C-169/08

Trybunał orzekł, że regionalny podatek od postoju statków powietrznych i jednostek pływających, nakładany jedynie na podmioty spoza regionu, narusza swobodę świadczenia usług i stanowi niedozwoloną pomoc państwa.

Sprawa dotyczyła regionalnego podatku od postoju w celach turystycznych statków powietrznych i rekreacyjnych jednostek pływających, wprowadzonego przez region Sardynii. Podatek ten obciążał wyłącznie podmioty mające rezydencję podatkową poza terytorium regionu. Corte costituzionale zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy taki podatek jest zgodny z prawem UE, w szczególności z zasadą swobody świadczenia usług (art. 49 WE) i zakazem pomocy państwa (art. 87 WE). Trybunał uznał, że podatek ten stanowi niedyskryminacyjne ograniczenie swobody świadczenia usług i jest niedozwoloną pomocą państwa, ponieważ obciąża jedynie nierezydentów, tworząc tym samym nieuzasadnioną przewagę konkurencyjną dla podmiotów z Sardynii.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w związku ze sporem dotyczącym regionalnego podatku od postoju w celach turystycznych statków powietrznych i rekreacyjnych jednostek pływających, ustanowionego przez Regione Sardegna. Podatek ten, wprowadzony ustawą regionalną nr 4/2006, obciążał wyłącznie osoby fizyczne i prawne mające rezydencję podatkową poza terytorium regionu. Presidente del Consiglio dei Ministri podniósł zarzut naruszenia przez ten przepis prawa wspólnotowego, w tym art. 49 WE (swoboda świadczenia usług) i art. 87 WE (pomoc państwa). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytania prejudycjalne, najpierw ustalił, że regionalny podatek od postoju, mimo iż nie dotyczy bezpośrednio usług transportowych, ma związek ze swobodą świadczenia usług, ponieważ dotyczy postoju, który jest warunkiem koniecznym do korzystania z usług na lotniskach i w portach, a także może wpływać na działalność transgraniczną przedsiębiorstw. Następnie Trybunał stwierdził, że podatek ten stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług, ponieważ nakłada dodatkowe koszty na podmioty mające siedzibę w innych państwach członkowskich, tworząc tym samym korzyści dla przedsiębiorstw z Sardynii. Odparcie argumentu Regione Sardegna, że rezydenci i nierezydenci nie są w porównywalnej sytuacji ze względu na wkład rezydentów w finansowanie ochrony środowiska poprzez inne podatki, nastąpiło poprzez wskazanie, że podatek od postoju dotyczy bezpośrednio korzystania z usług i wpływu na środowisko, a nie sytuacji finansowej podatników. Ponadto, Trybunał uznał, że ochrona środowiska i zdrowia publicznego, na które powoływał się region, nie uzasadniają dyskryminacyjnego charakteru podatku, gdyż zanieczyszczenia powstają niezależnie od rezydencji podatkowej, a podatek nie jest odpowiedni ani niezbędny do osiągnięcia tych celów. W odniesieniu do pomocy państwa, Trybunał potwierdził, że podatek ten spełnia kryteria interwencji państwa (poprzez rezygnację z przychodów podatkowych) oraz wpływu na handel i zakłócania konkurencji. Stwierdzono, że brak opodatkowania rezydentów stanowi niedozwoloną pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstw z Sardynii, ponieważ podatek ten nie jest ogólny, a jedynie selektywny, obciążając wyłącznie nierezydentów, którzy znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że art. 49 WE stoi na przeszkodzie stosowaniu takiego podatku, a art. 87 ust. 1 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że przepisy te stanowią środek pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw z Sardynii.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (5)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy