C-184/22 i C-185/22
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że wypłacanie dodatku za nadgodziny pracownikom zatrudnionym w niepełnym wymiarze czasu pracy tylko za pracę przekraczającą normę pełnego wymiaru czasu pracy stanowi dyskryminację pośrednią ze względu na płeć, która nie może być uzasadniona celami zniechęcania do nadgodzin lub ochrony pracowników pełnoetatowych.
Sprawa dotyczyła pracownic zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, którym odmówiono dodatku za nadgodziny za pracę wykonywaną ponad ich umowny wymiar, ale poniżej normy pełnego wymiaru czasu pracy. Pracownicy ci twierdzili, że stanowi to dyskryminację ze względu na płeć, ponieważ większość pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze to kobiety. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że taka praktyka stanowi pośrednią dyskryminację płci, która nie może być usprawiedliwiona celami zniechęcania pracodawcy do nadgodzin lub zapobiegania mniej korzystnemu traktowaniu pracowników pełnoetatowych.
W niniejszej sprawie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez niemiecki Bundesarbeitsgericht (sąd pracy) dotyczące wykładni przepisów UE w zakresie równości traktowania kobiet i mężczyzn w zatrudnieniu. Spór dotyczył pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, którzy domagali się dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Zgodnie z niemieckim układem zbiorowym pracy, dodatek ten przysługiwał tylko za godziny pracy przekraczające normę czasu pracy obowiązującą pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy (38,5 godziny tygodniowo). Pracownice, zatrudnione odpowiednio na 40% i 80% etatu, twierdziły, że taka regulacja stanowi dyskryminację pośrednią ze względu na płeć, ponieważ większość pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze to kobiety. Trybunał, analizując klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz art. 157 TFUE i dyrektywę 2006/54/WE, stwierdził, że odmienne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, polegające na wypłacaniu dodatku za nadgodziny tylko po przekroczeniu progu 38,5 godziny tygodniowo, stanowi „mniej korzystne” traktowanie w rozumieniu prawa UE. Trybunał uznał, że takie traktowanie nie może być uzasadnione ani celem zniechęcania pracodawcy do nadgodzin, ani celem zapobiegania mniej korzystnemu traktowaniu pracowników pełnoetatowych. W przypadku pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć, wystarczy, że regulacja stawia w niekorzystnym położeniu znacznie wyższy odsetek kobiet niż mężczyzn, nawet jeśli grupa pracowników nieobjętych niekorzystnym traktowaniem (pracownicy pełnoetatowi) nie składa się ze znacznie większej liczby mężczyzn. Sąd odsyłający ma zbadać, czy dane statystyczne potwierdzają takie niekorzystne położenie kobiet.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Tak, stanowi nierówne traktowanie.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, aby otrzymać dodatek za nadgodziny, muszą przepracować tę samą liczbę godzin co pracownicy pełnoetatowi, co stanowi dla nich większe obciążenie i czyni osiągnięcie tego progu mniej prawdopodobnym. Jest to traktowanie mniej korzystne, chyba że uzasadnione obiektywnymi przyczynami.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| IK | osoba_fizyczna | skarżący |
| CM | osoba_fizyczna | skarżący |
| KfH Kuratorium für Dialyse und Nierentransplantation e.V. | spolka | pozwany |
| Rząd duński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd polski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd norweski | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (16)
Główne
TFUE art. 157
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Dyrektywa 2006/54/WE art. 2 ust. 1 lit. b)
Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Dyrektywa 2006/54/WE art. 4 akapit pierwszy
Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Dyrektywa 97/81/WE art. Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin
Dyrektywa Rady 97/81/WE
Porozumienie ramowe art. klauzula 4 pkt 1
Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin
Pomocnicze
Porozumienie ramowe art. klauzula 4 pkt 2
Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin
AGG art. § 1
Allgemeines Gleichbehandlungsgesetz
AGG art. § 7
Allgemeines Gleichbehandlungsgesetz
AGG art. § 15 ust. 2
Allgemeines Gleichbehandlungsgesetz
Entgelttransparenzgesetz art. § 3 ust. 1
Gesetz zur Förderung der Entgelttransparenz zwischen Frauen und Männern
Entgelttransparenzgesetz art. § 7
Gesetz zur Förderung der Entgelttransparenz zwischen Frauen und Männern
ustawa o pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy i umowach o pracę na czas określony art. § 4 ust. 1
Gesetz über Teilzeitarbeit und befristete Arbeitsverträge
MTV art. § 10 ust. 1
Manteltarifvertrag
MTV art. § 10 ust. 6
Manteltarifvertrag
MTV art. § 10 ust. 7
Manteltarifvertrag
MTV art. § 13 ust. 1
Manteltarifvertrag
Argumenty
Skuteczne argumenty
Regulacja dotycząca dodatku za nadgodziny stanowi nierówne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym i pełnym wymiarze czasu pracy. Nierówne traktowanie stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na płeć, ponieważ dotyka w większym stopniu kobiety. Cele zniechęcania do nadgodzin i ochrony pracowników pełnoetatowych nie uzasadniają dyskryminacji.
Godne uwagi sformułowania
pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy nie mogą być traktowani w mniej korzystny sposób niż porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze godzin jedynie z tytułu zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin, o ile odmienne traktowanie nie znajduje uzasadnienia w przyczynach o charakterze obiektywnym pośrednia dyskryminacja ze względu na płeć [...] sytuacja, w której z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka stawiałyby osoby danej płci w szczególnie niekorzystnym położeniu w porównaniu do osób innej płci, chyba że dany przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem, a środki osiągnięcia tego celu są właściwe i niezbędne
Skład orzekający
A. Arabadjiev
prezes izby
T. von Danwitz
sędzia
P. G. Xuereb
sędzia
A. Kumin
sprawozdawca
I. Ziemele
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów UE dotyczących równości traktowania, dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć w kontekście pracy w niepełnym wymiarze czasu i dodatku za nadgodziny."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wynikającej z niemieckiego układu zbiorowego pracy, ale zasady są uniwersalne dla prawa UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu nierówności płacowych i dyskryminacji w miejscu pracy, szczególnie w kontekście pracy w niepełnym wymiarze godzin, która często dotyka kobiety.
“Czy dodatek za nadgodziny może być narzędziem dyskryminacji kobiet? TSUE wyjaśnia.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI