C-234/22

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że dane dotyczące lokalizacji stałych obszarów obserwacyjnych służących do inwentaryzacji lasów są informacjami o środowisku, a ich ujawnienie może być ograniczone jedynie w ściśle określonych przypadkach, gdy istnieje realne ryzyko negatywnego wpływu na stosunki międzynarodowe lub ochronę środowiska.

Sprawa dotyczyła odmowy udostępnienia przez estońską agencję ochrony środowiska danych lokalizacyjnych stałych obszarów obserwacyjnych wykorzystywanych do inwentaryzacji lasów. Stowarzyszenia ekologiczne wniosły o dostęp do tych danych, argumentując, że są one kluczowe dla oceny wiarygodności statystyk. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że dane te stanowią informacje o środowisku w rozumieniu dyrektywy 2003/4/WE. Jednocześnie wskazał, że odmowa ich ujawnienia może być uzasadniona jedynie w ściśle określonych przypadkach, takich jak potencjalny negatywny wpływ na stosunki międzynarodowe lub ochronę środowiska, pod warunkiem istnienia realnego i przewidywalnego ryzyka, a nie jedynie hipotetycznego.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez sąd administracyjny w Tallinie w związku ze sporem dotyczącym odmowy udostępnienia przez estońską agencję ochrony środowiska danych lokalizacyjnych stałych obszarów obserwacyjnych, wykorzystywanych do krajowej statystycznej inwentaryzacji lasów. Stowarzyszenia ekologiczne domagały się dostępu do tych danych, twierdząc, że bez nich pomiary i statystyki dotyczące stanu lasów nie mogą być prawidłowo interpretowane. Agencja odmówiła ujawnienia lokalizacji, powołując się na przepisy estońskie dotyczące danych poufnych i informacji przeznaczonych do użytku wewnętrznego. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w swoim wyroku z dnia 7 marca 2024 r. rozstrzygnął kluczowe kwestie interpretacyjne dyrektywy 2003/4/WE w sprawie publicznego dostępu do informacji o środowisku. Po pierwsze, Trybunał stwierdził, że współrzędne lokalizacyjne stałych obszarów obserwacyjnych, służących do gromadzenia danych dla inwentaryzacji lasów, należy uznać za informacje o środowisku w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. a) dyrektywy, ponieważ są one nierozerwalnie związane z danymi dotyczącymi stanu gleby, obszarów naturalnych i różnorodności biologicznej. Po drugie, Trybunał analizował możliwość odmowy dostępu do tych informacji na podstawie art. 4 dyrektywy. Orzekł, że dane te nie mogą być uznane za materiał będący w trakcie opracowywania (art. 4 ust. 1 lit. d)) ani za informacje dotyczące poufności obrad organów władzy publicznej (art. 4 ust. 2 lit. a)). Jednakże, ujawnienie tych danych może potencjalnie negatywnie wpłynąć na stosunki międzynarodowe (art. 4 ust. 2 lit. b)) lub na ochronę środowiska (art. 4 ust. 2 lit. h)), jeśli ryzyko takiego wpływu jest realne i przewidywalne, a nie czysto hipotetyczne. W tym kontekście, obniżenie wiarygodności statystyk leśnych w wyniku ujawnienia lokalizacji może być podstawą do odmowy, ale wymaga to szczegółowego wyważenia interesu publicznego ujawnienia informacji z interesem ochrony środowiska lub stosunków międzynarodowych. Trybunał podkreślił również, że art. 8 ust. 1 dyrektywy, dotyczący jakości informacji, nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy dostępu. Ponadto, motyw 21 dyrektywy nie może być traktowany jako autonomiczna podstawa prawna do udostępniania informacji.

Zagadnienia prawne (7)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy