C-20/17

TSUE orzekł, że art. 4 Rozporządzenia nr 650/2012 wyłącza jurysdykcję krajowych sądów do wydawania krajowych poświadczeń spadkowych, jeśli zmarły nie miał ostatniego miejsca zwykłego pobytu w danym państwie członkowskim, nawet jeśli majątek spadkowy znajduje się na jego terytorium.

Sprawa dotyczyła wykładni art. 4 Rozporządzenia nr 650/2012 w kontekście jurysdykcji niemieckich sądów do wydania krajowego poświadczenia spadkowego. Zmarły, obywatel francuski, miał ostatnie miejsce zwykłego pobytu we Francji, ale posiadał majątek w Niemczech. Niemieckie sądy uznały się za niewłaściwe, powołując się na art. 4 rozporządzenia, który przyznaje jurysdykcję sądom państwa ostatniego miejsca zwykłego pobytu zmarłego. Sąd odsyłający pytał, czy art. 4 wyłącza jurysdykcję krajową do wydawania krajowych poświadczeń spadkowych, nawet jeśli majątek znajduje się w danym państwie. TSUE stwierdził, że art. 4 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym przyznającym jurysdykcję sądom, jeśli zmarły nie miał ostatniego miejsca zwykłego pobytu w tym państwie, nawet jeśli majątek spadkowy znajduje się na jego terytorium.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń dotyczących dziedziczenia. Sprawa została zainicjowana przez Vincenta Pierre’a Oberlego, który zwrócił się do niemieckiego sądu o wydanie krajowego poświadczenia dziedziczenia ograniczonego do majątku spadkowego położonego w Niemczech. Zmarły, ojciec wnioskodawcy, był obywatelem francuskim i miał ostatnie miejsce zwykłego pobytu we Francji. Majątek spadkowy znajdował się zarówno we Francji, jak i w Niemczech. Niemiecki sąd rejonowy uznał się za niewłaściwy, powołując się na art. 4 rozporządzenia, który przyznaje jurysdykcję sądom państwa ostatniego miejsca zwykłego pobytu zmarłego. Sąd odsyłający (Kammergericht Berlin) miał wątpliwości, czy prawodawca Unii zamierzał uregulować w sposób wyczerpujący jurysdykcję międzynarodową w zakresie wydawania krajowych poświadczeń dziedziczenia, czy też przepisy te nie obejmują krajowych poświadczeń spadkowych, które nie zastępują europejskiego poświadczenia spadkowego. Sąd odsyłający uważał również, że art. 4 rozporządzenia dotyczy wyłącznie orzeczeń sądowych, a krajowe poświadczenia spadkowe nie są orzeczeniami w tym sensie. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzekł, że art. 4 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje, że sądy tego państwa są właściwe do wydawania krajowych poświadczeń spadkowych, nawet jeśli zmarły nie miał w nim ostatniego miejsca zwykłego pobytu, a jedynie majątek spadkowy znajduje się na jego terytorium lub zmarły miał jego obywatelstwo. TSUE podkreślił, że celem rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego reżimu prawnego dla dziedziczenia transgranicznego, harmonizacja zasad ustalania jurysdykcji międzynarodowej oraz unikanie sprzecznych orzeczeń. Zasada jurysdykcji ogólnej oparta na miejscu zwykłego pobytu zmarłego ma zastosowanie do wszystkich postępowań spadkowych, w tym do wydawania krajowych poświadczeń spadkowych, niezależnie od ich charakteru spornego czy niespornego.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy