C-202/24
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że sąd wykonujący nakaz aresztowania musi niezależnie zbadać ryzyko naruszenia praw podstawowych osoby przekazywanej do Zjednoczonego Królestwa, nawet jeśli wykluczono ryzyko naruszenia EKPC, zwłaszcza w kontekście zmian w prawie dotyczącym warunkowego zwolnienia.
Sprawa dotyczyła wniosku o przekazanie osoby MA do Zjednoczonego Królestwa w celu przeprowadzenia postępowania karnego. MA argumentował, że przekazanie naruszy jego prawa podstawowe, w tym zasadę ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (art. 49 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE), ze względu na zmianę przepisów dotyczących warunkowego zwolnienia po domniemanym popełnieniu przestępstwa. Sąd odsyłający z Irlandii zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy sąd wykonujący nakaz musi przeprowadzić dalsze badanie ryzyka naruszenia praw podstawowych, nawet jeśli sądy krajowe uznały, że nie ma takiego ryzyka w kontekście EKPC. Trybunał stwierdził, że sąd wykonujący nakaz musi przeprowadzić niezależne badanie, biorąc pod uwagę art. 604 lit. c) umowy o handlu i współpracy, i może odmówić przekazania, jeśli istnieją istotne podstawy do sądzenia, że występuje rzeczywiste ryzyko naruszenia praw podstawowych.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) dotyczył wykładni Umowy o handlu i współpracy między UE a Zjednoczonym Królestwem w związku z art. 49 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE. Sprawa dotyczyła wykonania czterech nakazów aresztowania wydanych przez brytyjskie organy sądowe przeciwko MA w celu przeprowadzenia postępowania karnego. MA argumentował, że jego przekazanie do Zjednoczonego Królestwa naruszy zasadę ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, ponieważ system warunkowego zwolnienia w Irlandii Północnej został zmieniony po domniemanym popełnieniu przestępstw, za które jest ścigany. Zmiana ta polegała na przejściu od automatycznego zwolnienia warunkowego po odbyciu połowy kary do konieczności zatwierdzenia przez organ i odbycia dwóch trzecich kary. Sąd odsyłający zauważył, że choć sądy Zjednoczonego Królestwa uznały tę zmianę za zgodną z EKPC, a MA ma możliwość wniesienia skargi do ETPC, to nie wypowiedział się jeszcze w przedmiocie następstw art. 49 Karty w takich okolicznościach. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że sąd wykonujący nakaz aresztowania (w tym przypadku irlandzki) musi przeprowadzić niezależne badanie ryzyka naruszenia art. 49 ust. 1 Karty, nawet jeśli wcześniej wykluczono ryzyko naruszenia EKPC. Badanie to powinno uwzględniać indywidualną sytuację MA i może prowadzić do odmowy przekazania, jeśli istnieją obiektywne, wiarygodne i aktualne dane wskazujące na rzeczywiste ryzyko naruszenia praw podstawowych. Sąd wykonujący nakaz powinien zwrócić się o dodatkowe informacje i gwarancje do organu wydającego nakaz, a odmowa przekazania jest możliwa tylko wtedy, gdy te gwarancje okażą się niewystarczające do wykluczenia ryzyka. Kluczowe jest ustalenie, czy zmiana przepisów dotyczących warunkowego zwolnienia faktycznie skutkuje wymierzeniem kary surowszej niż ta, która groziła w momencie popełnienia czynu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, sąd wykonujący nakaz powinien przeprowadzić niezależne badanie ryzyka naruszenia art. 49 ust. 1 Karty, nawet jeśli ryzyko naruszenia EKPC zostało wykluczone. Może odmówić wykonania nakazu, jeśli istnieją istotne podstawy, by sądzić, że występuje rzeczywiste ryzyko zmiany zakresu kary grożącej w dniu popełnienia przestępstwa, skutkującej wymierzeniem kary surowszej niż pierwotnie przewidziana.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że umowa o handlu i współpracy nie opiera się na tak wysokim poziomie zaufania jak zasada wzajemnego uznawania między państwami członkowskimi UE. Artykuł 604 lit. c) umowy pozwala na żądanie dodatkowych gwarancji w przypadku ryzyka naruszenia praw podstawowych. Sąd wykonujący nakaz musi przeprowadzić własną, niezależną ocenę ryzyka, biorąc pod uwagę indywidualną sytuację osoby przekazywanej i ewentualnie zwrócić się o dodatkowe informacje i gwarancje do organu wydającego nakaz. Odmowa przekazania jest możliwa, jeśli te gwarancje okażą się niewystarczające do wykluczenia rzeczywistego ryzyka naruszenia praw podstawowych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
osoba, której dotyczy nakaz (MA) - w zakresie konieczności przeprowadzenia dalszego badania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| MA | osoba_fizyczna | osoba, której dotyczy nakaz aresztowania |
| Minister for Justice and Equality | organ_krajowy | uczestnik postępowania |
| Irlandia | panstwo_czlonkowskie | uczestnik postępowania |
| rząd węgierski | organ_krajowy | uczestnik postępowania |
| rząd Zjednoczonego Królestwa | organ_krajowy | uczestnik postępowania |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | uczestnik postępowania |
Przepisy (19)
Główne
Umowa o handlu i współpracy art. 524 § 2
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 604 § lit. c)
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Karta art. 49 § 1
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Pomocnicze
Umowa o handlu i współpracy art. 1
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 3 § 1
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 522 § 1
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 524 § 1
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 596
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 599 § 3
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 600
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 601
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 602
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 603
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Umowa o handlu i współpracy art. 613 § 2
Umowa o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony
Karta art. 52 § 3
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Karta art. 19
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
EKPC art. 7 § 1
Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW art. 1 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi
Umowa o wystąpieniu art. 126
Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd wykonujący nakaz musi przeprowadzić niezależne badanie ryzyka naruszenia art. 49 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE, nawet jeśli ryzyko naruszenia EKPC zostało wykluczone. Zmiana przepisów dotyczących warunkowego zwolnienia po popełnieniu przestępstwa może stanowić naruszenie zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, jeśli prowadzi do wymierzenia surowszej kary. Umowa o handlu i współpracy między UE a Zjednoczonym Królestwem nie opiera się na tak wysokim poziomie zaufania jak mechanizm europejskiego nakazu aresztowania między państwami członkowskimi, co uzasadnia bardziej szczegółowe badanie ryzyka naruszenia praw podstawowych.
Odrzucone argumenty
Sąd wykonujący nakaz może oprzeć się na orzecznictwie sądów Zjednoczonego Królestwa i ogólnych gwarancjach systemu sądownictwa, wykluczając ryzyko naruszenia EKPC i tym samym art. 49 ust. 1 Karty. Zastosowanie nowego systemu warunkowego zwolnienia do przestępstw popełnionych przed jego wejściem w życie nie jest niezgodne z EKPC, a zatem nie może być podstawą do odmowy przekazania.
Godne uwagi sformułowania
sąd wykonujący nakaz powinien przeprowadzić niezależne badanie istnienia tego ryzyka rzeczywiste ryzyko zmiany samego zakresu kary grożącej w dniu popełnienia danego przestępstwa, skutkującej wymierzeniem kary surowszej niż kara, którą pierwotnie dany czyn zabroniony był zagrożony nie można poprzestać na wzięciu pod uwagę orzecznictwa Supreme Court of the United Kingdom [...] lub ogólnych gwarancji oferowanych przez istniejący w tym państwie system sądownictwa zasada wzajemnego zaufania w sposób szczególny kształtuje stosunki między państwami członkowskimi
Skład orzekający
K. Lenaerts
prezes
L. Bay Larsen
wiceprezes, sprawozdawca
K. Jürimäe
prezes izby
C. Lycourgos
prezes izby
E. Regan
prezes izby
T. von Danwitz
prezes izby
F. Biltgen
prezes izby
Z. Csehi
prezes izby
S. Rodin
sędzia
A. Kumin
sędzia
N. Jääskinen
sędzia
M.L. Arastey Sahún
sędzia
M. Gavalec
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja obowiązków sądu wykonującego nakaz aresztowania w kontekście praw podstawowych i umów międzynarodowych po Brexicie, zwłaszcza w odniesieniu do zmian legislacyjnych wpływających na wykonanie kary."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji przekazania do Zjednoczonego Królestwa na podstawie umowy o handlu i współpracy, a nie mechanizmu europejskiego nakazu aresztowania między państwami członkowskimi UE. Wymaga indywidualnej oceny ryzyka w każdym przypadku.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy fundamentalnych praw jednostki w kontekście współpracy międzynarodowej po Brexicie, a także złożonej interakcji między prawem UE, prawem międzynarodowym (EKPC) i prawem krajowym. Wyjaśnia, jak sądy powinny badać ryzyko naruszenia praw podstawowych.
“Brexit i prawa podstawowe: Czy sąd musi badać ryzyko surowszej kary dla przekazywanych do Wielkiej Brytanii?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI