C-215/16, C-216/16, C-220/16 i C-221/16

Trybunał orzekł, że opłata obciążająca turbiny wiatrowe nie narusza dyrektyw UE dotyczących promowania energii odnawialnej ani opodatkowania produktów energetycznych, ponieważ nie jest to podatek od energii elektrycznej.

Sprawa dotyczyła opłaty nałożonej na turbiny wiatrowe w Hiszpanii, która miała pokryć szkody środowiskowe. Skarżący twierdzili, że opłata ta jest niezgodna z dyrektywami UE dotyczącymi promowania energii odnawialnej (2009/28/WE) oraz opodatkowania produktów energetycznych (2003/96/WE i 2008/118/WE). Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że dyrektywa 2009/28/WE nie zakazuje takich opłat, a jedynie promuje energię odnawialną poprzez systemy wsparcia. Ponadto, Trybunał stwierdził, że opłata ta nie jest podatkiem od energii elektrycznej w rozumieniu dyrektyw 2003/96/WE i 2008/118/WE, ponieważ nie jest obliczana od ilości wyprodukowanej energii ani od jej zużycia, a jedynie od posiadania turbiny. W związku z tym, opłata ta nie podlega przepisom tych dyrektyw.

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczyły wykładni kilku dyrektyw Unii Europejskiej w związku z opłatą nałożoną na turbiny wiatrowe w hiszpańskiej wspólnocie autonomicznej Kastylia-La Mancha. Skarżący, producenci energii elektrycznej z wiatru, kwestionowali zgodność tej opłaty z prawem UE, twierdząc, że narusza ona cele promowania energii odnawialnej (dyrektywa 2009/28/WE) oraz zasady opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (dyrektywy 2003/96/WE i 2008/118/WE). Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytania prejudycjalne, najpierw odniósł się do dyrektywy 2009/28/WE. Stwierdził, że choć dyrektywa ta ma na celu promowanie energii odnawialnej i określa obowiązkowe cele krajowe, nie zakazuje ona państwom członkowskim nakładania opłat na instalacje produkujące energię odnawialną. Państwa członkowskie mają swobodę wyboru środków do osiągnięcia tych celów, a systemy wsparcia wymienione w dyrektywie nie są obowiązkowe. Ponadto, art. 13 ust. 1 lit. e) dyrektywy, dotyczący przejrzystości i zasadności kosztów opłat administracyjnych, nie zakazuje ustanawiania podatków takich jak sporna opłata. Następnie Trybunał zbadał zgodność opłaty z dyrektywą 2003/96/WE dotyczącą opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej. Stwierdził, że opłata ta nie jest podatkiem od energii elektrycznej w rozumieniu tej dyrektywy, ponieważ nie jest obliczana od ilości wyprodukowanej energii ani od jej zużycia. Opłata jest ryczałtowa, zależna od liczby turbin i ich mocy, a jej wymagalność wynika z samego faktu posiadania turbiny lub zezwolenia, niezależnie od produkcji czy sprzedaży energii. W związku z tym, opłata ta nie jest objęta zakresem zastosowania dyrektywy 2003/96/WE. Podobnie, analizując dyrektywę 2008/118/WE dotyczącą ogólnych zasad podatku akcyzowego, Trybunał uznał, że opłata ta nie jest podatkiem obciążającym konsumpcję produktów energetycznych lub energii elektrycznej, a zatem nie jest objęta zakresem zastosowania tej dyrektywy. Kwestia, czy opłata służy szczególnemu celowi (np. środowiskowemu), podlega ocenie prawa krajowego. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że sporna opłata nie narusza żadnej z analizowanych dyrektyw UE.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy