C-160/20

TSUE orzekł, że metody pomiaru substancji w papierosach oparte na normach ISO są ważne, ale nie można się na nie powoływać wobec obywateli, jeśli nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE.

Sprawa dotyczyła ważności i wykładni przepisów dyrektywy tytoniowej (2014/40/UE) w zakresie metod pomiaru substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w papierosach. Sąd odsyłający pytał, czy normy ISO, na które powołuje się dyrektywa, są wystarczająco opublikowane i czy ich stosowanie jest zgodne z zasadą przejrzystości i pewności prawa. Trybunał stwierdził, że metody pomiaru oparte na normach ISO są wiążące, ale nie można się na nie powoływać wobec jednostek, jeśli normy te nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE, chyba że jednostki mają do nich dostęp w inny sposób.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez holenderski sąd dotyczył ważności i wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 2014/40/UE w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych. Główny spór dotyczył metody pomiaru poziomu substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w dymie papierosowym. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy odwołanie się do norm ISO, które nie były powszechnie dostępne, jest zgodne z zasadą przejrzystości, pewności prawa oraz art. 297 TFUE. Ponadto, sąd pytał o zgodność tych norm z celami dyrektywy, uwzględniając udział przemysłu tytoniowego w ich tworzeniu oraz fakt, że mogą one nie odzwierciedlać rzeczywistego poziomu substancji wdychanych przez palaczy. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wielka izba) orzekł, że art. 4 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że metody pomiaru wynikające z norm ISO są wiążące. Jednakże, Trybunał podkreślił, że zasada pewności prawa wymaga, aby akty normatywne, w tym normy techniczne, były publikowane w Dzienniku Urzędowym UE, aby jednostki mogły się z nimi zapoznać. W przypadku braku takiej publikacji, nie można się na nie powoływać wobec jednostek, chyba że mają one dostęp do tych norm w inny sposób (np. poprzez krajowe jednostki normalizacyjne). Trybunał nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności art. 4 ust. 1 dyrektywy ze względu na udział przemysłu tytoniowego w tworzeniu norm ISO ani ze względu na rzekome niedoskonałości metod pomiaru, wskazując, że ocena ważności odbywa się na podstawie stanu prawnego z dnia przyjęcia dyrektywy. W kwestii alternatywnych metod pomiaru, Trybunał wskazał, że powinny one być odpowiednie, zgodne z międzynarodowymi standardami i uwzględniać wysoki poziom ochrony zdrowia.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy