C-218/11

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że instytucje zamawiające mogą wymagać od oferentów przedstawienia bilansu jako dowodu sytuacji finansowej, nawet jeśli przepisy krajowe dotyczące jego sporządzania się różnią, pod warunkiem że wymogi są proporcjonalne i obiektywnie związane z przedmiotem zamówienia.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2004/18 w kontekście wymogów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej kandydatów w przetargach publicznych. Sąd krajowy zapytał, czy instytucja zamawiająca może wymagać przedstawienia bilansu jako dowodu zdolności finansowej, nawet jeśli przepisy krajowe dotyczące jego sporządzania (zwłaszcza w zakresie wypłaty dywidend) się różnią. Trybunał uznał, że jest to dopuszczalne, o ile wymogi są proporcjonalne do przedmiotu zamówienia i obiektywnie odzwierciedlają zdolność wykonawcy. W przypadku, gdy wykonawca nie może spełnić wymogu z powodu różnic prawnych lub umów o przekazywanie zysków, może powołać się na zdolności innego podmiotu.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2004/18/WE w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych. Sąd krajowy z Węgier zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami dotyczącymi możliwości ustanawiania przez instytucje zamawiające minimalnych wymogów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej kandydatów, opartych na konkretnych pozycjach bilansu, nawet jeśli przepisy krajowe dotyczące sporządzania sprawozdań finansowych się różnią. Sprawa dotyczyła przetargu, w którym wymóg ekonomiczny zakładał, że wynik w bilansie nie może być ujemny przez więcej niż jeden rok obrotowy. Hochtief Węgry, węgierski oddział niemieckiej spółki, zakwestionował ten wymóg, wskazując, że umowa o przekazywaniu zysków do spółki dominującej powoduje, iż wynik w bilansie spółki zależnej jest regularnie zerowy lub ujemny, co jest zgodne z prawem niemieckim, ale nie z węgierskim. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytania, stwierdził, że instytucje zamawiające mają prawo nakładać minimalne wymogi dotyczące sytuacji ekonomicznej i finansowej, posługując się konkretnymi elementami bilansu (art. 44 ust. 2 i art. 47 ust. 1 lit. b dyrektywy 2004/18). Kluczowe jest, aby te wymogi były obiektywnie odpowiednie do oceny zdolności wykonawcy i proporcjonalne do przedmiotu zamówienia. Trybunał podkreślił, że nawet jeśli istnieją rozbieżności między prawami krajowymi dotyczącymi sporządzania bilansów, nie można z tego powodu odmówić możliwości nakładania takich wymogów. W odniesieniu do sytuacji, gdy wykonawca nie może spełnić wymogu z powodu różnic prawnych lub umów o przekazywanie zysków, Trybunał wyjaśnił, że wykonawca może powołać się na zdolności innego podmiotu (art. 47 ust. 2 dyrektywy). W przypadku Hochtief Węgry, które regularnie przekazywało zyski spółce dominującej, jedyną możliwością było skorzystanie z art. 47 ust. 2, co oznaczało, że spółka dominująca musiała zagwarantować dostępność niezbędnych środków. Trybunał uznał, że ta możliwość jest szczególnie odpowiednia w takich sytuacjach, pozwalając spółce dominującej na zaradzenie problemom swojej spółki zależnej.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (6)

Argumenty

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy