C-191/14, C-192/14, C-295/14, C-389/14 i od C-391/14 do C-393/14

Trybunał orzekł o nieważności art. 4 decyzji 2013/448/UE i załącznika II do tej decyzji, dotyczących krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, ograniczając skutki tej nieważności w czasie.

Sprawa dotyczyła ważności decyzji Komisji dotyczących przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w ramach unijnego systemu handlu emisjami. Sądy krajowe z Austrii, Niderlandów i Włoch zwróciły się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi ważności decyzji Komisji 2011/278/UE i 2013/448/UE. Głównym zarzutem było to, że sposób obliczenia jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego narusza przepisy dyrektywy 2003/87/WE, w szczególności art. 10a ust. 5. Trybunał stwierdził nieważność art. 4 decyzji 2013/448/UE i załącznika II do tej decyzji, uznając, że sposób ustalenia współczynnika korygującego był niezgodny z prawem UE, ale ograniczył skutki tej nieważności w czasie.

W niniejszym wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrzył wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez sądy krajowe z Austrii, Niderlandów i Włoch, dotyczące ważności dwóch decyzji Komisji Europejskiej: 2011/278/UE i 2013/448/UE. Decyzje te dotyczyły zasad przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w ramach unijnego systemu handlu emisjami (EU ETS) na lata 2013-2020. Głównym przedmiotem sporu było ustalenie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego, który miał zastosowanie do przydziału tych uprawnień. Przedsiębiorstwa z różnych państw członkowskich kwestionowały ważność decyzji Komisji, twierdząc, że sposób obliczenia tego współczynnika narusza przepisy dyrektywy 2003/87/WE, w szczególności art. 10a ust. 5, który określa zasady ustalania maksymalnej rocznej liczby uprawnień. Zarzucano, że przy obliczaniu tego współczynnika nie uwzględniono pewnych kategorii emisji, takich jak emisje z wytwarzania energii elektrycznej z gazów odlotowych czy z kogeneracji, co prowadziło do nierównowagi i naruszenia celów dyrektywy. Trybunał, po analizie przepisów dyrektywy i decyzji, stwierdził nieważność art. 4 decyzji 2013/448/UE oraz załącznika II do tej decyzji, uznając, że sposób ustalenia współczynnika korygującego był niezgodny z prawem Unii Europejskiej. Jednocześnie, ze względu na potrzebę zapewnienia pewności prawa i uniknięcia zakłóceń w funkcjonowaniu systemu handlu emisjami, Trybunał ograniczył skutki stwierdzonej nieważności w czasie, wskazując, że wywrą one skutki dopiero po upływie dziesięciu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku, co pozwoli Komisji na podjęcie niezbędnych działań.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (16)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy