C-173/15

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że opłaty licencyjne mogą być wliczane do wartości celnej towarów, nawet jeśli nie są one w pełni określone w momencie sprzedaży i dotyczą częściowo usług po imporcie, pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących ustalania wartości celnej towarów przywożonych do UE, w szczególności wliczania do niej opłat licencyjnych za używanie znaków towarowych. Sąd odsyłający zapytał, czy opłaty te mogą być włączone do wartości celnej, gdy ich kwota nie jest pewna w momencie sprzedaży, gdy dotyczą częściowo usług po imporcie, oraz czy stanowią warunek sprzedaży w ramach grupy powiązanych spółek. Trybunał orzekł, że opłaty licencyjne mogą być wliczane, nawet jeśli nie są w pełni określone w momencie powstania długu celnego, pod warunkiem że pozostają w związku z towarami i stanowią warunek sprzedaży. Podkreślono również możliwość podziału kosztów, gdy opłaty dotyczą zarówno towarów, jak i usług po imporcie, nawet jeśli wartość celna została ustalona metodą pomocniczą.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf dotyczył wykładni przepisów Wspólnotowego kodeksu celnego (art. 32 ust. 1 lit. c) oraz rozporządzenia wykonawczego (art. 158 ust. 3 i art. 160) w sprawie ustalania wartości celnej towarów przywożonych do UE. Spór dotyczył możliwości wliczenia do wartości celnej honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych związanych z używaniem znaku towarowego grupy GE, które były płacone przez GE Niemcy na rzecz spółki powiązanej w ramach tej samej grupy. Sąd odsyłający zadał cztery pytania prejudycjalne dotyczące: 1. Wliczania opłat licencyjnych, których kwota nie jest pewna w momencie powstania długu celnego. 2. Odnoszenia się opłat licencyjnych za znaki towarowe do przywożonych towarów, gdy są one płacone również za usługi i używanie nazwy grupy. 3. Czy opłaty te stanowią warunek sprzedaży w rozumieniu przepisów, gdy są płacone przez przedsiębiorstwo powiązane ze sprzedającym i kupującym. 4. Możliwości zastosowania środków korekty i podziału kosztów, gdy wartość celna została ustalona metodą pomocniczą (art. 31 kodeksu celnego), a nie wartością transakcyjną (art. 29). Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytania, orzekł co następuje: 1. Artykuł 32 ust. 1 lit. c) kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że opłaty licencyjne mogą być uznane za dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nawet jeśli ich kwota nie jest ustalona w momencie zawarcia umowy lub powstania długu celnego, oraz nawet jeśli odnoszą się one jedynie częściowo do tych towarów (np. obejmują również usługi świadczone po przywozie). 2. Opłaty licencyjne stanowią „warunek sprzedaży” towarów, dla których ustalana jest wartość celna, jeżeli w ramach grupy spółek zapłaty tych opłat domaga się przedsiębiorstwo powiązane zarówno ze sprzedającym, jak i kupującym, a zapłata ta następuje na rzecz tegoż przedsiębiorstwa. Kluczowe jest, czy sprzedający mógłby sprzedać towary bez dokonania tej płatności. 3. Środki korekty i podziału kosztów, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. c) kodeksu celnego i art. 158 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, mogą zostać zastosowane również wtedy, gdy wartość celna została ustalona metodą pomocniczą (art. 31 kodeksu celnego), a nie wartością transakcyjną (art. 29). Odesłanie do przepisów rozdziału 3 kodeksu celnego, w tym art. 32, ma zastosowanie również przy stosowaniu art. 31. Trybunał podkreślił, że celem prawa celnego jest ustanowienie sprawiedliwego i jednolitego systemu ustalania wartości celnej, wykluczającego arbitralne lub fikcyjne wartości. Orzeczenie to doprecyzowuje zasady wliczania opłat licencyjnych do wartości celnej, szczególnie w kontekście transakcji wewnątrzgrupowych i stosowania metod pomocniczych przy ustalaniu wartości celnej.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy