C-166/07

Trybunał stwierdził nieważność rozporządzenia Rady w sprawie wkładów finansowych do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii, ponieważ zostało ono przyjęte na niewłaściwej podstawie prawnej (art. 308 WE zamiast połączenia art. 159 ust. 3 WE i art. 308 WE).

Parlament Europejski zaskarżył rozporządzenie Rady dotyczące wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii, argumentując, że zostało ono przyjęte na niewłaściwej podstawie prawnej (art. 308 WE). Parlament twierdził, że właściwą podstawą prawną powinien być art. 159 ust. 3 Traktatu WE, dotyczący działań szczególnych w ramach polityki spójności. Rada i interwenienci bronili wyboru art. 308 WE, wskazując, że cele Funduszu wykraczają poza politykę spójności. Trybunał uznał, że choć cele Funduszu obejmują pokój, pojednanie oraz rozwój gospodarczy i społeczny, to sposób jego działania, jako organizacji międzynarodowej, wykracza poza ramy autonomicznej polityki wspólnotowej. W związku z tym, Trybunał stwierdził nieważność rozporządzenia, uznając, że powinno ono zostać przyjęte na podstawie łącznej art. 159 ust. 3 WE i art. 308 WE.

Sprawa dotyczyła skargi Parlamentu Europejskiego o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1968/2006 w sprawie wkładów finansowych Wspólnoty do Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii (2007–2010). Głównym zarzutem Parlamentu było przyjęcie rozporządzenia na niewłaściwej podstawie prawnej, tj. art. 308 Traktatu WE, podczas gdy zdaniem Parlamentu właściwą podstawą powinien być art. 159 ust. 3 Traktatu WE, który pozwala na podejmowanie szczególnych działań niezbędnych do realizacji celów polityki spójności gospodarczej i społecznej (art. 158 WE), nawet poza funduszami strukturalnymi. Rada, popierana przez Irlandię, Zjednoczone Królestwo i Komisję Europejską, argumentowała, że cele Międzynarodowego Funduszu na rzecz Irlandii, skupiające się na pokoju, pojednaniu i rozwoju gospodarczym w Irlandii Północnej, wykraczają poza zakres wspólnotowej polityki spójności. Podkreślano, że Fundusz jest organizacją międzynarodową, a jego działania nie są autonomicznymi działaniami Wspólnoty. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, analizując cel i treść zaskarżonego rozporządzenia, stwierdził, że choć rozporządzenie dotyczy wspierania pokoju, pojednania oraz rozwoju gospodarczego i społecznego, co jest zgodne z celami polityki spójności, to sposób jego realizacji, poprzez wpłaty do międzynarodowej organizacji, której Wspólnota nie jest członkiem i która działa na podstawie odrębnej umowy międzynarodowej (umowa FII), wykracza poza ramy autonomicznych działań Wspólnoty regulowanych przez prawo wspólnotowe. W szczególności, Wspólnota nie miała pełnej kontroli nad tym, jak środki są wykorzystywane przez Fundusz, co uniemożliwiało zapewnienie zgodności z celami polityki spójności. W związku z tym, Trybunał uznał, że prawodawca wspólnotowy powinien był zastosować łączną podstawę prawną, składającą się z art. 159 ust. 3 WE (dla działań szczególnych w ramach polityki spójności) oraz art. 308 WE (wypełniając lukę kompetencyjną w zakresie działań niezbędnych do osiągnięcia celów traktatowych, takich jak funkcjonowanie wspólnego rynku). Stwierdzono nieważność rozporządzenia z powodu błędnego wyboru podstawy prawnej. Jednocześnie, z uwagi na względy pewności prawa i ochronę uzasadnionych oczekiwań, Trybunał utrzymał skutki rozporządzenia do czasu przyjęcia nowego aktu prawnego na właściwej podstawie, a także orzekł, że stwierdzenie nieważności nie wpływa na ważność już dokonanych płatności i zobowiązań.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (10)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy