C-226/13, C-245/13, C-247/13 i C-578/13

Trybunał orzekł, że powództwa o odszkodowanie związane z obligacjami państwowymi, nawet jeśli dotyczą restrukturyzacji długu, zazwyczaj wchodzą w zakres stosowania rozporządzenia o doręczaniu dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, chyba że wyraźnie wykraczają poza ten zakres.

Sprawa dotyczyła wykładni rozporządzenia o doręczaniu dokumentów sądowych w sprawach cywilnych i handlowych. Powodowie, posiadacze greckich obligacji, wytoczyli powództwa o odszkodowanie przeciwko Grecji po tym, jak państwo jednostronnie zmieniło warunki obligacji w ramach ustawy o restrukturyzacji długu. Sądy niemieckie miały wątpliwości, czy takie sprawy mieszczą się w definicji „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu rozporządzenia, czy też są wyłączone jako „acta iure imperii”. Trybunał uznał, że takie powództwa zazwyczaj podlegają rozporządzeniu, chyba że wyraźnie wykraczają poza zakres spraw cywilnych i handlowych, co wymaga oceny przez sąd krajowy.

W niniejszej sprawie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał cztery wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez niemieckie sądy krajowe (Landgericht Wiesbaden i Landgericht Kiel). Dotyczyły one wykładni art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 w sprawie doręczania dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych. Sądy odsyłające miały wątpliwości, czy powództwa wytoczone przez posiadaczy greckich obligacji przeciwko Republice Greckiej, domagające się odszkodowania lub wykonania zobowiązań wynikających z pierwotnych obligacji, wchodzą w zakres stosowania rozporządzenia. Powodowie twierdzili, że Grecja naruszyła ich prawa, jednostronnie zmieniając warunki obligacji na mocy ustawy nr 4050/2012, która umożliwiła restrukturyzację długu publicznego. Niemieckie organy odpowiedzialne za doręczanie dokumentów odmówiły ich przekazania, kwestionując cywilnoprawny charakter tych spraw i sugerując, że mogą one dotyczyć wykonywania władzy publicznej (acta iure imperii), co wyłączałoby zastosowanie rozporządzenia. Trybunał przypomniał, że pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” jest pojęciem autonomicznym prawa Unii, które należy interpretować w świetle celów i systematyki rozporządzenia nr 1393/2007, mającego na celu usprawnienie przepływu dokumentów na rynku wewnętrznym. Podkreślił, że możliwość odmowy doręczenia powinna być ograniczona do sytuacji wyjątkowych, a sąd krajowy musi dokonać wstępnej oceny, czy sprawa wyraźnie nie należy do spraw cywilnych i handlowych. Analizując konkretny przypadek, Trybunał stwierdził, że sama okoliczność, iż zmiana warunków obligacji została wprowadzona ustawą, nie przesądza o charakterze sprawy jako dotyczącej wykonywania władzy publicznej. Nie było również oczywiste, że przyjęcie ustawy spowodowało bezpośrednią szkodę, a nie było następstwem decyzji większości posiadaczy obligacji. W związku z tym, Trybunał orzekł, że powództwa te są objęte zakresem rozporządzenia nr 1393/2007, chyba że sąd krajowy stwierdzi, iż wyraźnie wykraczają one poza zakres spraw cywilnych i handlowych.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (3)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy