C-222/07

Trybunał orzekł, że obowiązek przeznaczania części przychodów przez operatorów telewizyjnych na prefinansowanie europejskich filmów, w tym z wymogiem językowym, nie narusza prawa UE ani nie stanowi pomocy państwa.

Sprawa dotyczyła hiszpańskiego dekretu nakładającego na operatorów telewizyjnych obowiązek przeznaczania 5% przychodów na prefinansowanie europejskich filmów, z czego 60% miało być przeznaczone na produkcje w języku hiszpańskim. Tribunal Supremo zwrócił się do TSUE z pytaniami dotyczącymi zgodności tego środka z dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych, zakazem dyskryminacji ze względu na przynależność państwową (art. 12 WE) oraz zasadami pomocy państwa (art. 87 WE). Trybunał uznał, że taki obowiązek, nawet z wymogiem językowym, jest zgodny z prawem UE, ponieważ służy ochronie języka i kultury, nie wykracza poza niezbędne środki i nie stanowi pomocy państwa.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez hiszpański Tribunal Supremo w związku ze skargą złożoną przez Unión de Televisiones Comerciales Asociadas (UTECA) na dekret królewski nakładający na operatorów telewizyjnych obowiązek przeznaczania 5% ich rocznych przychodów na prefinansowanie europejskich filmów kinowych i telewizyjnych. Dodatkowo, 60% tej kwoty musiało być przeznaczone na produkcje, których językiem oryginału był jeden z języków urzędowych Królestwa Hiszpanii. UTECA argumentowała, że ten obowiązek narusza prawo hiszpańskie i prawo wspólnotowe. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrzył trzy pytania prejudycjalne. Po pierwsze, czy art. 3 dyrektywy 89/552/EWG pozwala na taki obowiązek. Po drugie, czy taki środek, z wymogiem językowym, jest zgodny z dyrektywą i art. 12 WE. Po trzecie, czy stanowi on pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE. W odniesieniu do pierwszych dwóch pytań, Trybunał stwierdził, że dyrektywa nie harmonizuje w pełni przepisów w tej dziedzinie, a państwa członkowskie mogą wprowadzać surowsze zasady, o ile respektują podstawowe swobody gwarantowane przez Traktat WE. Uznał, że obowiązek przeznaczania 5% przychodów na prefinansowanie europejskich filmów, nawet z wymogiem 60% na produkcje w języku hiszpańskim, nie stanowi ograniczenia swobód podstawowych, ponieważ jest odpowiedni do osiągnięcia nadrzędnego celu, jakim jest ochrona i promowanie języka i kultury, i nie wykracza poza to, co niezbędne. W szczególności, 3% przychodów przeznaczonych na ten cel nie zostało uznane za nieproporcjonalne. Trybunał podkreślił, że język i kultura są ze sobą silnie powiązane, a promowanie języka urzędowego jest uznanym celem interesu publicznego. W odniesieniu do trzeciego pytania, Trybunał orzekł, że sporny środek nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 WE. Wskazał, że aby uznać środek za pomoc państwa, muszą być spełnione wszystkie przesłanki z art. 87 ust. 1 WE. W tym przypadku, przywilej przyznany przemysłowi filmowemu wynika z ustawodawstwa powszechnego, które nakłada obowiązek na wszystkich operatorów telewizyjnych, a nie jest bezpośrednio przyznawany przez państwo lub za pośrednictwem wskazanej przez nie organizacji. W związku z tym, nie spełniono przesłanki interwencji państwa lub wykorzystania zasobów państwowych w sposób kwalifikujący jako pomoc państwa.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy