ustalenia, czy materialne przesłanki prawa do odliczenia VAT zostały spełnione.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że celem art. 203 dyrektywy jest eliminacja ryzyka uszczuplenia wpływów podatkowych. Ryzyko to można uniknąć, jeśli organ podatkowy dysponuje informacjami niezbędnymi do ustalenia materialnych przesłanek prawa do odliczenia VAT, niezależnie od tego, czy VAT wskazano w dokumencie noszącym tytuł „Faktura”, czy w innym dokumencie, takim jak umowa. Kluczowe jest, aby dokument zawierał informacje pozwalające na weryfikację materialnych przesłanek prawa do odliczenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Raiffeisen Leasing, trgovina in leasing d.o.o. | spolka | strona w postępowaniu głównym |
| Republika Slovenija | panstwo_czlonkowskie | strona w postępowaniu głównym |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa 2006/112/WE art. 203
Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Każda osoba, która wykazuje VAT na fakturze, jest zobowiązana do zapłaty VAT. Umowa zbycia i leasingu zwrotnego może być uznana za fakturę, jeśli zawiera informacje niezbędne do ustalenia materialnych przesłanek prawa do odliczenia VAT.
Pomocnicze
Dyrektywa 2006/112/WE art. 14 § ust. 2 lit. b
Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Faktyczne przekazanie towaru zgodnie z umową najmu towarów na czas określony lub sprzedaży towaru na warunkach odroczonej płatności, która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty, jest uznawane za dostawę towarów.
Dyrektywa 2006/112/WE art. 218
Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Państwa członkowskie uznają za faktury dokumenty lub noty w formie papierowej lub elektronicznej, które spełniają warunki określone w rozdziale dotyczącym fakturowania.
Dyrektywa 2006/112/WE art. 226
Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Określa dane, które muszą obligatoryjnie znaleźć się na fakturze, w celu umożliwienia organom podatkowym kontroli zapłaty należnego podatku i istnienia prawa do odliczenia VAT.
ZDDV-1 art. 67 § lit. a
Ustawa o podatku od wartości dodanej (Słowenia)
Podatnik musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z art. 80.a–84.a w celu skorzystania z prawa do odliczenia VAT.
ZDDV-1 art. 76 § ust. 9
Ustawa o podatku od wartości dodanej (Słowenia)
VAT musi zapłacić każda osoba, która wykazuje VAT na fakturze.
ZDDV-1 art. 81 § ust. 8
Ustawa o podatku od wartości dodanej (Słowenia)
Za faktury uznaje się wszelkie dokumenty na papierze lub w formie elektronicznej, które spełniają warunki określone w art. 80.a–84.a.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Umowa zbycia i leasingu zwrotnego może być uznana za fakturę, jeśli zawiera informacje niezbędne do ustalenia materialnych przesłanek prawa do odliczenia VAT. Cel art. 203 dyrektywy (eliminacja ryzyka uszczuplenia wpływów podatkowych) jest realizowany, gdy organ podatkowy dysponuje informacjami pozwalającymi na weryfikację materialnych przesłanek prawa do odliczenia, niezależnie od formy dokumentu.
Odrzucone argumenty
Umowa na piśmie nie może być uznana za fakturę, jeśli nie zawiera wszystkich informacji wymaganych dla faktury zgodnie z dyrektywą. Ważna jest wola stron umowy, aby dokument ten był traktowany jako faktura.
Godne uwagi sformułowania
umowę zbycia i leasingu zwrotnego, po zawarciu której strony nie wystawiły faktury, można uznać za fakturę w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy umowa ta zawiera wszystkie informacje niezbędne do tego, by organ podatkowy państwa członkowskiego mógł ustalić, czy materialne przesłanki prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej zostały w danym wypadku spełnione podstawowa zasada neutralności VAT wymaga, by prawo do odliczenia naliczonego VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek materialnych, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymagań formalnych nie ma znaczenia badanie tego, czy – przy założeniu, że odnośny dokument jest umową – obiektywnie wynika z niej wola stron tej umowy, by była to faktura mogąca wzbudzić u kontrahenta przekonanie, że będzie on mógł na podstawie tej umowy odliczyć naliczony VAT
Skład orzekający
J. Passer
prezes izby
F. Biltgen
sędzia
M. L. Arastey Sahún
sprawozdawczyni
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uznanie umowy za fakturę VAT w określonych okolicznościach, nawet jeśli nie wystawiono formalnej faktury, pod warunkiem spełnienia materialnych przesłanek prawa do odliczenia VAT."
Ograniczenia: Wymaga, aby umowa zawierała wszystkie informacje niezbędne do weryfikacji materialnych przesłanek prawa do odliczenia VAT przez organ podatkowy. Konieczna jest analiza konkretnej umowy i jej treści.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy praktycznego aspektu fakturowania VAT i prawa do odliczenia, co jest istotne dla wielu przedsiębiorców i doradców podatkowych. Pokazuje, że formalizm nie zawsze jest kluczowy, jeśli spełnione są przesłanki materialne.
“Czy umowa leasingu zwrotnego może zastąpić fakturę VAT? TSUE wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI