C-180/06

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2009-05-14
cjeuprawo_ue_ogolnejurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowychWysokatrybunal
jurysdykcjakonsumentrozporządzenie Bruksela Iumowy konsumenckiesprzedaż wysyłkowareklama wprowadzająca w błądroszczenie umowne

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że jurysdykcja w sprawach o wydanie nagrody wygranej w konkursie marketingowym zależy od tego, czy sprzedawca zobowiązał się umownie do jej wypłaty lub czy konsument złożył zamówienie.

Sprawa dotyczyła jurysdykcji w sporze konsumentki z niemiecką firmą sprzedaży wysyłkowej, która obiecała jej nagrodę. Konsumentka dochodziła wydania nagrody, twierdząc, że została wprowadzona w błąd. Kluczowe pytanie brzmiało, czy takie roszczenie można uznać za umowne w rozumieniu rozporządzenia Bruksela I, co determinowałoby właściwość sądu. Trybunał stwierdził, że jurysdykcja konsumenta jest możliwa, jeśli sprzedawca prawnie zobowiązał się do zapłaty nagrody lub jeśli konsument złożył zamówienie na towary.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji w sprawach konsumenckich. Sprawa dotyczyła konsumentki, która otrzymała od niemieckiej firmy sprzedaży wysyłkowej obietnicę wygrania nagrody w wysokości 20 000 EUR. Firma twierdziła, że konsumentka nie złożyła zamówienia, a przyznanie nagrody nie było uzależnione od zakupu. Konsumentka dochodziła wydania nagrody przed sądem austriackim, powołując się na przepisy o ochronie konsumentów i rozporządzenie nr 44/2001. Sąd krajowy miał wątpliwości, czy takie roszczenie można uznać za umowne w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, zwłaszcza gdy nie doszło do złożenia zamówienia. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując przepisy rozporządzenia i wcześniejsze orzecznictwo (wyroki w sprawach C-96/00 Gabriel i C-27/02 Engler), orzekł, że jurysdykcja sądu miejsca zamieszkania konsumenta w takich sprawach jest możliwa pod dwoma warunkami: po pierwsze, jeśli zawodowy sprzedawca prawnie zobowiązał się do zapłaty przyrzeczonej nagrody, lub po drugie, jeśli konsument złożył zamówienie na produkty oferowane przez sprzedawcę. W przypadku braku takiego zobowiązania lub zamówienia, roszczenie nie wchodzi w zakres stosowania art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Tak, ale pod warunkiem, że zawodowy sprzedawca prawnie zobowiązał się do zapłaty nagrody lub konsument złożył zamówienie na produkty.

Uzasadnienie

Trybunał stwierdził, że art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001 ma szerszy zakres niż jego poprzednik w konwencji brukselskiej. Jednakże, aby jurysdykcja sądu miejsca zamieszkania konsumenta mogła być zastosowana, musi istnieć umowa. Umowa taka istnieje, jeśli sprzedawca zobowiązał się prawnie do zapłaty nagrody lub jeśli konsument złożył zamówienie. Samo podstępne przyrzeczenie nagrody bez zobowiązania lub zamówienia nie wystarcza.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

udzielono odpowiedzi na pytanie

Strony

NazwaTypRola
Renate Ilsingerosoba_fizycznapowódka
Martin Dreschers, działający w charakterze zarządcy masy upadłościowej Schlank & Schick GmbHspolkapozwany

Przepisy (5)

Główne

Rozporządzenie nr 44/2001 art. 15 § 1 lit. c

Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych

Przepis ten ma zastosowanie do umów konsumenckich, jeśli zawodowy kontrahent prowadzi działalność w państwie członkowskim, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania, lub taką działalność w jakikolwiek sposób kieruje do tego państwa członkowskiego, a umowa wchodzi w zakres tej działalności. Kluczowe jest istnienie umowy, która może być zawarta poprzez zobowiązanie prawne sprzedawcy do zapłaty nagrody lub złożenie zamówienia przez konsumenta.

KSchG art. 5j

Konsumentenschutzgesetz (austriacka ustawa o ochronie konsumentów)

Przepis ten przyznaje konsumentowi prawo do dochodzenia na drodze sądowej wydania nagrody przyrzeczonej w ramach akcji marketingowej, która mogła wprowadzić go w błąd.

Pomocnicze

konwencja brukselska art. 13 § akapit pierwszy pkt 3

Konwencja z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych

Przepis ten stanowił podstawę dla wykładni art. 15 rozporządzenia nr 44/2001. Wymagał istnienia umowy dotyczącej świadczenia usług lub dostawy rzeczy ruchomych, zawartej przez konsumenta.

TWE art. 68 § 1

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską

Przepis dotyczący możliwości przedstawienia przez sąd krajowy wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

TWE art. 234

Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską

Przepis dotyczący możliwości przedstawienia przez sąd krajowy wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Roszczenie konsumentki o wydanie nagrody może być uznane za umowne w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001, jeśli sprzedawca zobowiązał się do jej wypłaty lub konsument złożył zamówienie. Rozporządzenie nr 44/2001 ma szerszy zakres niż konwencja brukselska, co pozwala na objęcie nim sytuacji, w których nie doszło do pełnego zawarcia umowy dwustronnej.

Odrzucone argumenty

Roszczenie o wydanie nagrody, przyrzeczonej w ramach akcji marketingowej, nie jest roszczeniem umownym, jeśli nie towarzyszy mu złożenie zamówienia na towary lub prawne zobowiązanie sprzedawcy do zapłaty nagrody. Przepisy dotyczące jurysdykcji w sprawach konsumenckich powinny być interpretowane wąsko i nie powinny wykraczać poza przypadki wyraźnie określone w rozporządzeniu.

Godne uwagi sformułowania

strona słabsza powinna być chroniona przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne chwyt handlowy tego rodzaju jak ten, który doprowadził do rozpatrywanego sporu, miał sam w sobie charakter umowny lub związany z umową w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 44/2001 w jego obecnym brzmieniu.

Skład orzekający

P. Jann

prezes izby

M. Ilešič

sędzia

A. Tizzano

sędzia

E. Levits

sędzia

J.J. Kasel

sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Określenie jurysdykcji w sporach konsumenckich dotyczących roszczeń z akcji marketingowych, zwłaszcza gdy nie doszło do pełnego zawarcia umowy sprzedaży."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy wykładni rozporządzenia nr 44/2001 i może być stosowane do podobnych przepisów prawa UE. Konieczna jest ocena konkretnych okoliczności sprawy przez sąd krajowy.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa dotyczy powszechnego zjawiska nieuczciwych praktyk marketingowych i pokazuje, jak prawo UE chroni konsumentów, nawet w nietypowych sytuacjach umownych.

Wygrana nagroda czy pułapka? Kiedy sąd UE ochroni konsumenta przed nieuczciwym marketingiem.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI