C-218/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni rozporządzenia (UE) nr 650/2012 w sprawie dziedziczenia. Polka, obywatelka polska mieszkająca w Niemczech, chciała sporządzić testament zawierający zapis windykacyjny na rzecz swojego męża, dotyczący jej udziału we własności nieruchomości położonej we Frankfurcie nad Odrą. Prawo polskie dopuszcza taki zapis, jednak prawo niemieckie nie zna instytucji zapisu wywierającego bezpośredni skutek rzeczowy z chwilą otwarcia spadku. Polski notariusz odmówił sporządzenia testamentu, powołując się na sprzeczność z niemieckim prawem rzeczowym i rejestrowym, co zostało uznane za sprzeczne z prawem polskim. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, rozpatrując zażalenie, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy przepisy rozporządzenia nr 650/2012 (w szczególności art. 1 ust. 2 lit. k) i l) oraz art. 31) dopuszczają odmowę uznania skutków rzeczowych zapisu windykacyjnego, jeśli prawo właściwe dla dziedziczenia go przewiduje, a prawo państwa położenia nieruchomości go nie zna. TSUE uznał pytanie za dopuszczalne, mimo zarzutów o hipotetyczny charakter. W swojej odpowiedzi Trybunał stwierdził, że art. 1 ust. 2 lit. k) i l) oraz art. 31 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmowie uznania przez organ państwa członkowskiego skutków rzeczowych zapisu windykacyjnego, który jest znany prawu właściwemu dla dziedziczenia wybranemu przez spadkodawcę, nawet jeśli prawo państwa członkowskiego, w którym znajduje się nieruchomość, nie zna takiej instytucji. Trybunał podkreślił zasadę jednolitości statutu spadkowego i cel rozporządzenia, jakim jest ułatwienie swobodnego przepływu osób i uregulowanie spraw spadkowych. Wskazał również, że europejskie poświadczenie spadkowe ułatwia wykazywanie praw w innych państwach członkowskich.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający