C-168/20

Trybunał orzekł, że brytyjskie przepisy uzależniające wyłączenie uprawnień emerytalnych z masy upadłości od zatwierdzenia programu w Wielkiej Brytanii dyskryminują obywateli UE prowadzących działalność na własny rachunek.

Sprawa dotyczyła obywatela Irlandii, pana M, który prowadził działalność na własny rachunek w Wielkiej Brytanii, a następnie ogłoszono jego upadłość. Syndycy domagali się włączenia do masy upadłości jego irlandzkich uprawnień emerytalnych, które nie były zatwierdzone przez brytyjskie organy podatkowe. Pan M twierdził, że brytyjskie przepisy dyskryminują obywateli UE, ponieważ pełne wyłączenie z masy upadłości przysługuje tylko programom zatwierdzonym w Wielkiej Brytanii. Trybunał uznał, że takie przepisy mogą stanowić ograniczenie swobody przedsiębiorczości, chyba że zostaną uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego i będą proporcjonalne.

Sprawa C-168/20 dotyczyła obywatela irlandzkiego, pana M, który przeniósł swoją działalność gospodarczą na własny rachunek z Irlandii do Wielkiej Brytanii, gdzie następnie ogłoszono jego upadłość. Syndycy masy upadłości domagali się włączenia do masy upadłości uprawnień emerytalnych pana M, wynikających z programu emerytalnego ustanowionego i zatwierdzonego do celów podatkowych w Irlandii. Kluczową kwestią było brytyjskie prawo (Welfare Reform and Pensions Act 1999), które przewidywało pełne i automatyczne wyłączenie uprawnień emerytalnych z masy upadłości tylko w przypadku programów zatwierdzonych do celów podatkowych w Wielkiej Brytanii. Program pana M, choć zatwierdzony w Irlandii, nie spełniał tego wymogu. Pan M argumentował, że takie rozróżnienie stanowi dyskryminację obywateli Unii Europejskiej, naruszając tym samym art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) oraz art. 24 ust. 1 dyrektywy 2004/38. Sąd odsyłający (High Court of Justice) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi wykładni tych przepisów. Trybunał uznał, że sprawa wchodzi w zakres stosowania art. 49 TFUE, ponieważ dotyczy obywatela UE, który skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i osiedlił się w innym państwie członkowskim w celu prowadzenia działalności na własny rachunek. Trybunał stwierdził, że brytyjskie przepisy, uzależniając pełne wyłączenie uprawnień emerytalnych z masy upadłości od zatwierdzenia programu w Wielkiej Brytanii, mogą stanowić pośrednio dyskryminujące ograniczenie swobody przedsiębiorczości. Taka dyskryminacja jest zakazana, chyba że jest uzasadniona nadrzędnym względem interesu ogólnego, odpowiednia do osiągnięcia celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne. Trybunał wskazał, że choć cel polityki społecznej, jakim jest zapewnienie uprawnień emerytalnych, może być uznany za nadrzędny, to wymóg zatwierdzenia programu w Wielkiej Brytanii, nawet jeśli program jest już zatwierdzony w państwie pochodzenia, może być nieproporcjonalny, zwłaszcza jeśli nie ma związku z celem ochrony wierzycieli lub jeśli istnieją inne mechanizmy zapewniające przejrzystość. Ostatecznie Trybunał orzekł, że art. 49 TFUE stoi na przeszkodzie takim przepisom, chyba że zostaną one uzasadnione zgodnie z prawem Unii.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy