C-212/04
Podsumowanie
TSUE orzekł, że prawo UE sprzeciwia się wykorzystywaniu kolejnych umów na czas określony w sektorze publicznym, jeśli jedynym uzasadnieniem jest przepis krajowy, a także że wąska definicja 'kolejnych umów' i zakaz ich przekształcania w umowy na czas nieokreślony mogą naruszać prawo UE.
Sprawa dotyczyła interpretacji dyrektywy 1999/70 w sprawie pracy na czas określony, w kontekście greckich przepisów dotyczących umów na czas określony w sektorze publicznym. TSUE rozstrzygnął, że prawo UE sprzeciwia się sytuacji, w której jedynym uzasadnieniem dla kolejnych umów na czas określony jest ogólny przepis krajowy, a także że zbyt wąska definicja 'kolejnych umów' oraz całkowity zakaz ich przekształcania w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym mogą naruszać prawo UE. Podkreślono również obowiązek sądów krajowych do dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem UE, nawet w przypadku opóźnionej transpozycji dyrektywy.
Sprawa C-212/04 dotyczyła wykładni dyrektywy 1999/70/WE w sprawie pracy na czas określony, w szczególności klauzul 1 i 5 Porozumienia ramowego dotyczącego zapobiegania nadużyciom wynikającym z kolejnych umów na czas określony. Greccy pracownicy sektora publicznego, zatrudnieni na podstawie kolejnych umów na czas określony, domagali się uznania ich stosunku pracy za umowę na czas nieokreślony. Sąd krajowy zwrócił się do TSUE z pytaniami dotyczącymi interpretacji pojęć 'obiektywne powody' uzasadniające takie umowy, definicji 'kolejnych umów' oraz skutków zakazu ich przekształcania w umowy na czas nieokreślony w greckim prawie. TSUE orzekł, że prawo UE sprzeciwia się sytuacji, w której jedynym uzasadnieniem dla kolejnych umów na czas określony jest ogólny przepis ustawowy lub wykonawczy państwa członkowskiego. Podkreślono, że pojęcie 'obiektywnych powodów' wymaga konkretnych okoliczności związanych z działalnością. Ponadto, TSUE stwierdził, że zbyt wąska definicja 'kolejnych umów' (np. przerwa 20 dni roboczych) oraz całkowity zakaz przekształcania takich umów w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym, jeśli służą one zwyczajnym i stałym potrzebom pracodawcy, mogą naruszać prawo UE. Trybunał przypomniał również o obowiązku sądów krajowych do dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem UE, nawet jeśli transpozycja dyrektywy nastąpiła po terminie, podkreślając, że obowiązek ten powstaje z chwilą upływu terminu transpozycji.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Obowiązek ten powstaje z chwilą upływu terminu transpozycji dyrektywy, a sądy krajowe są zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego w świetle brzmienia i celu dyrektywy, tak aby osiągnąć wskazane rezultaty.
Uzasadnienie
TSUE wyjaśnił, że obowiązek zgodnej wykładni wynika z art. 10 akapit drugi WE i art. 249 akapit trzeci WE oraz samej dyrektywy. Powstaje on z chwilą upływu terminu transpozycji, nawet jeśli transpozycja nastąpiła po terminie i dyrektywa nie ma bezpośredniej skuteczności.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (w zakresie interpretacji prawa UE)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Konstantinos Adeneler i in. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Ellinikos Organismos Galaktos (ELOG) | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd grecki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Wspólnot Europejskich | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (13)
Główne
TWE art. 234
Traktat WE
Dyrektywa 1999/70/WE
Dyrektywa Rady 1999/70/WE
Porozumienie ramowe art. klauzula 1 lit. b)
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Porozumienie ramowe art. klauzula 5
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Porozumienie ramowe art. klauzula 5 ust. 1 lit. a)
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Porozumienie ramowe art. klauzula 2 lit. b)
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Pomocnicze
Ustawa nr 2190/1994 art. art. 21 ust. 2
Ustawa nr 2190/1994 (Grecja)
Dekret prezydencki nr 81/2003 art. art. 5 ust. 1 lit. a)
Dekret prezydencki nr 81/2003 (Grecja)
Dekret prezydencki nr 81/2003 art. art. 5 ust. 3
Dekret prezydencki nr 81/2003 (Grecja)
Dekret prezydencki nr 81/2003 art. art. 5 ust. 4
Dekret prezydencki nr 81/2003 (Grecja)
Dekret prezydencki nr 164/2004 art. art. 11
Dekret prezydencki nr 164/2004 (Grecja)
TWE art. 10 akapit drugi
Traktat WE
TWE art. 249 akapit trzeci
Traktat WE
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawo UE wymaga, aby 'obiektywne powody' uzasadniające kolejne umowy na czas określony były konkretne i związane z charakterem działalności, a nie tylko wynikały z ogólnego przepisu krajowego. Zbyt wąska definicja 'kolejnych umów' (np. 20 dni roboczych przerwy) oraz całkowity zakaz przekształcania umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym, jeśli służą one stałym potrzebom, naruszają prawo UE. Sądy krajowe są zobowiązane do wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem UE od momentu upływu terminu transpozycji dyrektywy, nawet jeśli transpozycja nastąpiła po terminie.
Odrzucone argumenty
Argumenty greckiego rządu i Komisji dotyczące bezprzedmiotowości niektórych pytań prejudycjalnych zostały odrzucone przez TSUE. Argument, że przepisy krajowe dotyczące umów na czas określony w sektorze publicznym są zgodne z prawem UE, został w dużej mierze odrzucony przez TSUE w kontekście zapobiegania nadużyciom.
Godne uwagi sformułowania
pojęcie 'obiektywne powody' wymaga, by wykorzystanie tego szczególnego rodzaju stosunków pracy [...] było uzasadnione występowaniem konkretnych okoliczności dotyczących w szczególności rozpatrywanej działalności i warunków jej wykonywania nieelastyczna i wąska definicja następczego charakteru szeregu kolejnych umów o pracę pozwalałaby na zatrudnianie pracowników przez lata w sposób niegwarantujący im żadnej stabilności obowiązek zgodnej wykładni prawa krajowego jest nieodłączną cechą systemu traktatowego począwszy od daty wejścia w życie dyrektywy sądy państw członkowskich zobowiązane są tak dalece jak jest to możliwe do powstrzymania się od dokonywania wykładni prawa wewnętrznego w sposób, który poważnie zagrażałby [...] osiągnięciu wskazanego w niej rezultatu.
Skład orzekający
V. Skouris
prezes
P. Jann
prezes_izby
C.W.A. Timmermans
prezes_izby
A. Rosas
prezes_izby
J. Malenovský
prezes_izby
J.P. Puissochet
sędzia
R. Schintgen
sprawozdawca
N. Colneric
sędzia
J. Klučka
sędzia
U. Lõhmus
sędzia
E. Levits
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja dyrektywy 1999/70/WE w zakresie zapobiegania nadużyciom wynikającym z kolejnych umów na czas określony, zwłaszcza w sektorze publicznym. Obowiązek zgodnej wykładni prawa krajowego."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki prawa greckiego w zakresie umów na czas określony, ale zasady interpretacji prawa UE są uniwersalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu umów na czas określony i nadużyć w zatrudnieniu, co jest istotne dla wielu pracowników i pracodawców. Wykładnia TSUE ma bezpośrednie przełożenie na praktykę prawną.
“Koniec z umowami na czas określony 'na niby'? TSUE wyjaśnia, kiedy pracodawcy łamią prawo.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI