C-18/17

Podsumowanie

Trybunał orzekł, że Austria może wymagać zezwolenia na pracę dla chorwackich pracowników delegowanych przez włoską firmę, ale nie może wymagać zezwolenia na pracę dla pracowników z państw trzecich delegowanych przez włoską firmę.

Sprawa dotyczyła możliwości Austrii do wymagania zezwoleń na pracę dla pracowników delegowanych. W pierwszym przypadku chodziło o obywateli Chorwacji, zatrudnionych przez chorwacką firmę, a następnie wynajętych włoskiej firmie do pracy w Austrii. Trybunał uznał, że Austria może wymagać zezwolenia na pracę dla tych pracowników, powołując się na przepisy przejściowe dotyczące przystąpienia Chorwacji. W drugim przypadku chodziło o obywateli państw trzecich (Rosji i Białorusi), zatrudnionych przez włoską firmę i delegowanych do pracy w Austrii w ramach świadczenia usług przez inną włoską firmę. Trybunał uznał, że Austria nie może wymagać zezwolenia na pracę dla tych pracowników, ponieważ ograniczałoby to swobodę świadczenia usług, a istnieją mniej restrykcyjne środki kontroli.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów TFUE, aktu przystąpienia Chorwacji oraz dyrektywy 96/71/WE w sprawie delegowania pracowników. Sprawa rozpatrywała dwa scenariusze delegowania pracowników do Austrii przez włoskie przedsiębiorstwo. W pierwszym przypadku, pracownicy byli obywatelami Chorwacji, zatrudnieni przez chorwacką spółkę, a następnie wynajęci włoskiej spółce Danieli do wykonania zlecenia budowlanego w Austrii. Sąd odsyłający pytał, czy Austria może ograniczyć delegowanie tych pracowników poprzez wymóg uzyskania zezwolenia na pracę, mimo że nie istniał bezpośredni stosunek pracy między pracownikami a włoską spółką. Trybunał, analizując przepisy przejściowe dotyczące przystąpienia Chorwacji (załącznik V, pkt 2), uznał, że Austria jest uprawniona do stosowania środków krajowych regulujących dostęp obywateli chorwackich do rynku pracy, w tym wymogu zezwolenia na pracę, w okresie przejściowym. Stwierdzono, że taki wynajem pracowników stanowi świadczenie usług wiążące się z czasowym przepływem pracowników w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE i jest objęty przepisami przejściowymi. W drugim przypadku, pracownicy byli obywatelami państw trzecich (Rosji i Białorusi), zatrudnieni przez włoską spółkę i wynajęci innej włoskiej spółce do świadczenia usług w Austrii. Sąd pytał, czy Austria może wymagać zezwolenia na pracę dla tych pracowników. Trybunał stwierdził, że choć wynajem pracowników jest usługą w rozumieniu art. 56 i 57 TFUE, to wymóg uzyskania zezwolenia na pracę dla obywateli państw trzecich, delegowanych w ramach transgranicznego świadczenia usług, stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług. Ponieważ dziedzina ta nie jest zharmonizowana na poziomie UE, takie ograniczenie może być uzasadnione jedynie nadrzędnymi względami interesu ogólnego, jeśli jest niezbędne i proporcjonalne. Trybunał uznał, że wymóg zezwolenia na pracę wykracza poza to, co konieczne do uniknięcia zakłóceń na rynku pracy, i wskazał na mniej restrykcyjne środki, takie jak obowiązek informacyjny lub dostarczenie dokumentów potwierdzających legalność zatrudnienia i ubezpieczenia społecznego pracowników w państwie siedziby przedsiębiorstwa delegującego.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy