C-227/03
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że niderlandzkie przepisy ograniczające obowiązkowe ubezpieczenie społeczne dla osób mieszkających poza Niderlandami, podczas gdy inne ubezpieczenia pozostają obowiązkowe niezależnie od miejsca zamieszkania, naruszają zasadę swobodnego przepływu pracowników, jeśli ubezpieczenie dobrowolne jest mniej korzystne.
Sprawa dotyczyła obywatelki Niderlandów mieszkającej w Belgii, która po zaprzestaniu działalności zawodowej w Niderlandach straciła prawo do niektórych świadczeń z obowiązkowego ubezpieczenia społecznego, ponieważ nie mieszkała już w Niderlandach. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że takie przepisy naruszają zasadę swobodnego przepływu pracowników (art. 39 WE), jeśli ubezpieczenie dobrowolne, które pozostało dostępne, jest mniej korzystne niż ubezpieczenie obowiązkowe dla osób mieszkających w Niderlandach.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 39 Traktatu WE i art. 13 rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie zabezpieczenia społecznego. Sprawa dotyczyła obywatelki Niderlandów, która mieszkała w Belgii, ale pracowała w Niderlandach i korzystała ze świadczeń z tytułu niezdolności do pracy. Po zaprzestaniu działalności zawodowej w Niderlandach, z dniem 1 stycznia 2000 r. przestała być objęta niektórymi obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi (AOW, ANW, AKW) z powodu braku zamieszkania w Niderlandach. Zachowała jednak możliwość ubezpieczenia dobrowolnego. Sąd krajowy pytał, czy takie przepisy naruszają prawo wspólnotowe, zwłaszcza zasadę swobodnego przepływu pracowników. Trybunał orzekł, że choć państwa członkowskie mają kompetencje w organizacji systemów zabezpieczenia społecznego, muszą przestrzegać prawa wspólnotowego. W tej sprawie niderlandzkie przepisy, które uzależniały kontynuację obowiązkowego ubezpieczenia od warunku zamieszkania, podczas gdy inne ubezpieczenia pozostawały obowiązkowe niezależnie od miejsca zamieszkania, naruszały art. 39 WE. Działo się tak, ponieważ warunki ubezpieczenia dobrowolnego dla osób niezamieszkałych w Niderlandach były mniej korzystne niż warunki ubezpieczenia obowiązkowego dla osób tam zamieszkałych, co stawiało osoby mieszkające poza Niderlandami w gorszej sytuacji i ograniczało swobodny przepływ pracowników.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, takie przepisy naruszają art. 39 WE, jeśli warunki ubezpieczenia dobrowolnego dla osób niezamieszkałych w danym państwie są mniej korzystne niż warunki ubezpieczenia obowiązkowego dla osób tam zamieszkałych.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że takie zróżnicowanie traktowania osób mieszkających w państwie członkowskim i osób mieszkających poza nim, w kontekście ubezpieczeń społecznych, stanowi dyskryminację i ogranicza swobodny przepływ pracowników. Kluczowe jest, aby ubezpieczenie dobrowolne nie było mniej korzystne niż obowiązkowe, aby nie stawiać migrantów w gorszej sytuacji.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (pośrednio, poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A.J. van Pommeren-Bourgondiën | osoba_fizyczna | skarżący |
| Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank | inne | pozwany |
| rząd niderlandzki | organ_krajowy | interwenient |
| rząd belgijski | organ_krajowy | interwenient |
| rząd grecki | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Wspólnot Europejskich | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (4)
Główne
TFUE art. 39
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Artykuł 39 WE stoi na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, zgodnie z którym osoba, która zakończyła jakąkolwiek działalność zawodową na jego terytorium, jest nadal objęta ubezpieczeniem obowiązkowym w niektórych działach zabezpieczenia społecznego jedynie wówczas, jeżeli dalej zamieszkuje na jego terytorium, podczas gdy osoba ta jest nadal objęta ubezpieczeniem obowiązkowym na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego w niektórych innych działach zabezpieczenia, nawet jeżeli jej miejsce zamieszkania znajduje się w innym państwie członkowskim, w przypadku gdy warunki ubezpieczenia dobrowolnego dla działów, gdzie wygasło ubezpieczenie obowiązkowe, są mniej korzystne niż warunki ubezpieczenia obowiązkowego.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 1408/71 art. 13 § ust. 1
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71
Zasada jedyności systemu zabezpieczenia społecznego. Zastosowanie niderlandzkiego ustawodawstwa umożliwiającego kontynuację ubezpieczenia fakultatywnego nie podważa tej zasady.
Rozporządzenie nr 1408/71 art. 13 § ust. 2 lit. f)
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71
Ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy nie ma zastosowania żadne inne ustawodawstwo. Nie stoi na przeszkodzie, aby ustawodawstwo krajowe uzależniało prawo do dalszego podlegania ubezpieczeniu od warunku zamieszkania, o ile nie narusza to innych przepisów.
TWE art. 12
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Zakaz dyskryminacji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niderlandzkie przepisy dyskryminują osoby mieszkające poza Niderlandami, stawiając je w gorszej sytuacji w zakresie ubezpieczeń społecznych. Warunki ubezpieczenia dobrowolnego są mniej korzystne niż obowiązkowego, co ogranicza swobodny przepływ pracowników. Zastosowanie niderlandzkiego ustawodawstwa prowadzi do sytuacji, w której osoba podlega ubezpieczeniu w dwóch państwach członkowskich, co jest sprzeczne z zasadą jedyności systemu.
Odrzucone argumenty
Niderlandzkie przepisy są zgodne z art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nr 1408/71, ponieważ ustalają warunki ubezpieczenia zgodnie z prawem krajowym. Warunki ubezpieczenia dobrowolnego są identyczne lub nawet korzystniejsze niż obowiązkowego.
Godne uwagi sformułowania
państwa członkowskie zachowują swoje kompetencje w zakresie organizacji swoich systemów zabezpieczenia społecznego, to mimo wszystko powinny one, w ramach wykonania tychże kompetencji, przestrzegać prawa wspólnotowego, a w szczególności przepisów Traktatu WE dotyczących swobodnego przepływu pracowników. Takie ustawodawstwo stawia osoby niezamieszkałe na terytorium tego państwa w mniej korzystnej sytuacji niż osoby tam zamieszkałe w odniesieniu do ich ubezpieczenia społecznego i z tego powodu narusza ono zasadę swobody przepływu zagwarantowaną w art. 39 WE.
Skład orzekający
A. Rosas
prezes_izby
J.‑P. Puissochet
sprawozdawca
S. von Bahr
sędzia
U. Lõhmus
sędzia
A. Ó Caoimh
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady swobodnego przepływu pracowników w kontekście systemów zabezpieczenia społecznego i rozróżnienia między ubezpieczeniem obowiązkowym a dobrowolnym dla osób migrujących."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej w Niderlandach w momencie wydania orzeczenia, ale zasady są uniwersalne dla prawa UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak przepisy krajowe dotyczące zabezpieczenia społecznego mogą kolidować z prawem UE dotyczącym swobodnego przepływu pracowników, co jest istotne dla osób pracujących w różnych krajach UE.
“Czy przeprowadzka za granicę pozbawi Cię świadczeń z ubezpieczenia społecznego? TSUE wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI