C-229/17
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że proces separacji wodoru z gazu bogatego, który już zawiera wodór, nie jest traktowany jako "produkcja wodoru" w rozumieniu przepisów o handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, chyba że jest technicznie powiązany z produkcją wodoru.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów UE dotyczących bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w ramach systemu handlu emisjami. Evonik Degussa GmbH domagała się przyznania uprawnień za proces separacji wodoru z gazu bogatego, który już zawierał znaczną ilość wodoru. Niemieckie organy administracji odmówiły, uznając, że proces ten nie jest "produkcją wodoru" w rozumieniu dyrektywy 2003/87/WE. Sąd administracyjny w Berlinie zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy taki proces separacji, a nie syntezy chemicznej, kwalifikuje się do przydziału uprawnień.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz decyzji 2011/278/UE w sprawie ustanowienia zasad przydziału bezpłatnych uprawnień. Spór dotyczył odmowy przyznania spółce Evonik Degussa GmbH bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w związku z działalnością polegającą na separacji wodoru ze strumienia gazu bogatego, który już zawierał wodór. Sąd administracyjny w Berlinie pytał, czy taki proces separacji, a nie syntezy chemicznej, mieści się w definicji "produkcji wodoru" i "rozdzielania wodoru i tlenku węgla" w rozumieniu przepisów, a tym samym czy kwalifikuje się do przydziału uprawnień. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując przepisy dyrektywy 2003/87/WE i decyzji 2011/278/UE, stwierdził, że wskaźnik emisyjności produktu dla wodoru, określony w załączniku do decyzji 2011/278, odnosi się do produkcji wodoru w drodze reformowania lub częściowego utleniania. Proces polegający wyłącznie na separacji wodoru z już istniejącej mieszaniny gazów, bez syntezy chemicznej, nie jest traktowany jako "produkcja wodoru" w rozumieniu tych przepisów. Taki proces może być objęty wskaźnikiem tylko wtedy, gdy jest związany z "produkcją wodoru" i technicznie z nią powiązany. Trybunał podkreślił, że celem systemu jest wspieranie redukcji emisji gazów cieplarnianych, a proces separacji wodoru z gazu bogatego, który już zawiera wodór, nie ma takiego potencjału jak produkcja wodoru metodami syntezy chemicznej. Ponadto, przydział uprawnień za taki proces separacji mógłby prowadzić do podwójnego przydziału, co jest sprzeczne z celem systemu. W związku z tym, TSUE orzekł, że proces separacji wodoru z gazu bogatego, w okolicznościach sprawy, nie mieści się w granicach systemowych wskaźnika emisyjności produktu dla wodoru.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Nie, proces taki jak ten, który nie pozwala produkować wodoru w drodze syntezy chemicznej, lecz jedynie pozwala odizolować tę substancję zawartą już w mieszaninie gazów, nie mieści się w granicach systemowych wskaźnika emisyjności produktu dla wodoru. Inna sytuacja miałaby miejsce tylko wtedy, gdyby proces ten był związany z "produkcją wodoru" w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE i byłby technicznie z nią powiązany.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że definicja "produkcji wodoru" w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE obejmuje produkcję wodoru w drodze reformowania lub częściowego utleniania. Proces separacji wodoru z już istniejącej mieszaniny gazów, bez syntezy chemicznej, nie jest traktowany jako produkcja wodoru. Taki proces nie ma potencjału redukcji emisji gazów cieplarnianych porównywalnego do produkcji wodoru metodami syntezy i jego uwzględnienie mogłoby prowadzić do podwójnego przydziału uprawnień, co jest sprzeczne z celem systemu handlu emisjami.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
Bundesrepublik Deutschland
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Evonik Degussa GmbH | spolka | skarżący |
| Bundesrepublik Deutschland | panstwo_czlonkowskie | pozwany |
| rząd niemiecki | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (13)
Główne
Dyrektywa 2003/87/WE art. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE
Ustanawia system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w celu wspierania zmniejszania emisji w efektywny pod względem kosztów i skuteczny gospodarczo sposób.
Dyrektywa 2003/87/WE art. 2 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE
Stosuje się do emisji z działań wymienionych w załączniku I oraz gazów cieplarnianych wymienionych w załączniku II.
Dyrektywa 2003/87/WE art. 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE
Definiuje pojęcia "emisji" oraz "instalacji".
Dyrektywa 2003/87/WE art. 10a § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE
Nakłada obowiązek przyjęcia zharmonizowanych przepisów wykonawczych dotyczących przydziału uprawnień, w tym wspólnotowych wskaźników ex ante obliczanych dla produktów, aby zachęcać do redukcji emisji i stosowania energooszczędnych technologii.
Decyzja 2011/278/UE art. 1
Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87
Ustanawia zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji.
Decyzja 2011/278/UE art. 3
Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87
Definiuje pojęcia "podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktów" oraz "podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple".
Decyzja 2011/278/UE art. 10
Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87
Określa sposób obliczania liczby bezpłatnych uprawnień do emisji dla każdej instalacji, w tym dla podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności dla produktów.
Decyzja 2011/278/UE § Załącznik I, pkt 2
Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87
Definiuje wskaźnik emisyjności produktu dla wodoru, jego objęte produkty, procesy i emisje (granice systemowe) oraz wartość wskaźnika.
Pomocnicze
Dyrektywa 2003/87/WE art. 10a § 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE
Wspomina o jednolitej międzysektorowej współczynniku korygującym.
Decyzja 2011/278/UE § Załącznik I, pkt 3
Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87
Określa wskaźniki dotyczące ciepła i paliwa.
Decyzja 2013/448/UE § Motyw 13
Decyzja Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87
Wyjaśnia, że wskaźniki emisyjności są ustanawiane dla produktów, a nie dla procesów.
Decyzja 2013/448/UE art. 4
Decyzja Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87
Wspomina o współczynniku korygującym.
Decyzja 2013/448/UE § Załącznik II
Decyzja Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87
Wspomina o współczynniku korygującym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Proces separacji wodoru z gazu bogatego, który już zawiera wodór, nie jest "produkcją wodoru" w rozumieniu dyrektywy 2003/87/WE i decyzji 2011/278/UE, ponieważ nie polega na syntezie chemicznej, a jedynie na izolacji już istniejącej substancji. Taki proces separacji nie ma potencjału redukcji emisji gazów cieplarnianych porównywalnego do produkcji wodoru metodami syntezy. Przydział uprawnień za proces separacji mógłby prowadzić do podwójnego przydziału, co jest sprzeczne z celem systemu handlu emisjami. Wskaźnik emisyjności produktu dla wodoru został ustalony dla konkretnych procesów produkcji wodoru (reformowanie, częściowe utlenianie) i nie obejmuje procesów separacji.
Odrzucone argumenty
Proces separacji wodoru z gazu bogatego powinien być traktowany jako "produkcja wodoru" lub "rozdzielanie wodoru i tlenku węgla" w rozumieniu przepisów, ponieważ zwiększa względną zawartość wodoru w mieszaninie gazów. Definicje wskaźników emisyjności produktów są ustalane dla produktów, a nie dla procesów, co oznacza, że liczy się końcowy produkt (wodór), niezależnie od metody jego uzyskania. Procesy adsorpcji i oczyszczania gazów mieszczą się w granicach systemowych określonych przez wskaźnik emisyjności produktu dla wodoru. Substancje oddzielone od wodoru w gazie bogatym są spalane w piecu, co może być objęte wskaźnikiem emisyjności (np. opartym na cieple), ale nie powinno prowadzić do podwójnego przydziału.
Godne uwagi sformułowania
"produkcja wodoru" w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE "rozdzielanie wodoru i tlenku węgla" granice systemowe wskaźnika emisyjności produktu dla wodoru proces separacji wodoru ze strumienia gazu bogatego podwójny przydział uprawnień
Skład orzekający
C.G. Fernlund
prezes izby
J.C. Bonichot
sprawozdawca
A. Arabadjiev
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia pojęcia \"produkcji\" w kontekście systemu handlu emisjami UE, zwłaszcza w odniesieniu do procesów izolacji substancji zamiast ich syntezy. Określenie zakresu stosowania przepisów dotyczących przydziału uprawnień do emisji dla procesów przemysłowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej interpretacji przepisów dotyczących produkcji wodoru w ramach systemu handlu emisjami UE. Może mieć zastosowanie analogiczne do innych procesów izolacji lub oczyszczania substancji w ramach podobnych systemów regulacyjnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa ochrony środowiska UE i jego praktycznego zastosowania w przemyśle. Wyjaśnia subtelne rozróżnienia w definicjach prawnych, które mają istotne konsekwencje finansowe.
“Czy odzyskujesz wodór, czy go "produkujesz"? TSUE rozstrzyga, kto dostanie darmowe uprawnienia do emisji.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI