C-18/24
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że procedura współpracy między organami nadzoru państwa przyjmującego a państwa siedziby ma zastosowanie do naruszeń przepisów o PRIIP i dystrybucji ubezpieczeń, a organy państwa przyjmującego mogą nakładać sankcje bez uprzedniego wyczerpania procedury współpracy, o ile nie dotyczą one warunków zezwolenia ani nie skutkują zakazem działalności.
Sprawa dotyczyła wykładni art. 155 dyrektywy Wypłacalność II w kontekście nałożenia grzywny przez czeski bank narodowy na słowackiego ubezpieczyciela za naruszenie przepisów o PRIIP i dystrybucji ubezpieczeń. Sąd odsyłający pytał, czy procedura współpracy między organami nadzoru państwa przyjmującego i państwa siedziby ma zastosowanie do naruszeń tych przepisów, oraz czy organy państwa przyjmującego mogą nakładać sankcje bez uprzedniego wyczerpania procedury współpracy. Trybunał orzekł, że procedura ta ma zastosowanie do naruszeń przepisów o PRIIP i dystrybucji ubezpieczeń, a organy państwa przyjmującego mogą nakładać sankcje bez uprzedniego wyczerpania procedury współpracy, pod warunkiem, że sankcje te nie dotyczą warunków zezwolenia ani nie skutkują zakazem działalności.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 155 dyrektywy Wypłacalność II, złożony przez Nejvyšší správní soud w Republice Czeskiej. Sprawa dotyczyła grzywny administracyjnej nałożonej przez czeski bank narodowy na słowackiego ubezpieczyciela NOVIS za naruszenie przepisów dotyczących dokumentów zawierających kluczowe informacje (PRIIP) oraz przepisów o dystrybucji ubezpieczeń. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy procedura współpracy między organem nadzoru państwa przyjmującego a państwa siedziby, przewidziana w art. 155 dyrektywy Wypłacalność II, ma zastosowanie do naruszeń przepisów innych niż sama dyrektywa Wypłacalność II, w tym rozporządzenia o PRIIP i dyrektywy o dystrybucji ubezpieczeń. Ponadto, sąd pytał, czy organy państwa przyjmującego mogą nakładać sankcje administracyjne bez uprzedniego wyczerpania procedury współpracy. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że art. 155 dyrektywy Wypłacalność II należy interpretować w ten sposób, że procedura współpracy ma zastosowanie do naruszeń przepisów o PRIIP i dystrybucji ubezpieczeń. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że organy nadzoru państwa przyjmującego nie są zobowiązane do przestrzegania procedury przewidzianej w ust. 1-3 tego artykułu, gdy nakładają sankcje na podstawie ust. 5 i 6, o ile sankcje te nie dotyczą warunków zezwolenia ani nie skutkują pozbawieniem zakładu ubezpieczeń prawa do wykonywania działalności na terytorium tego państwa członkowskiego. Orzeczenie to wyjaśnia zakres kompetencji organów nadzoru w transgranicznym nadzorze nad działalnością ubezpieczeniową w Unii Europejskiej.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 155 dyrektywy Wypłacalność II należy interpretować w ten sposób, że procedura współpracy między organem nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego a organem nadzoru państwa członkowskiego siedziby ma zastosowanie do sytuacji, w której organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego stwierdza, że zakład ubezpieczeń prowadzący działalność na jego terytorium za pośrednictwem oddziału lub w ramach swobody świadczenia usług nie przestrzega obowiązków ciążących na nim na mocy rozporządzenia nr 1286/2014 lub przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2016/97.
Uzasadnienie
Trybunał oparł się na literalnej wykładni art. 155 dyrektywy Wypłacalność II, który odnosi się ogólnie do 'obowiązujących w tym państwie członkowskim przepisów', a także na kontekście i celach dyrektywy, które obejmują harmonizację i zapewnienie ochrony ubezpieczających na całym rynku wewnętrznym. Brak było wyraźnego odstępstwa w rozporządzeniu o PRIIP lub dyrektywie o dystrybucji ubezpieczeń, które wyłączałoby zastosowanie art. 155 dyrektywy Wypłacalność II.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| NOVIS Insurance Company, NOVIS Versicherungsgesellschaft, NOVIS Compagnia di Assicurazioni, NOVIS Poisťovňa a.s. | spolka | skarżący |
| Česká národní banka | organ_krajowy | pozwany |
| rząd czeski | organ_krajowy | interwenient |
| rząd włoski | organ_krajowy | interwenient |
| rząd słowacki | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (17)
Główne
Dyrektywa Wypłacalność II art. 155
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Pomocnicze
Rozporządzenie PRIIP art. 3 § 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014
Rozporządzenie PRIIP art. 6 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014
Rozporządzenie PRIIP art. 8 § 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014
Rozporządzenie PRIIP art. 22 § 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014
Dyrektywa dystrybucji ubezpieczeń art. 2 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97
Dyrektywa dystrybucji ubezpieczeń art. 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97
Dyrektywa dystrybucji ubezpieczeń art. 7
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97
Dyrektywa dystrybucji ubezpieczeń art. 8
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97
ustawa o ubezpieczeniach art. 110
Ustawa nr 277/2009 Sb. o pojišťovnictví
ustawa o dystrybucji ubezpieczeń
Ustawa nr 170/2018 Sb. o distribuci pojištění a zajištění
Dyrektywa Wypłacalność II art. 30
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
Dyrektywa Wypłacalność II art. 36
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
Dyrektywa Wypłacalność II art. 144
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
Dyrektywa Wypłacalność II art. 27
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
Dyrektywa Wypłacalność II art. 29
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 155 dyrektywy Wypłacalność II ma szerokie zastosowanie do naruszeń przepisów krajowych transponujących inne akty UE (PRIIP, dystrybucja ubezpieczeń). Organy państwa przyjmującego mogą nakładać sankcje bez uprzedniego wyczerpania procedury współpracy, zgodnie z art. 155 ust. 5 i 6 dyrektywy Wypłacalność II.
Odrzucone argumenty
Procedura z art. 155 dyrektywy Wypłacalność II dotyczy wyłącznie naruszeń przepisów tej dyrektywy. Organy państwa przyjmującego muszą wyczerpać procedurę współpracy przed nałożeniem sankcji, nawet jeśli dotyczą one art. 155 ust. 5 i 6.
Godne uwagi sformułowania
"przepisów prawnych obowiązujących w przyjmującym państwie członkowskim" nie można interpretować wąsko art. 155 ust. 5 dyrektywy Wypłacalność II stanowi odstępstwo od zwykłej procedury sankcje nałożone przez przyjmujące państwo członkowskie nie mogą być równoznaczne z cofnięciem zezwolenia
Skład orzekający
I. Jarukaitis
prezes izby
M. Condinanzi
sędzia
N. Jääskinen
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia zakresu stosowania art. 155 dyrektywy Wypłacalność II oraz kompetencji organów nadzoru w sprawach transgranicznych naruszeń przepisów ubezpieczeniowych, PRIIP i dystrybucji ubezpieczeń."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej interpretacji przepisów UE w kontekście nadzoru ubezpieczeniowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy kluczowych kwestii jurysdykcji i współpracy między organami nadzoru w UE w sektorze ubezpieczeń, co ma istotne znaczenie praktyczne dla firm działających transgranicznie.
“Kto ma ostatnie słowo w sporach ubezpieczeniowych w UE? TSUE wyjaśnia kompetencje nadzorców.”
Sektor
ubezpieczenia
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę