C-18/24

Odpowiedź sądu

Tak, art. 155 dyrektywy Wypłacalność II należy interpretować w ten sposób, że procedura współpracy między organem nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego a organem nadzoru państwa członkowskiego siedziby ma zastosowanie do sytuacji, w której organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego stwierdza, że zakład ubezpieczeń prowadzący działalność na jego terytorium za pośrednictwem oddziału lub w ramach swobody świadczenia usług nie przestrzega obowiązków ciążących na nim na mocy rozporządzenia nr 1286/2014 lub przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2016/97.

Uzasadnienie

Trybunał oparł się na literalnej wykładni art. 155 dyrektywy Wypłacalność II, który odnosi się ogólnie do 'obowiązujących w tym państwie członkowskim przepisów', a także na kontekście i celach dyrektywy, które obejmują harmonizację i zapewnienie ochrony ubezpieczających na całym rynku wewnętrznym. Brak było wyraźnego odstępstwa w rozporządzeniu o PRIIP lub dyrektywie o dystrybucji ubezpieczeń, które wyłączałoby zastosowanie art. 155 dyrektywy Wypłacalność II.

Odpowiedź sądu

Nie, organy nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego nie są zobowiązane do przestrzegania procedury przewidzianej w ust. 1-3 art. 155 dyrektywy Wypłacalność II, gdy na podstawie ust. 5 i 6 nakładają sankcje, o ile sankcje te nie dotyczą warunków zezwolenia ani nie skutkują pozbawieniem zakładu ubezpieczeń prawa do wykonywania działalności na terytorium tego państwa członkowskiego.

Uzasadnienie

Trybunał uznał, że art. 155 ust. 5 dyrektywy Wypłacalność II stanowi odstępstwo od zwykłej procedury współpracy, zwalniając organy przyjmującego państwa członkowskiego z obowiązku informowania organów państwa siedziby przed nałożeniem sankcji. Wykładnia ta jest zgodna z brzmieniem przepisu i celami zapewnienia skutecznego egzekwowania prawa. Ograniczenia dotyczą sankcji, które nie mogą być równoznaczne z cofnięciem zezwolenia przez państwo siedziby.