C-211/12

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że sankcja za opóźnienie w przedstawieniu dowodu wykorzystania pozwolenia na przywóz powinna być obliczana na podstawie faktycznie zastosowanej stawki zabezpieczenia, a nie stawki niższej, nawet jeśli dotyczy ona produktów zwolnionych z cła.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących systemu pozwoleń na przywóz produktów rolnych, w szczególności zasad obliczania sankcji za opóźnienie w przedstawieniu dowodu wykorzystania pozwolenia. Martini SpA kwestionowało sposób obliczenia przepadku zabezpieczenia, argumentując, że powinien on być oparty na niższej stawce zabezpieczenia. Trybunał Sprawiedliwości UE wyjaśnił, że celem zabezpieczenia jest nie tylko gwarancja przywozu, ale także terminowe przedstawienie dowodu jego wykorzystania. Orzeczono, że sankcja powinna być obliczana na podstawie faktycznie zastosowanej stawki zabezpieczenia, a nie stawki niższej, chyba że importer powoła się jednocześnie na kilka pozwoleń.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Roma dotyczył wykładni art. 35 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1291/2000 w sprawie systemu pozwoleń na przywóz produktów rolnych. Spór między Martini SpA a Ministero delle Attività produttive dotyczył sankcji nałożonej na Martini za zwłokę w przedstawieniu dowodu wykorzystania pozwolenia na przywóz kukurydzy z Bułgarii. Martini kwestionowało sposób obliczenia kwoty podlegającej przepadkowi zabezpieczenia, twierdząc, że powinna być ona oparta na niższej stawce (1 EUR/tonę) zamiast wyższej stawki (30 EUR/tonę) zastosowanej w jego przypadku. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytania prejudycjalne, wyjaśnił, że celem zabezpieczenia jest nie tylko zagwarantowanie wykonania zobowiązania do przywozu, ale także zapewnienie terminowego przedstawienia dowodu jego wykorzystania, co jest kluczowe dla zarządzania ilościowymi uzgodnieniami przywozu. Odnosząc się do sposobu obliczania sankcji za zwłokę, Trybunał orzekł, że kwota podlegająca przepadkowi powinna być obliczana na podstawie stawki zabezpieczenia, która rzeczywiście została zastosowana przy złożeniu wniosku o wydanie pozwolenia. Podkreślono, że ostatnia część art. 35 ust. 4 lit. c) rozporządzenia nr 1291/2000, która przewiduje uwzględnienie najniższej stawki, ma zastosowanie tylko wtedy, gdy importer powołuje się jednocześnie na kilka pozwoleń dotyczących tego samego produktu i pochodzenia, a właściwy organ może rzeczywiście zastosować te różne stawki. W przypadku Martini, jeśli nie przedstawiło ono jednocześnie kilku takich pozwoleń, zasada ta nie ma zastosowania. Nawet jeśli zasada ta miałaby zastosowanie, zwrot „najniższa stawka stosowana w przywozie” obejmuje sytuację, gdy stawka przy pełnej stawce celnej jest niższa niż stawka w ramach systemu preferencyjnego (jak w przypadku zwolnienia z cła). Ostatecznie, Trybunał orzekł, że sankcja powinna być obliczona na podstawie faktycznie zastosowanej stawki zabezpieczenia, a okoliczność, że była ona wyższa niż stawka dla innych przywozów tego samego produktu zwolnionych z cła, jest bez znaczenia dla tej wykładni.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (5)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy